Pellucidar

By Edgar Rice Burroughs

Page 105

the gulf, and the islander
explained that Hooja would undoubtedly follow the coast around. For
some time we sailed up the coast searching for the river, and at last
we found it. So great was it that I thought it must be a mighty gulf
until the mass of driftwood that came out upon the first ebb tide
convinced me that it was the mouth of a river. There were the trunks
of trees uprooted by the undermining of the river banks, giant
creepers, flowers, grasses, and now and then the body of some land
animal or bird.

I was all excitement to commence our upward journey when there
occurred that which I had never before seen within Pellucidar--a really
terrific wind-storm. It blew down the river upon us with a ferocity
and suddenness that took our breaths away, and before we could get a
chance to make the shore it became too late. The best that we could do
was to hold the scud-ding craft before the wind and race along in a
smother of white spume. Juag was terrified. If Dian was, she hid it;
for was she not the daughter of a once great chief, the sister of a
king, and the mate of an emperor?

Raja and Ranee were frightened. The former crawled close to my side
and buried his nose against me. Finally even fierce Ranee was moved to
seek sympathy from a human being. She slunk to Dian, pressing close
against her and whimpering, while Dian stroked her shaggy neck and
talked to her as I talked to Raja.

There was nothing for us to do but try to keep the canoe right side up
and straight before the wind. For what seemed an eternity the tempest
neither increased nor abated. I judged that we must have blown a
hundred miles before the wind and straight out into an unknown sea!

As suddenly as the wind rose it died again, and when it died it veered
to blow at right angles to its former course in a gentle breeze. I
asked Juag then what our course was, for he had had the compass last.
It had been on a leather thong about his neck. When he felt for it,
the expression that came into his eyes told me as plainly as words what
had happened--the compass was lost! The compass was lost!

And we were out of sight of land without a single celestial body to
guide us! Even the pendent world was

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 1
La "simiohomo" Tarzan efektive igxis parto de la populara kulturo de la 20-a jarcento, kies maleston oni malfacile povus imagi.
Page 5
Gxi montris 110 gradojn.
Page 13
Malrapide, sed konstante, la trunko komencis kurbigxi al la bestego.
Page 25
Estas aferoj, pri kiuj ni ne dubas, eble cxar oni diradas ilin al ni denove kaj denove, kaj ni neniel povas malpruvi ilin--kiel la religion, ekzemple, sed ni ne kredas ilin--ni nur pensas, ke ni kredas.
Page 26
Tiutempe ni proksimigxis al alia montocxeno, kaj kiam ni atingis gxin, ni ne serpentumis trans ilin tra iu tre alta montpasejo, sed eniris grandan naturan tunelon--fakte, temis pri serio de labirintaj grotoj, tiel mallumaj kiel Erebo.
Page 31
"Rigardu," li diris, fingromontrante, "tio evidente estas akvo, kaj cxio cxi estas tero.
Page 34
" "David," diris la maljunulo, "Mi kredas, ke Dio sendis nin cxi tien gxuste por tiu celo--estos la laboro de mia vivo instrui al ili Lian mesagxon--konduki ilin al la lumo de Lia indulgo, dum ni edukos iliajn korojn kaj manojn por vivo en kulturo kaj civilizo.
Page 37
Dum la besto proksimigxis al la duopo, mugxante kaj stampfante per la potenco de multaj Teraj virbovoj, apertigxis rekte sub ni alia pordo, el kiu nun eliris la plej terura mugxo, kiu iam trafis miajn ofenditajn orelojn.
Page 38
Neniam en mia vivo mi auxdis tiel inferan bruegon kiel faris la du bestegoj, kaj pripensu, ke gxi restis neauxdebla al la fiaj rampuloj, pro kies distro oni okazigis la spektaklon! Nun la dago kuratakis de unu flanko, kaj la tarago de la alia.
Page 44
"Kial vi tenas mian lancon?" li demandis.
Page 64
" "Via morto en la areno similus al tiu, kiun oni planis por ili," li klarigis, "kvankam oni eble uzus alispecajn bestojn, kompreneble.
Page 70
Sed mi estis tro rapida por gxi, do, duone saltante, duone flugante, gxi forhastis laux alia koridoro, dum mi sekvis tuj post gxi.
Page 72
Post tempo, kiu sxajnis eterneco, ni atingis la eksteran pordon, kiu kondukas en la cxefan avenuon de Futra.
Page 74
Kun tia handikapo, ecx malpli rapidaj postsekvantoj ol la sagotoj povus facile gxisatingi nin, antaux ol ni povus transiri la krudan altajxon, kiun ni frontis.
Page 77
Mi ne atendis pli longe por disputi pri la posedo de la kornico kun la kreitajxo, kiu posedis tiun vocxon.
Page 79
La suprajxoj de la aliflankaj montetoj estis verdaj pro vegetajxoj, kaj granda arbaro vestis ilin gxis la bazoj de la rugxaj, flavaj kaj kuproverdaj altegaj apikajxoj, kiuj estis iliaj pintoj.
Page 80
vizagxo kaj super la okuloj.
Page 82
Mi iris gxis la limo de mia povo, kaj ne eblas eskapi," kaj sxi senespere.
Page 85
liaj makzeloj kaj tuta dentaro montrigxis kaj ridetis tra la abomena cikatro.
Page 86
Kaj mi kredas, ke Jubal, anstataux absolute malestimi min, eksentis al mi respekton, kaj tiam en lia primitiva menso evidente formuligxis la penso, ke li finfine renkontis sian superonton kaj frontas sian pereon.