The Outlaw of Torn

By Edgar Rice Burroughs

Page 61

that she was his niece would scarce aid her cause
with Henry, for it was more than counter-balanced by the fact that she
was the daughter of Simon de Montfort, whom he feared and hated.

In the corridor without, she heard the heavy tramp of approaching feet,
and presently a man's voice at the door.

"Within there, Coll! Hast the damsel awakened from her swoon?"

"Yes, Sir Peter," replied the old woman, "I was but just urging her to
arise and clothe herself, saying that you awaited her below."

"Haste then, My Lady Bertrade," called the man, "no harm will be done
thee if thou showest the good sense I give thee credit for. I will await
thee in the great hall, or, if thou prefer, wilt come to thee here."

The girl paled, more in loathing and contempt than in fear, but the
tones of her answer were calm and level.

"I will see thee below, Sir Peter, anon," and rising, she hastened to
dress, while the receding footsteps of the Baron diminished down the
stairway which led from the tower room in which she was imprisoned.

The old woman attempted to draw her into conversation, but the girl
would not talk. Her whole mind was devoted to weighing each possible
means of escape.

A half hour later, she entered the great hall of the castle of Peter
of Colfax. The room was empty. Little change had been wrought in the
apartment since the days of Ethelwolf. As the girl's glance ranged the
hall in search of her jailer it rested upon the narrow, unglazed windows
beyond which lay freedom. Would she ever again breathe God's pure air
outside these stifling walls? These grimy hateful walls! Black as the
inky rafters and wainscot except for occasional splotches a few shades
less begrimed, where repairs had been made. As her eyes fell upon the
trophies of war and chase which hung there her lips curled in scorn, for
she knew that they were acquisitions by inheritance rather than by the
personal prowess of the present master of Colfax.

A single cresset lighted the chamber, while the flickering light from
a small wood fire upon one of the two great hearths seemed rather to
accentuate the dim shadows of the place.

Bertrade crossed the room and leaned against a massive oak table,
blackened by age and hard usage to the color of the beams above, dented
and nicked by the pounding of huge drinking horns and heavy swords when
wild and lusty brawlers had been moved to applause by the lay of some
wandering minstrel, or the sterner

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 15
Ili turnis min por eltrovi, cxu mi havas voston, kaj kiam ili trovis min ne tiel ekipita, ili freneze ekridegis.
Page 16
"Kara Perry! Dank' al Dio, ke vi savigxis.
Page 19
Tiam oni alportis luphundon--Perry nomis gxin hienodono[9]--kaj oni liberigis la bestegon en la rondon kun ni.
Page 27
Baldaux li eltrovis, ke la krudaj seruroj, kiuj tenis la kolkatenojn, estis lerte malfermitaj.
Page 32
Mi ne scias pri tio, kompreneble, sed gxi donis al mi ideon.
Page 34
Ja estus ni la duopo, kiuj metus la homojn de la interna mondo en ilian lauxrajtan lokon inter la kreitajxoj.
Page 39
Mi kuris dekstren, preterpasante kelkajn elirejojn obstrukcitajn de la timfrenezigita homamaso, kiu interbatalis por eskapi.
Page 42
La posedanto de la primitiva boato vocxigis krion de furiozo, kaj unu momenton poste lia sxtonpinta lanco skrapis mian sxultron kaj enprofundigxis en la.
Page 45
"Mi preskaux povas kredi, ke vi estas el alia mondo," li diris, "cxar kiu pelucidarano povus estis tiel nescia! La mezopoj vivas sur la maraj insuloj.
Page 51
doloron.
Page 59
Rekte trans la busxo de la rivero vi vidos tri grandajn insulojn, pro malproksimo apenaux distingeblajn, kaj la plej maldekstra, kiam oni rigardas de la busxo de la rivero, estas Anorok, kie mi regas la tribon Anorok.
Page 65
"Scias nur Dio, kiel longe mi forestis.
Page 69
Kune, ni iris al la unua vico da koridoroj sub la cxefetagxo de la konstruajxoj, kaj tie Perry kaj Gak haltis por atendi min.
Page 73
En la mezo de la amaso, ni pasis supren laux la sxtupoj kaj eliris eksteren sur la ebenajxon.
Page 74
Mi ne sciis, ke tiu granda, vila praepoka viro havas tiel noblan karakteron interne de si.
Page 76
kaj tiucele mi deprenis mian krude faritan arkon kaj eltiris sagon el la fela sagujo, kiu pendis malantaux mia sxultro.
Page 81
La elstarajxo, sur kiu mi staris, abrupte finigxis kelkajn pasxojn antauxe, kaj kiam mi atingis la finon, mi vidis tion, kio kauxzis la eksciton de la reptilio.
Page 84
Tiudirekte kondukis nia vojo, kaj ni jxus turnigxis por dauxrigi la iradon, kiam Dian tusxis mian brakon.
Page 88
Mi neniam antauxe amis, sed helpon mi ne bezonis por diagnozi mian kazon--pro amo mi nun akre suferis.
Page 94
Oni decidis, ke mi estu la unua el la dinastio de la imperiestroj de Pelucidaro.