Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 97

ke oni kaptis lin, dum li estis survoje al sia propra
lando; sed ke lian vivon oni indulgis pro la espero, ke de li la
maharoj lernos la kasxlokon de sia Granda Sekreto. Gak kaj mi havis
inklinon kredi, ke la Ruzulo gvidis tiun ekspedicion al la lando
Sari, pri kiu li kredis, ke tie oni povus trovi la libron en la
posedo de Perry; sed ni ne havis pruvon pri tio, do ni akceptis lin
kaj traktis lin kiel unu el ni, kvankam neniu sxatis lin. Kaj kiel li
rekompencis mian grandanimecon, vi baldaux sciigxos.

Estis kelkaj maharoj inter niaj kaptitoj, kaj niaj propraj homoj tiom
timis ilin, ke ili rifuzis proksimigxi al ili, krom se komplete
kovritaj per peco de felo. Ecx Dian kredis je la popola supersticxo
pri la malbonaj efikoj de elmetigxo al la okuloj de koleraj maharoj,
kaj kvankam mi priridis sxiajn timojn, mi tute pretis toleri ilin, se
tio ecx iomete forigus sxiajn malbonajn antauxsentojn, do sxi sidis
fore de la borveturilo, apud kiu la maharoj estis katenitaj, dum
Perry kaj mi denove ekzamenis cxiun eron de la mekanismo.

Fine, mi alprenis mian lokon en la stirsegxo kaj alvokis iun el la
viroj ekstere, por ke li venigu Dian. Okazis, ke Hugxa staris tute
proksima al la pordo de la borveturilo, do estis li, kiu sen mia scio
iris por venigi sxin; sed kiel li sukcesis plenumi la diablan aferon,
kiun li faris, mi ne povas diveni, krom se aliaj helpis lin en la
komploto. Kaj tion mi ne povas kredi, cxar cxiuj miaj homoj estis
lojalaj al mi kaj tuj mortigus lin, se li estus proponinta la
senkoran intrigon, ecx se li havus tempon por konigi gxin al aliulo.
Cxio estis farita tiel rapide, ke mi povas kredi nur, ke gxi estis la
rezulto de subita impulso, helpita de kelkaj por Hugxa bonsxancaj
cirkonstancoj okazintaj akurate je la gxusta momento.

Mi scias nur, ke estis Hugxa, kiu portis Dian al la borveturilo,
ankoraux envolvitan de la kapo gxis la piedo en la felo de enorma
kavernleono, kiu kovris sxin, de kiam oni kondukis la maharajn
kaptitojn en la kampadejon. Li metis sian sxargxon sur la segxon
flanke de mi. Mi estis preta ekveturi. La adiauxoj estis diritaj.
Perry kaptis mian manon por la lasta, longa adiauxo. Mi fermis kaj
riglis la eksteran kaj internan pordojn, denove eksidis cxe la vetura
mekanismo, kaj ektiris la startigilon.

Kiel antauxe, dum tiu nokto longe pasinta, en kiu okazis nia unua
elprovo de la fera monstro, estis terura mugxado sub ni--la giganta
framo tremis kaj vibris--okazis ekbruego, kiam la malfirma grundo
ekjxetigxis supren tra la

Last Page Next Page

Text Comparison with The Gods of Mars

Page 3
Nor did I have long to wait; for scarce had I turned ere I shot with the rapidity of thought into the awful void before me.
Page 4
Why not? What guide had I through the trackless waste of interplanetary space? What assurance that I might not as well be hurtled to some far-distant star of another solar system, as to Mars? I lay upon a close-cropped sward of red grasslike vegetation, and about me stretched a grove of strange and beautiful trees, covered with huge and gorgeous blossoms and filled with brilliant, voiceless birds.
Page 6
The fastest flier of the Heliumetic Navy could not quickly enough have carried me far from this hideous creature.
Page 47
As they.
Page 49
" The door swung open; the smell of growing things greeted my nostrils; the cool night air blew against my cheek.
Page 51
They tried it once, ages ago, but the next night and for a whole moon thereafter a thousand great black battleships circled the Mountains of Otz, pouring.
Page 61
" "The other," I replied, "is that our dusky friend here does not hail from the nearer moon--he was like to have died at a few thousand feet above Barsoom.
Page 63
"The pure strain of the blood of this first black man has remained untainted by admixture with other creatures in the race of which I am a member; but from the sixteen-legged worm, the first ape and renegade black man has sprung every other form of animal life upon Barsoom.
Page 66
Each was occupied with his own thoughts.
Page 68
He smiled pleasantly at me, and when he smiled his expression was kindly--anything but cruel or vindictive.
Page 74
" I felt very sorry for the poor child, and placed my hand over hers where it rested on my arm.
Page 86
For a year, possibly, we may be forced to live together in the narrow confines of this tiny room.
Page 88
"That is the least of our troubles, Xodar," I replied.
Page 95
"Come, men of the outer world!" he shouted.
Page 104
"YERSTED" "That will be the simpler way to return," I said, smiling, as I handed the forged order to the boy.
Page 115
Omean lies perhaps two miles below the surface crust of Mars.
Page 149
A second burst upon the heels of the first alternately laughing and shrieking as a madman.
Page 159
I had noticed that he was a handsome fellow, about the size and age of Carthoris.
Page 162
I threw myself upon the floor of my cell close by the wall, in a strained and distorted posture, as though I were dead after a struggle or convulsions.
Page 183
Time and time again I rose with upstretched hand, only to feel the disappointing rocks close above me.