The Mad King

By Edgar Rice Burroughs

Page 65

voices.

"Yes, Prince Ludwig! Prince Ludwig!" took up the throng.

Prince Ludwig von der Tann turned toward the bearded young man.
Silence fell upon the crowded cathedral. Peter of Blentz stood
awaiting the outcome, ready to demand the crown upon the first
indication of wavering belief in the man he knew was not Leopold.

"How may we know that you are really Leopold?" again asked Ludwig of
Barney.

The American raised his left hand, upon the third finger of which
gleamed the great ruby of the royal ring of the kings of Lutha. Even
Peter of Blentz started back in surprise as his eyes fell upon the
ring.

Where had the man come upon it?

Prince von der Tann dropped to one knee before Mr. Bernard Custer of
Beatrice, Nebraska, U.S.A., and lifted that gentleman's hand to his
lips, and as the people of Lutha saw the act they went mad with joy.

Slowly Prince Ludwig rose and addressed the bishop. "Leopold, the
rightful heir to the throne of Lutha, is here. Let the coronation
proceed."

The quiet of the sepulcher fell upon the assemblage as the holy man
raised the crown above the head of the king. Barney saw from the
corner of his eye the sea of faces upturned toward him. He saw the
relief and happiness upon the stern countenance of the old prince.

He hated to dash all their new found joy by the announcement that he
was not the king. He could not do that, for the moment he did Peter
would step forward and demand that his own coronation continue. How
was he to save the throne for Leopold?

Among the faces beneath him he suddenly descried that of a beautiful
young girl whose eyes, filled with the tears of a great happiness
and a greater love, were upturned to his. To reveal his true
identity would lose him this girl forever. None save Peter knew that
he was not the king. All save Peter would hail him gladly as Leopold
of Lutha. How easily he might win a throne and the woman he loved by
a moment of seeming passive compliance.

The temptation was great, and then he recalled the boy, lying dead
for his king in the desolate mountains, and the pathetic light in
the eyes of the sorrowful man at Tafelberg, and the great trust and
confidence in the heart of the woman who had shown that she loved
him.

Slowly Barney Custer raised his palm toward the bishop in a gesture
of restraint.

"There are those who doubt that I am king," he said. "In these
circumstances there should be

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 11
Gxi estis almenaux trioble pli granda ol la suno, kiun mi gxis tiam konis, kaj gxi sxajnis tiel proksima, ke vidante gxin, oni kredis sin kapabla tusxi gxin per etendo de la brako.
Page 24
Cxu mi diris "malkasxaj"? Ekzistas popolo en Nov-Zelando aux Auxstralio--mi forgesas, en kiu lando--en kiu la viroj montras sian preferon al sxatata virino per klabobato sur la kapon.
Page 27
La vizio de tiu dolcxa kaj senkulpa vizagxo sxvebis antaux mi en la nebulo de mia fantazio, kaj kvankam antauxe mi kredis, ke mi nur sxate retenas la memoron pri kara amikeco, kiun mi perdis, nun sxajnis mallojale al Dian la Bela diri, ke mi ne deziras sxin kiel edzinon.
Page 34
Auxskultu, mi lernis multajn mirindajn aferojn el cxi tiu arkivo de la maharoj.
Page 35
La Vilulo pripensis nur nian hororigan sorton okaze de eventuala eltrovo; sed finfine mi persvadis lin akcepti mian planon kiel la solan realigeblan, kaj kiam mi certigis lin, ke mi transprenos la plenan respondecon pri gxi, se oni kaptos nin, li donis sian heziteman jeson.
Page 36
Cxe la bariero, la sagotoj suprengrimpis la apikajxon per vere simieca lerto, dum malantaux ili la aroganta regxino sxvebis alten per la flugiloj, kun siaj du timindaj drakoj ambauxflanke, kaj sternis sin sur la plej granda rokego el cxiuj, precize en la mezo de tiu amfiteatra flanko rezervita por la dominanta raso.
Page 41
Evidente, tamen, nur miraklo povus helpi al mi, cxar kian prodajxon mi, nuda kaj nearmita, plenumu en tiu stranga mondo? Mi ecx dubis, cxu mi povos retrovi la vojon al Futra post la alveno al loko, de kie mi ne plu povos vidi la ebenajxon, kaj ecx se tio eblus, kian helpon mi donu al Perry, vaginte plejeble grandan distancon? La situacio aspektis des pli senespera, ju pli mi ekzamenis gxin, sed kun senceda persisto mi dauxrigis la vojon al la antauxmontetoj.
Page 43
La grandulo noble batalis por sia vivo, batante per sia sxtona hakilo kontraux la osteca kiraso, kiu kovris tiun forpusxan korpegon, sed li ne pli vundis gxin ol per simplaj manaj batoj.
Page 48
Jen gxi staris: granda templo el tajlita rokajxo, konstruita en la formo de granda ovalo, kun volba tegmento perforita de kelkaj grandaj aperturoj.
Page 52
Tuj mi volis gratuli min okaze de la miraklo, kiu donis al mi portempan savigxon, kiam la memoro pri la hipnotaj potencoj de la maharoj plenigis min je anticipa timo, ke ili eble en tiu momento aplikas sian misteran arton kontraux mi, kun la efiko, ke mi nur imagas min sola en la templo.
Page 55
Dum mi preteriris la densan kaj implikitan vegetajxaron de la marcxo, mi opiniis vidi movigxeton inter la filikoj maldekstre, sed kvankam mi haltis momenton por rigardi, gxi ne ripetigxis, kaj se vere io kasxigxis tie, miaj okuloj ne povis trapenetri la densan vegetajxaron por rekoni gxin.
Page 64
" "Cxu la morto estas certa en cxiu okazo?" mi demandis.
Page 65
Mia unua faro estis elspuri Perry, kiun mi trovis, kiel kutime, absorbita pri la dikaj volumegoj, kiujn li lauxordone devus nur senpolvigi kaj rearangxi sur novaj bretoj.
Page 79
Tiel, kun mangxajxo kaj litajxo, mi reiris al mia logxejo, kie post mangxo de nekuirita viando, al kio mi estis nun jam alkutimigxinta, mi trenis la rokegon antaux la enirejon kaj volve ekkusxis sur lito el herbo--nuda, pratempa kavernulo, tiel sovagxe primitiva kiel miaj historiaj prapatroj.
Page 81
Kiam gxi trafis min, la esprimo, kiu venis en sxiajn okulojn estus malfacile priskribebla, sed sxiaj sentoj apenaux povis esti pli komplikaj ol miaj propraj--cxar la largxaj okuloj, kiuj rigardis en miajn, estis de Dian la Bela.
Page 83
Estis li, kiu frakasis la kranion de sturmanta dirito per unusola klabobato.
Page 89
Sxi kusxis surventre sur amaso da herboj, kiujn mi kolektis por sxia lito.
Page 90
Mi ploris, kaj.
Page 93
Se oni eventuale neniam auxdis pri la Darel Az, aux la blankaj klifoj, aux la Montoj de la Nuboj, oni sentas la mankon de io grava kaj sopiras al la familiaraj kaj kompreneblaj "nord-oriento" kaj "sud-okcidento" de la ekstera mondo.
Page 98
Gxi diferencis tute malmulte de la antauxa, kiu portis nin de la ekstera al la interna mondo.