The Son of Tarzan

By Edgar Rice Burroughs

Page 83

It was the larger bull who arose alone from the
last embrace. He shook himself. A deep growl rumbled from his hairy
throat. He waddled back and forth between the body of the girl and
that of his vanquished foe. Then he stood upon the latter and gave
tongue to his hideous challenge. The little monkeys broke, screaming,
in all directions as the terrifying noise broke upon their ears. The
gorgeous birds took wing and fled. Once again the lion roared, this
time at a greater distance.

The great ape waddled once more to the girl's side. He turned her over
upon her back, and stooping commenced to sniff and listen about her
face and breast. She lived. The monkeys were returning. They came in
swarms, and from above hurled down insults upon the victor.

The ape showed his displeasure by baring his teeth and growling up at
them. Then he stooped and lifting the girl to his shoulder waddled off
through the jungle. In his wake followed the angry mob.




Chapter 11


Korak, returning from the hunt, heard the jabbering of the excited
monkeys. He knew that something was seriously amiss. Histah, the
snake, had doubtless coiled his slimy folds about some careless Manu.
The youth hastened ahead. The monkeys were Meriem's friends. He would
help them if he could. He traveled rapidly along the middle terrace.
In the tree by Meriem's shelter he deposited his trophies of the hunt
and called aloud to her. There was no answer. He dropped quickly to a
lower level. She might be hiding from him.

Upon a great branch where Meriem often swung at indolent ease he saw
Geeka propped against the tree's great bole. What could it mean?
Meriem had never left Geeka thus alone before. Korak picked up the
doll and tucked it in his belt. He called again, more loudly; but no
Meriem answered his summons. In the distance the jabbering of the
excited Manus was growing less distinct.

Could their excitement be in any way connected with Meriem's
disappearance? The bare thought was enough. Without waiting for Akut
who was coming slowly along some distance in his rear, Korak swung
rapidly in the direction of the chattering mob. But a few minutes
sufficed to overtake the rearmost. At sight of him they fell to
screaming and pointing downward ahead of them, and a moment later Korak
came within sight of the cause of their rage.

The

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 0
Postcxaso 13.
Page 4
Eksonis timiga mugxego sub ni--la giganta framo tremis kaj vibris--auxdigxis ekbruego, kiam la mola grundo ekpasis tra la kavajxo inter la interna kaj ekstera blendoj kaj deponigxis malantaux ni.
Page 14
Cxirkauxis gxin kelkcent lupsimilaj bestoj--lauxsxajne sovagxaj hundoj--kiuj hurlante kaj mordante atakis gxin de cxiu flanko kaj profundigis siajn blankajn dentegojn en la karnon de la malrapida besto kaj forkuris, antaux ol gxi povis trafi ilin per siaj piedegoj aux balae svingigxanta vosto.
Page 17
Nia borveturilo portis nin tra la 240-mejla terkrusto sub nia ekstera mondo.
Page 27
"Hugxa la Ruza," murmuris Gak, nun antaux mi en la vico.
Page 30
Gak, Perry kaj mi ofte interparolis pri la eblo forfugxi, sed la sariano estis tiel saturita de sia tutviva kredo pri la neebleco fugxi de la maharoj, krom per miraklo, ke li ne multe helpis al ni--lia sinteno estis tiu de homo, kiu atendas, ke la miraklo venu al li.
Page 39
Dum gxi spiteme traeltenis la aflikton de tiu doloriga puno, la dago staris senmova, fiksante sian malamikon, kaj gxuste tiumomente alsaltis la viro, kiu jam vidis, ke la blinda tauxro estos la malpli dangxera malamiko, kaj trapusxis la lancon en la koron de la tarago.
Page 42
Poste, mi trinkis el la kristala akvo, kaj, lavinte la manojn kaj vizagxon, mi fugxis plu.
Page 45
"Ni estas fisxkaptantoj, kvankam ni ankaux bone cxasas.
Page 49
flanko de la muro.
Page 53
La suno ja estis cxiam super mia kapo, kaj la arboj estis tiel densaj, ke mi ne povis vidi iun ajn malproksiman objekton, kiu gvidus min laux rekta linio.
Page 61
"Miaj amikoj estas tie," mi respondis, "krom vi, miaj solaj amikoj en Pelucidaro.
Page 63
" Post momento de silento li denove turnis sin al mi.
Page 73
Dum iom longa distanco, Gak sekvis la rivereton, kiu fluas al la lago, sed fine, cxe la fundo de ravineto, li ekhaltis, kaj tie ni restis, gxis cxiuj estis preterpasintaj kaj ni estis solaj.
Page 81
"Dian!" mi kriis.
Page 88
Tia estas la amo.
Page 90
cxion alian en cxi tiu mondo aux en mia? Ke mi havos vin? Ke amo kiel mia ne estas rifuzebla?" Mi rimarkis, ke nun sxi tre kviete restas en miaj brakoj, kaj kiam miaj okuloj kutimigxis al la mallumo, mi vidis, ke sxi ridetas--kun tre kontenta, felicxa rideto.
Page 95
Li zorge ekzamenis la tutan mekanismon.
Page 96
Dian kaj mi pretis ekiri, sed mi estis avida spekti la unuan alfrontigxon inter du ne malgrandaj armeoj de la sin kontrauxantaj specioj de Pelucidaro.
Page 97
Kaj tion mi ne povas kredi, cxar cxiuj miaj homoj estis lojalaj al mi kaj tuj mortigus lin, se li estus proponinta la senkoran intrigon, ecx se li havus tempon por konigi gxin al aliulo.