The Return of Tarzan

By Edgar Rice Burroughs

Page 39

His eyes
fell upon the figure of the kneeling woman. "Olga," he whispered. She
looked up, expecting to see the maniacal light of murder in the eyes
above her. Instead she saw sorrow and contrition.

"Oh, Jean!" she cried. "See what you have done. He was my husband. I
loved him, and you have killed him."

Very gently Tarzan raised the limp form of the Count de Coude and bore
it to a couch. Then he put his ear to the man's breast.

"Some brandy, Olga," he said.

She brought it, and together they forced it between his lips.
Presently a faint gasp came from the white lips. The head turned, and
De Coude groaned.

"He will not die," said Tarzan. "Thank God!"

"Why did you do it, Jean?" she asked.

"I do not know. He struck me, and I went mad. I have seen the apes of
my tribe do the same thing. I have never told you my story, Olga. It
would have been better had you known it--this might not have happened.
I never saw my father. The only mother I knew was a ferocious she-ape.
Until I was fifteen I had never seen a human being. I was twenty
before I saw a white man. A little more than a year ago I was a naked
beast of prey in an African jungle.

"Do not judge me too harshly. Two years is too short a time in which
to attempt to work the change in an individual that it has taken
countless ages to accomplish in the white race."

"I do not judge at all, Jean. The fault is mine. You must go now--he
must not find you here when he regains consciousness. Good-by."

It was a sorrowful Tarzan who walked with bowed head from the palace of
the Count de Coude.

Once outside his thoughts took definite shape, to the end that twenty
minutes later he entered a police station not far from the Rue Maule.
Here he soon found one of the officers with whom he had had the
encounter several weeks previous. The policeman was genuinely glad to
see again the man who had so roughly handled him. After a moment of
conversation Tarzan asked if he had ever heard of Nikolas Rokoff or
Alexis Paulvitch.

"Very often, indeed, monsieur. Each has a police record, and while
there is nothing charged against them now, we make it a point to know
pretty well where they may be

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 0
Traduko kopirajtita 2001 de Gary Mickle.
Page 8
"Perry! Gxi falas! Gxi falas! Estas 152 gradoj denove!" "Ahx!" li kriis.
Page 9
Mi ankoraux ne malfermis la pordon.
Page 15
Fine, lacaj de sia ludado kun miaj vestajxoj, la kreitajxoj jxetis ilin teren, kaj havante po unu el ili ambauxflanke, kiu tenis min je la brako, ni ekmovigxis per tre timiga rapideco tra la arbosuproj.
Page 25
Dum momento sxi tiel staris muta, kaj tiam sxi alten levis la kapon kaj turnis al mi la dorson, kiel sxi faris al Hugxa.
Page 29
La stratoj estas largxaj kaj havas unuecan dudek-futan alton.
Page 32
Je mia miro,.
Page 44
Tio, kion nia povra, limigita mondosperto neniam inkluzivis, tio kvazaux ne povas esti--niaj nesenlimaj mensoj povas kompreni nur tion, kio ekzistas laux la kondicxoj, kiujn ni trovas cxirkaux ni, sur la eksterajxo de sensignifa.
Page 50
Sxi turnis siajn largxajn, timplenigitajn okulojn al la mahara regxino, lante ekstaris kaj poste, kvazaux remorkita de iu nevidebla potenco, sxi movigxis kiel tranculino rekte al la rampulo, fiksante siajn vitrecajn okulojn al la okuloj de sia predanto.
Page 53
La suno ja estis cxiam super mia kapo, kaj la arboj estis tiel densaj, ke mi ne povis vidi iun ajn malproksiman objekton, kiu gvidus min laux rekta linio.
Page 58
Nun mi atingis la supron de la lanco, aux pli gxuste, preskaux atingis.
Page 59
"Vi nur iru al la bazo de la plej alta monto en la Montoj de la Nuboj.
Page 60
Mi primeditis, kiom da epokoj Perry kaj mi bezonus por levi tiujn homojn el sia nescio, se trafus nin tiu tasko.
Page 61
"Kuragxa homo kaj bona amiko devus tion fari", li diris, "sed gxi sxajnas tute stulta, cxar la maharoj tutcerte kondamnos vin al morto pro la forkuro, do vi plenumos nenion por viaj amikoj per reveno.
Page 62
"Kion vi faras cxi tie?" kriis unu, kiu poste rekonis min.
Page 69
Ju pli malaltaj la kamervicoj, des pli mallume.
Page 74
Plu kaj plu ni stumblis supren laux la mallargxa kanjono, kiun Gak elektis por proksimigxi al la altajxo de Sari.
Page 78
La hororo de la sekvantaj sekundoj estas nepriskribebla.
Page 90
Fine sxi parolis.
Page 94
Oni decidis, ke mi estu la unua el la dinastio de la imperiestroj de Pelucidaro.