The Son of Tarzan

By Edgar Rice Burroughs

Page 80

were fashioned into imitations of arm and leg ornaments
of metal. Geeka was a perfect little savage; but at heart she was
unchanged, being the same omnivorous listener as of yore. An excellent
trait in Geeka was that she never interrupted in order to talk about
herself. Today was no exception. She had been listening attentively
to Meriem for an hour, propped against the bole of a tree while her
lithe, young mistress stretched catlike and luxurious along a swaying
branch before her.

"Little Geeka," said Meriem, "our Korak has been gone for a long time
today. We miss him, little Geeka, do we not? It is dull and lonesome
in the great jungle when our Korak is away. What will he bring us this
time, eh? Another shining band of metal for Meriem's ankle? Or a
soft, doeskin loin cloth from the body of a black she? He tells me
that it is harder to get the possessions of the shes, for he will not
kill them as he does the males, and they fight savagely when he leaps
upon them to wrest their ornaments from them. Then come the males with
spears and arrows and Korak takes to the trees. Sometimes he takes the
she with him and high among the branches divests her of the things he
wishes to bring home to Meriem. He says that the blacks fear him now,
and at first sight of him the women and children run shrieking to their
huts; but he follows them within, and it is not often that he returns
without arrows for himself and a present for Meriem. Korak is mighty
among the jungle people--our Korak, Geeka--no, MY Korak!"

Meriem's conversation was interrupted by the sudden plunge of an
excited little monkey that landed upon her shoulders in a flying leap
from a neighboring tree.

"Climb!" he cried. "Climb! The Mangani are coming."

Meriem glanced lazily over her shoulder at the excited disturber of her
peace.

"Climb, yourself, little Manu," she said. "The only Mangani in our
jungle are Korak and Akut. It is they you have seen returning from the
hunt. Some day you will see your own shadow, little Manu, and then you
will be frightened to death."

But the monkey only screamed his warning more lustily before he raced
upward toward the safety of the high terrace where Mangani, the great
ape, could not follow. Presently Meriem heard the sound of approaching
bodies swinging through the trees. She listened

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 3
Gxia granda nazo ripozis sur la nuda tero.
Page 8
Li skuis sin kaj denove rektigxis.
Page 13
Mi sciis, ke sur la Tero mi povus kuri pli rapide ol la mallerta besto, do mi faligis min el mia folioza rifugxejo, celante nur unu aferon: logi la atenton de la estajxo for de Perry suficxe longe por ebligi, ke la maljunulo atingu la havenon de pli granda arbo.
Page 17
Oni vidas la praktikan aplikon de la sama principo cxe la moderna senkremigatoro.
Page 19
Niaj kaptintoj pelis nin al ili, kaj post mallonga tempo ili gvidis nin tra mallargxa montpasejo en rondan valeton.
Page 21
Cxirkaux iliaj brakoj kaj koloj pendis multaj ornamajxoj el metalo--plejparte argxento--kaj sur iliaj tunikoj estis alkudritaj la kapoj de etaj rampuloj, strange kaj artece arangxitaj.
Page 23
Iam li estis, sed sadoko jxetis lin, kaj neniam plu li povis plene uzi sian dekstran brakon.
Page 34
"Kio okazis? Tuj oni ne plu bezonis masklojn, cxar la specio ne plu dependis de ili.
Page 35
[14] tre malhela kaj morna, kiel en la mita lando priskribita de Homero kiel loko de eterna mallumo.
Page 37
En la komenco mi ne povis vidi la beston, kiu eligis tiun lauxtan defion, sed la sonego igis la du viktimojn subite turnigxi, kaj jen mi vidis la vizagxon de la junulino--ne estis Dian! Mi.
Page 40
Li klarigis al mi unufoje la tuton, sed mi neniam tre brile komprenis tiajxojn, do mi forgesis la plejmulton.
Page 56
Jen nova mondo, tute virga.
Page 58
Post pliaj ses coloj mi povus ekkapti la manon de Jxa, sed tiam mi sentis subitan tiregon de sube, kaj per timplena okulumo malsupren mi ekvidis la fortajn makzelojn de la monstro fermigxi cxirkaux la akra pinto de la armilo.
Page 61
Kiam ni atingis la verton de la altajxo kaj ekvidis la granitajn pordegoturojn, nur punktojn sur la florplena ebenejo malsupre, Jxa lastfoje penis persvadi min rezigni.
Page 65
" "Perry, vi _estas_ freneza," mi ekkriis.
Page 66
11-a cxapitro KVAR MORTAJ MAHAROJ Momenton poste, mi staris antaux deko da maharoj--la sociaj enketistoj de Futra.
Page 72
Ecx se mi scius, kion li diris, mi ne povus respondi per la mortajxo, kiu min kovris.
Page 74
Ni ne povas vojagxi tiel rapide kiel vi, kaj ne necesas, ke vi mortu pro tio.
Page 89
baldaux mi eltrovis kiel maldika estis la fadeno, de kiu pendis miaj esperoj.
Page 100
Kaj cxiam molestas min cxi tiuj terurigaj demandoj, kiam mi pensas pri David Innes kaj liaj strangaj aventuroj.