The Monster Men

By Edgar Rice Burroughs

Page 27

futilely at the face of his enemy, but at last
the agony of choking compelled him to drop the girl and grapple madly
with the man who choked him with one hand and rained mighty and
merciless blows upon his face and head with the other.

His captive sank to the ground, too weak from the effects of nervous
shock to escape, and with horror-filled eyes watched the two who
battled over her. She saw that her would-be rescuer was young and
strong featured--all together a very fine specimen of manhood; and to
her great wonderment it was soon apparent that he was no unequal match
for the great mountain of muscle that he fought.

Both tore and struck and clawed and bit in the frenzy of mad, untutored
strife, rolling about on the soft carpet of the jungle almost
noiselessly except for their heavy breathing and an occasional
beast-like snarl from Number One. For several minutes they fought thus
until the younger man succeeded in getting both hands upon the throat
of his adversary, and then, choking relentlessly, he raised the brute
with him from the ground and rushed him fiercely backward against the
stem of a tree. Again and again he hurled the monstrous thing upon the
unyielding wood, until at last it hung helpless and inert in his
clutches, then he cast it from him, and without another glance at it
turned toward the girl.

Here was a problem indeed. Now that he had won her, what was he to do
with her? He was but an adult child, with the brain and brawn of a
man, and the ignorance and inexperience of the new-born. And so he
acted as a child acts, in imitation of what it has seen others do. The
brute had been carrying the lovely creature, therefore that must be the
thing for him to do, and so he stooped and gathered Virginia Maxon in
his great arms.

She tried to tell him that she could walk after a moment's rest, but it
was soon evident that he did not understand her, as a puzzled
expression came to his face and he did not put her down as she asked.
Instead he stood irresolute for a time, and then moved slowly through
the jungle. By chance his direction was toward the camp, and this fact
so relieved the girl's mind that presently she was far from loath to
remain quietly in his arms.

After a moment she gained courage to look up into his face. She
thought that she never

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 10
Cxe la rando de la arbaro ni vidis tiun saman splendoran buntecon de sennombraj floroj, kiuj ornamis la insulojn, sed en la ombroj cxio sxajnis funebre malluma kaj malgaja.
Page 17
Do kiaj ili estas laux vi? Vi intencis klarigi tion al mi, kiam tiu hirta monstro atakis nin--cxu vi havas ian ajn ideon?" "Jes, David," li respondis, "mi scias gxuste, kie ni estas.
Page 28
Tio jam ekobsedis lin.
Page 30
Je mia propono, Perry kaj mi faris kelkajn glavojn el pecoj de fero, kiujn ni trovis inter diversaj forjxetajxoj en la cxeloj, kie ni dormis, cxar oni lasis al ni preskaux senliman liberecon en la limoj de la konstruajxo, en kiun oni metis nin.
Page 31
000.
Page 34
Pasis pliaj epokoj gxis la nuntempo, en kiu ni trovas specion, kiu konsistas nur el inoj.
Page 37
ludis dekkvin aux dudek minutojn.
Page 43
Rigardante tiun lukton je vivo aux morto, mia rigardo trafis la okulojn de la kondamito, kaj mi preskaux certis percepti en ili esprimon de malespera petego.
Page 52
Je tiu penso, frida sxvito ekfluis el cxiuj poroj de mia hauxto, kaj dum mi grimpis el la akvo sur unu el la insuletojn, mi tremis kiel folio--vi ne povas imagi la hororegon, kiun ecx la nura penso pri.
Page 54
Mi povas certigi, ke ne necesis longa tempo por treni la rustikan boaton gxis la akvo kaj sxovi gxin for de la akvobordo.
Page 59
"Vi savis mian vivon," li respondis, "kaj de tiam estas mia devo protekti kaj amike trakti vin.
Page 66
Sxajnas, ke cxe ili ekzistas nek preterito nek futuro.
Page 67
Gxi aspektis ne malsimile al butonhoko, sed gxi estis multe pli eta, kaj havis akrigitan pinton.
Page 71
"Li kunigxis kun ni," klarigis Perry, "kaj ne permesis nei.
Page 78
Poste, mi informigxis de Gak, kiu finfine atingis siajn tribanoj kaj revenis kun trupo por savi min, ke la _riso_, kiel oni nomas gxin, postcxasis la sagotojn, gxis gxi ekstermis la tutan bandon.
Page 90
"Vi diris, ke vi malamas min!" "Cxu vi atendis, ke mi kuros en viajn brakojn kaj diros, ke mi amas vin, antaux ol mi sciis, ke vi amas min?" sxi demandis.
Page 91
Sxi estus la regxino en sia propra lando--kaj esti regxino tiom signifis al virino de la sxtonepoko kiom al hodiauxa virino; kiel ajn vi rigardas gxin, temas nur pri relativa gloro, kaj se vivus nur duonnudaj sovagxuloj en la ekstera mondo hodiaux, oni trovus, ke esti la edzino de dahomea cxefulo estas multe glore.
Page 93
Kiam ili ankoraux pli proksimigxis, ni eltrovis, ke sur la dorso de ambaux sidas homo.
Page 95
Ili diris al ni, ke la maharoj estis frenezaj pro rabio, kiam ili eltrovis, kio okazis en la kelo de la konstruajxo.
Page 96
motoro.