The Chessmen of Mars

By Edgar Rice Burroughs

Page 162

I rode with a dozen of my warriors along the western
border of Gathol searching for zitidars that had strayed from my herds,
we were set upon and surrounded by a great company of Manatorians. They
overpowered us, though not before half our number was slain and the
balance helpless from wounds. And so I was brought a prisoner to
Manataj, a distant city of Manator, and there sold into slavery. A
woman bought me--a princess of Manataj whose wealth and position were
unequaled in the city of her birth. She loved me and when her husband
discovered her infatuation she beseeched me to slay him, and when I
refused she hired another to do it. Then she married me; but none would
have aught to do with her in Manataj, for they suspected her guilty
knowledge of her husband's murder. And so we set out from Manataj for
Manatos accompanied by a great caravan bearing all her worldly goods
and jewels and precious metals, and on the way she caused the rumor to
be spread that she and I had died. Then we came to Manator instead, she
taking a new name and I the name A-Sor, that we might not be traced
through our names. With her great wealth she bought me a post in The
Jeddak's Guard and none knows that I am not a Manatorian, for she is
dead. She was beautiful, but she was a devil."

"And you never sought to return to your native city?" asked Gahan.

"Never has the hope been absent from my heart, or my mind empty of a
plan," replied Tasor. "I dream of it by day and by night, but always
must I return to the same conclusion--that there can be but a single
means for escape. I must wait until Fortune favors me with a place in a
raiding party to Gathol. Then, once within the boundaries of my own
country, they shall see me no more."

"Perhaps your opportunity lies already within your grasp," said Gahan,
"has not your fealty to your own Jed been undermined by years of
association with the men of Manator." The statement was half challenge.

"And my Jed stood before me now," cried Tasor, "and my avowal could be
made without violating his confidence, I should cast my sword at his
feet and beg the high privilege of dying for him as my sire died for
his sire."

There could be no doubt of his sincerity nor any that he was cognizant
of Gahan's identity. The Jed of Gathol smiled. "And if your Jed were
here there

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 2
.
Page 6
Mi malgaje balancis la kapon kaj montris la funkciigilon.
Page 10
Dum kelkaj sekundoj la maljunulo ne respondis.
Page 11
Gxi estis almenaux trioble pli granda ol la suno, kiun mi gxis tiam konis, kaj gxi sxajnis tiel proksima, ke vidante gxin, oni kredis sin kapabla tusxi gxin per etendo de la brako.
Page 12
Mi turnigxis al Perry por proponi, ke ni eble sercxu pli agrablan restadejon--evidente Perry jam ekhavis tiun ideon, cxar li estis jam cent pasxojn for, kaj cxiusekunde liaj mirindaj saltoj pliigis la distancon.
Page 13
Kun profunda sopiro de trankviligxo mi vidis lin sendifekte atingi pli altan brancxon.
Page 17
Cxu ne konvinkas vin la strangaj bestoj kaj plantoj, kiujn ni vidis, ke vi ne trovigxas en la mondo, kie vi naskigxis? Kaj la horizonto--cxu gxi povus havi la saman strangan aspekton, kiun ni ambaux rimarkis, se ni ne efektive starus sur la interna suprajxo de sfero?" "Sed la suno, Perry!" mi insistis.
Page 21
Ilia sola nobliga trajto estis la alta disvolvigxo de la kapo super kaj malantaux la oreloj.
Page 50
jen: la viktimo reagis.
Page 51
Cxi-foje ne okazis hipnotado--realigxis nur simpla, sovagxa brutaleco de rabobestoj, kiuj ungas, sxiras kaj glutas sian viandon, sed ecx tio estis malpli forpusxa ol la supernatura procedo de la maharoj.
Page 56
Mi povis imagi, kion sentis mia unua praulo en tiu fora, fruepoka tago, kiam li renkontis unuafoje la teruran antauxulon de la besto, kiu pusxis min en senelirejon apud la maltrankvila, mistera maro.
Page 58
Ne povante percepti min perokule en la valo, gxi siblante galopis en la altkreskan plantaron de la marcxo, kaj tie mi laste vidis gxin.
Page 64
"Neniu scias, krom la maharoj kaj tiuj, kiuj iras al la fosajxoj kun ili, sed cxar la lastaj neniam revenas, ilia scio ne multe utilas al ili.
Page 80
Unufoje, unu el la maljunaj virantilopoj el la striohava speco malaltigis sian kapon kaj kolere mugxis--ecx farante kelkajn pasxojn en mia direkto, tiel ke mi kredis lin sturmonta; sed post mia preterpaso, li dauxrigis mangxi, kvazaux nenio lin gxenis.
Page 81
posedis terurajn ungegojn.
Page 90
Kiam vi batalis kun Jubal, mi povus kuri al la rando de la arbaro, kaj sciigxinte pri la rezulto de la batalo, tre facile mi povus eviti vin kaj reveni al mia propra popolo.
Page 91
Kiom pli facile estus iri tuj komence al Jubal! Sxi estus lia lauxlegxa edzino.
Page 92
Tuj kiam mi denove kapablis eliri, mi sercxis kelkajn plenkreskajn vipurojn de la speco, kiu pikis min, kaj mortiginte ilin, mi eltiris de ili la venenon kaj sxmiris gxin sur la pintojn de kelkaj sagoj.
Page 95
La sagotoj sciis, ke io tre terura trafis iliajn mastrojn, sed la maharoj zorge klopodis, por ke neniu sugesto pri la vera naturo de ilia pereiga afliko sciigxu ekster la propra specio.
Page 98
Neniuj maharaj okuloj povas atingi vin cxi tie," kaj mi klinis min tien kaj ekkaptis de sxi la leonan felon.