Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 92

kunfrapis la manojn kaj jxetis siajn manojn
cxirkaux mian kolon kaj diris la mi, kia mirindulo mi estas. Sxi
komencis kredi, ke mi estas cxiopova, kvankam vere faris nenion krom
paroli--sed tiel estas cxe virinoj, kiuj amas. Perry sxatis diri, ke
se viro estus dekone tiom kapabla, kiom lia edzino aux patrino kredas
lin, la mondo kusxus en liaj manoj.

Kiam ni la unuan fojon ekiris al Sari, mi surtretis neston de venenaj
vipuroj, antaux ol ni atingis la valon. Unu el la malgrandaj pikis
min cxe la maleolo, kaj Dian devigis min reveni al la kaverno. Sxi
ordonis, ke mi ne ekzercu la muskolojn, cxar tio povus esti
mortiga--sxi diris, ke se min pikus plenkreska serpento, mi ne
movigxus ecx unu pasxon for de la nesto--mi estus mortinta surpiede
starante--tiel mortiga estas la veneno. Sed kiel okazis, mi estis
senkapabligita dum longa tempo, kvankam la kataplasmoj, kiujn Dian
faris el herboj kaj folioj, fine reduktis la sxveladon kaj eltiris la
venenon.

La epizodo tamen montrigxis tre bonsxanca, cxar gxi donis al mi
ideon, kiu miloble plivalorigis miajn sagojn kiel armilojn de atako
kaj defendo. Tuj kiam mi denove kapablis eliri, mi sercxis kelkajn
plenkreskajn vipurojn de la speco, kiu pikis min, kaj mortiginte
ilin, mi eltiris de ili la venenon kaj sxmiris gxin sur la pintojn de
kelkaj sagoj. Pli poste mi pafis hienodonon per unu el tiuj, kaj
kvankam mia sago kauxzis nur suprajxan vundon, la besto falis morta
preskaux tuj post la trafo.

Ni nun reekiris al la lando de la sarianoj, kaj kun sentoj de sincera
bedauxro ni adiauxis nian belan gxardenon Edenan, en kies relativaj
paco kaj harmonio ni travivis la plej felicxajn momentojn de nia
vivo. Kiel longe ni estis tie, mi ne scias, cxar kiel mi diris al vi,
la tempo cxesis ekzisti por mi sub tiu eterne tagmeza suno--eble
estis unu horo, aux eble monato da surtera tempo--mi ne scias.




15-a cxapitro

REIRO AL LA TERO


Ni transiris la riveron kaj trapasis la montojn trans gxi, kaj fine
ni eliris sur grandan kaj platan ebenajxon, kiu disetendigxis gxis la
limo de la vidpovo. Mi ne povus diri al vi, en kiu direkto gxi
etendigxis, ecx se vi volus scii tion, cxar dum mia tuta restado en
Pelucidaro mi neniam eltrovis aliajn ol surlokajn rimedojn por indiki
direkton--estas nek nordo nek sudo nek oriento nek okcidento.
_Supren_ estas la sola bone difinita direkto, kaj tio, kompreneble,
estas _malsupren_ por vi sur la ekstera krusto de la Tero. Cxar la
suno nek levigxas nek subiras, mankas cxia rimedo por indiki direkton
krom videblajxoj kiel altaj montoj, arbaroj, lagoj kaj maroj.

La ebenajxo, kiu kusxas post la

Last Page Next Page

Text Comparison with The Mad King

Page 9
She would put the scheme to the test.
Page 30
"Do you not remember, sir," he asked, "the great ruby that glared, blood-red from its center, and the four sets of golden wings that formed the setting? From the blood of Charlemagne was the ruby made, so history tells us, and the setting represented the protecting wings of the power of the kings of Lutha spread to the four points of the compass.
Page 31
For a moment they stood in silence listening for any sound from the chamber beyond, but as nothing occurred to indicate that the apartment was occupied the old man opened the portal a trifle further, and finally far enough to permit his body to pass through.
Page 34
in one end of the rope and made it fast about her body below her arms, leaving a sufficient length terminating in a small loop to permit her to support herself more comfortably with one foot within the noose.
Page 36
The memory of the warm lips that had so recently been pressed to his urged him on in the service of the wondrous girl who had come so suddenly into his life, bringing to him the realization of a love that he knew must alter, for happiness or for sorrow, all the balance of his existence, even unto death.
Page 51
A ridiculous beard started the trouble, and later a series of happenings, no one of which was particularly remarkable in itself, aggravated it, until but a moment since I myself was almost upon the point of believing that I am the king.
Page 62
The last act of the hideous crime against the man she had loved was nearing its close.
Page 67
"I am not a Dutchman, your majesty.
Page 85
As Barney shaved he issued directions to the two.
Page 118
Doubtless it led into a coal bunker, or it might open over a pit of great depth.
Page 120
He dropped down-stream below these, and at last approached the shore where a wood grew close to the water's edge.
Page 125
The sentry in the hallway was on the point of calling his sergeant.
Page 141
An officer stood near them talking with a sergeant.
Page 152
They opened easily and silently.
Page 158
The same king was now visiting as a guest the fortress in which he had spent ten bitter years as a prisoner.
Page 175
He glanced hurriedly about the room in search of Prince Peter or another of the conspirators who should have been with the king.
Page 177
Carts drawn by dogs, laden donkeys, French limousines, victorias, wheelbarrows--every conceivable wheeled vehicle and beast of burden--were jammed in a seemingly inextricable tangle in the mad rush for safety.
Page 199
"While you have been sleeping many things have transpired within the walls of your castle.
Page 200
He was slightly wounded in the left leg.
Page 202
Butzow was among them.