Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 90

cxion alian en cxi
tiu mondo aux en mia? Ke mi havos vin? Ke amo kiel mia ne estas
rifuzebla?"

Mi rimarkis, ke nun sxi tre kviete restas en miaj brakoj, kaj kiam
miaj okuloj kutimigxis al la mallumo, mi vidis, ke sxi ridetas--kun
tre kontenta, felicxa rideto. Mi miregis. Tiam mi sentis, ke tre
mildmove sxi klopodas liberigi siajn brakojn, kaj mi malkrocxis mian
tenon, por ke sxi povu. Malrapide ili levigxis kaj envolvis mian
kolon, kaj tiam sxi tiris miajn lipojn al siaj denove kaj tenis ilin
tie dum longa tempo. Fine sxi parolis.

"Kial vi ne ne faris cxi tion komence, David? Tion mi longe atendis."

"Kion?" mi kriis. "Vi diris, ke vi malamas min!"

"Cxu vi atendis, ke mi kuros en viajn brakojn kaj diros, ke mi amas
vin, antaux ol mi sciis, ke vi amas min?" sxi demandis.

"Sed konstante mi diris al vi, ke mi amas vin," mi diris.

"La amo parolas per faroj," sxi replikis. "Vi ja povus paroligi vian
busxon lauxplacxe, sed nun, kiam vi jxus venis kaj prenis min en
viajn brakojn, via koro parolis al mia en la lingvo, kiun komprenas
la virina koro. Kia komikulo vi estas, David."

"Do vi tute ne malamis min, Dian?" mi demandis.

"Mi cxiam amis vin," sxi flustris, "de la unua momento, kiam mi
ekvidis vin, kvankam mi ne sciis tion, gxis kiam vi forbatis Hugxan
la Ruzulon kaj tiam rifuzis min."

"Sed mi ne rifuzis vin, karulino," mi kriis. "Mi ne konis viajn
kutimojn--mi dubas, cxu ecx nun mi konas ilin. Sxajnas nekredeble, ke
vi povus tiom insulti min, dum vi amis min dum la tuta tempo."

"Vi povus esti sciinta," sxi diris, "kiam mi ne forkuris de vi, ke mi
ne pro malamo restis katenita al vi. Kiam vi batalis kun Jubal, mi
povus kuri al la rando de la arbaro, kaj sciigxinte pri la rezulto de
la batalo, tre facile mi povus eviti vin kaj reveni al mia propra
popolo."

"Sed la fratoj--kaj kuzoj--de Jubal," mi memorigis al sxi, "kio pri
ili?"

Sxi ridetis kaj kasxis sian vizagxon cxe mia sxultro.

"Mi devis diri al vi _ion_, David," sxi flustris. "Mi devis havi
_ian_ pretekston por resti apud vi."

"Vi pekulino!" mi kriis. "Kaj vi kauxzis al mi tiom da angoro pro
nenio!"

"Mi suferis ecx pli," sxi respondis simple, "cxar mi kredis, ke vi ne
amas min, kaj _mi_ estas senpova. Mi ne povis veni al vi por postuli,
ke vi reciproku mian amon, kiel vi jxus faris al mi. Kiam vi jxus
foriris, mia tuta espero foriris kun vi. Mi estis senkonsola,
terurigita, malgxojega, kaj mia koro sxirigxis. Mi ploris, kaj

Last Page Next Page

Text Comparison with Thuvia, Maid of Mars

Page 11
"Now!" he whispered.
Page 18
Carthoris sprang to his feet.
Page 28
He had the brute's eyes to guide his point, and, as true as the sword hand of his mighty sire, his guided the keen point to one of those blazing orbs, even as he leaped lightly to one side.
Page 29
Human flesh is the food most craved by the fierce Barsoomian lion, whose great carcass and giant thews require enormous quantities of meat to sustain them.
Page 30
For the most part the giant trees shut off his view to any but the most limited distances.
Page 32
As the Heliumite watched he saw another green warrior push his way forward toward the rostrum.
Page 34
As Carthoris leaped to the rostrum he drew Thuvia up beside him, and then he turned upon the departing jeddak with an angry challenge and a sword thrust.
Page 49
All Lothar bristled with the bows and arrows of our ethereal host.
Page 53
"Stop! I do not love you.
Page 58
Then the floor sagged and tilted more swiftly.
Page 60
There must be a way out.
Page 64
"There are others among us who insist that none of us is real.
Page 66
The plain was deserted.
Page 73
For half an hour Carthoris remained in the building, digging for water and gaining the few much-needed drops which were the fruits of his labour.
Page 74
Hands terminating in manlike fingers clutched at his throat and arms and legs.
Page 82
With Komal by her side she felt little fear, for he would protect her from all other savage beasts.
Page 85
Cruel to their enemies are the men of Mars; but the word "enemies" is commonly interpreted to mean men only.
Page 94
Dusarian.
Page 103
All that remains to us is to die fighting.
Page 106
A fierce beast of prey that roams the low hills surrounding the dead seas of ancient Mars.