The Return of Tarzan

By Edgar Rice Burroughs

Page 138

in a constant state of panic--panic
at the uncertainty of who the next would be to fall, and when.

It was with the greatest difficulty that the Arabs prevented their men
a dozen times from throwing away their burdens and fleeing like
frightened rabbits up the trail toward the north. And so the day wore
on--a frightful nightmare of a day for the raiders--a day of weary but
well-repaid work for the Waziri. At night the Arabs constructed a rude
BOMA in a little clearing by a river, and went into camp.

At intervals during the night a rifle would bark close above their
heads, and one of the dozen sentries which they now had posted would
tumble to the ground. Such a condition was insupportable, for they saw
that by means of these hideous tactics they would be completely wiped
out, one by one, without inflicting a single death upon their enemy.
But yet, with the persistent avariciousness of the white man, the Arabs
clung to their loot, and when morning came forced the demoralized
Manyuema to take up their burdens of death and stagger on into the
jungle.

For three days the withering column kept up its frightful march. Each
hour was marked by its deadly arrow or cruel spear. The nights were
made hideous by the barking of the invisible gun that made sentry duty
equivalent to a death sentence.

On the morning of the fourth day the Arabs were compelled to shoot two
of their blacks before they could compel the balance to take up the
hated ivory, and as they did so a voice rang out, clear and strong,
from the jungle: "Today you die, oh, Manyuema, unless you lay down the
ivory. Fall upon your cruel masters and kill them! You have guns, why
do you not use them? Kill the Arabs, and we will not harm you. We
will take you back to our village and feed you, and lead you out of our
country in safety and in peace. Lay down the ivory, and fall upon your
masters--we will help you. Else you die!"

As the voice died down the raiders stood as though turned to stone.
The Arabs eyed their Manyuema slaves; the slaves looked first at one of
their fellows, and then at another--they were but waiting for some one
to take the initiative. There were some thirty Arabs left, and about
one hundred and fifty blacks. All were armed--even those who were
acting as porters had their rifles slung across

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 3
"Dek jaroj, kaj mi kredis, ke pasis apenaux pli ol unu!" Dum tiu nokto li rakontis al mi sian historion--tiun, kiun mi kiel eble plej fidele ripetas, laux mia memoro, al vi.
Page 4
Kiam mi fine trovis la etan montrilon en la obskuro, mi ekkomprenis la videblan eksciton de Perry, kaj mia koro sinkis.
Page 6
Ni sidadis kun la okuloj kvazaux gluitaj al la termometro kaj la distancometro.
Page 8
Mi povas fronti kian ajn morton, nur ne tian.
Page 14
Sed la zigzaga vojo, kiun tio postulis, tiel severe handikapis min, ke la postcxasanta besto konstante proksimigxis al mi.
Page 27
"Kiun mi rifuzis havi?!" mi kriis.
Page 33
"Cxu estas murdo mortigi reptilian monstron?" mi konsternite demandis.
Page 38
Auxdinte la mugxadon de la tigro, la tauxro ekhurlis per rabia furiozeco.
Page 40
Sed la sola vidajxo, kiu allogis min en tiu momento, estis la foraj montetoj, al kiuj mi volis fugxi, do mi rapidis antauxen, tretante en mia hasto la miriadajn belajxojn subpiede.
Page 47
Fakte, tri kvaronoj de la edukigxo de mezopa junulo konsistas el konatigxo kun tiuj gxangalaj vojoj, kaj la relativa rango de iu plenkreskulo dependas plejparte de la nombro de vojoj sur lia propra insulo, kiujn li kapablas sekvi.
Page 52
Je tiu penso, frida sxvito ekfluis el cxiuj poroj de mia hauxto, kaj dum mi grimpis el la akvo sur unu el la insuletojn, mi tremis kiel folio--vi ne povas imagi la hororegon, kiun ecx la nura penso pri.
Page 53
9-a cxapitro LA VIZAGxO DE LA MORTO Sxajne mi ekdormis pro lacego.
Page 59
Mi ne estus vera mezopo, se mi evitus mian evidentan devon--en cxi tiu okazo estis plezuro, cxar mi sxatas vin.
Page 63
"Cxu vi eble scias," li demandis, "kion la maharoj faras al sklavoj, kiuj mensogas al ili?" "Ne," mi respondis, "kaj tio tute ne interesas min, cxar mi tute ne intencas mensogi al la maharoj.
Page 76
Bone metinte la sxildon sur mian maldekstran brakon, mi elpafis alian sagon, kiu faligis duan sagoton, kaj poste, kiam la hakileto de ties kolego rapidis al mi, mi kaptis gxin sur la sxildo, kaj almetis alian sagon por li, sed li ne atendis por ricevi gxin.
Page 82
"Rigardu min, Dian," mi petegis.
Page 85
Li estis vidajxo plej malbela, sed li estis malproksima de la morto.
Page 86
Nun lia pulmovundo tre flue sangadis, kaj fine, terura cxekora bato peze faligis lin surteren, kie li kusxis tute senmova, kaj iel mi sciis, ke Jubal la Malbelulo neniam plu levigxos.
Page 96
Mi metis Gak kaj kelkajn el liaj sarianoj cxe la dekstra flanko de nia batallinio.
Page 97
La adiauxoj estis diritaj.