Tarzan of the Apes

By Edgar Rice Burroughs

Page 37

brilliant rays penetrated to earth, but for the most
part they only served to accentuate the Stygian blackness of the
jungle's depths.

Like some huge phantom, Kala swung noiselessly from tree to tree; now
running nimbly along a great branch, now swinging through space at the
end of another, only to grasp that of a farther tree in her rapid
progress toward the scene of the tragedy her knowledge of jungle life
told her was being enacted a short distance before her.

The cries of the gorilla proclaimed that it was in mortal combat with
some other denizen of the fierce wood. Suddenly these cries ceased,
and the silence of death reigned throughout the jungle.

Kala could not understand, for the voice of Bolgani had at last been
raised in the agony of suffering and death, but no sound had come to
her by which she possibly could determine the nature of his antagonist.

That her little Tarzan could destroy a great bull gorilla she knew to
be improbable, and so, as she neared the spot from which the sounds of
the struggle had come, she moved more warily and at last slowly and
with extreme caution she traversed the lowest branches, peering eagerly
into the moon-splashed blackness for a sign of the combatants.

Presently she came upon them, lying in a little open space full under
the brilliant light of the moon--little Tarzan's torn and bloody form,
and beside it a great bull gorilla, stone dead.

With a low cry Kala rushed to Tarzan's side, and gathering the poor,
blood-covered body to her breast, listened for a sign of life. Faintly
she heard it--the weak beating of the little heart.

Tenderly she bore him back through the inky jungle to where the tribe
lay, and for many days and nights she sat guard beside him, bringing
him food and water, and brushing the flies and other insects from his
cruel wounds.

Of medicine or surgery the poor thing knew nothing. She could but lick
the wounds, and thus she kept them cleansed, that healing nature might
the more quickly do her work.

At first Tarzan would eat nothing, but rolled and tossed in a wild
delirium of fever. All he craved was water, and this she brought him
in the only way she could, bearing it in her own mouth.

No human mother could have shown more unselfish and sacrificing
devotion than did this poor, wild brute for the little orphaned waif
whom fate had thrown into her keeping.

At last the fever abated and the boy commenced to mend. No word

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 4
"Aj!" li kriis, "ne povas esti--rapide! Kion montras la distancometro?" Tio kaj la rapidometro estis cxe mia flanko de la kajuto, kaj dum mi turnigxis por kontroli, mi povis vidi Perry murmuranta.
Page 8
"Perry! Gxi falas! Gxi falas! Estas 152 gradoj denove!" "Ahx!" li kriis.
Page 20
Senceremonie ili katenis Perry kaj min cxe la fino de la vico, kaj sen plia gxeno oni rekomencis la interrompitan marsxadon.
Page 21
Iliaj brakoj kaj kruroj pli akordis al homaj proporcioj, sed hirtaj, brunaj haroj kovris ilian tutan korpon, kaj iliaj vizagxoj estis same tiel brutalaspektaj kiel tiuj de la kelkaj remburitaj specimenoj, kiujn mi vidis en la muzeoj de la ekstera mondo.
Page 23
Tio sxokis sxin.
Page 37
Kelkaj sagotaj gardistoj sxovis viron kaj virinon en la arenon.
Page 41
Gvatante ilian nagxan kaprioladon, mi eltrovis ne nur, ke ili mamnutras siajn idojn, sed ankaux, ke ili fojfoje aliras la akvosuprajxon kaj por spiri kaj por mangxi iujn herbojn kaj iun kuriozan skarlatan likenon, kiu kreskis sur la rokoj tuj super la akvonivelo.
Page 42
Antaux tio, mi jam sekvis krutan deklivon gxis la bordo de serena interna maro, sur kies trankvila suprajxo sternigxis pluraj belaj insuloj.
Page 51
La postan fojon, la alia brako estis for, poste la mamoj, poste parto de la vizagxo--estis repusxa vidajxo.
Page 59
Mi ne estus vera mezopo, se mi evitus mian evidentan devon--en cxi tiu okazo estis plezuro, cxar mi sxatas vin.
Page 61
"Miaj amikoj estas tie," mi respondis, "krom vi, miaj solaj amikoj en Pelucidaro.
Page 64
"Oni sendube baldaux vokos lin al la enketistoj," diris tiu, kiu revenigis.
Page 66
"Mi ne povas kredi, ke vi ne revenos, David," li diris.
Page 67
Se nur mi povus atingi gxin! Sed tiuj pezaj katenoj malebligis ion ajn tian.
Page 68
Estis ridinde simple.
Page 73
Nia sola espero, li diris, estis atingi lian tribon, kies forto tute suficxis en la montara fortikejo por forbatali iun ajn nombron da sagotoj.
Page 80
Unufoje, unu el la maljunaj virantilopoj el la striohava speco malaltigis sian kapon kaj kolere mugxis--ecx farante kelkajn pasxojn en mia direkto, tiel ke mi kredis lin sturmonta; sed post mia preterpaso, li dauxrigis mangxi, kvazaux nenio lin gxenis.
Page 84
Sxajne, iu timinda bestego desxiris unu tutan flankon de lia vizagxo.
Page 88
Cxiufoje, kiam mi sxin rigardis, io venis en mian gorgxon, kaj mi preskaux sufokigxis.
Page 93
"Toria kusxas cxe la periferio de la Terura Ombrolando.