Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 9

mi fine eksciis, ke mi ne plu povos dauxrigi
la neegalan lukton kontraux la neeviteblo.

Per mia lasta flagretanta konscio mi mehxanike turnigxis al la
distancometro. Gxi montris veturitan distancon de precize kvincent
mejloj--kaj tiam la granda masxino subite ekhaltis. Cxesis la tondra
klakado de la rokajxo retrojxetata tra la spaco inter la ekstera
blendo kaj la interna cilindro. La furioza turnigxado de la giganta
borilo evidentigis, ke gxi libere funkciadas en _aero_--kaj tiam min
fulmobatis alia ekscio. La nazo de la borveturilo estis _super_ ni.
Tiam mi ekmemoris, ke gxi direktigxis supren, de kiam ni trapasis la
glacian tavolon. Ni turnigxis en la glacio kaj poste kuris supren al
la terkrusto. Dank' al Dio! Ni estis ekster dangxero!

Mi metis mian nazon al la tubo, tra kiu ni intencis preni specimenojn
dum la paso de la borveturilo tra la Tero, kaj mia plej granda sopiro
realigxis--fluego da fresxa aero versxigxis en la feran kajuton. Tiu
ago lasis min en stato de kolapso, kaj mi perdis la konscion.


Subnotoj

[2] sxtato en la nord-oriento de Usono.

[3] 1 mejlo = 1,61 km.

[4] 1 futo = 0,304 m.

[5] 1 colo = 2,54 cm.

[6] [farenhejta] grado: 32 F. = 0 C.; 212 F. = 100 C.

[7] jardo: 0,917 m.

[8] Andover: urbeto en la nordorienta usona sxtato Massachusetts
havanta plurajn konatajn superajn lernejojn kaj kolegiojn.




2-a cxapitro

STRANGA MONDO


Mi estis senkonscia apenaux pli ol momenton, cxar kiam mi
plongxofalis de la trabo, al kiu mi krocxigxis, mi koliziis kun la
planko de la kajuto, kaj la frapego rekonsciigis min.

Mi zorgis unue pri Perry. Mi abomenis pensi, ke li povus morti tuj
antaux la sojlo al savigxo. Desxirante lian cxemizon, mi metis mian
orelon al lia brusto. Mi preskaux ekploris pro trankviligxo--lia koro
batis tute konstante.

Cxe la akvorezervujo mi trempis mian posxtukon kaj vigle frapis gxin
kelkfoje kontraux liaj frunto kaj vizagxo. Post momento li min
rekompencis per la levo de siaj palpebroj. Dum iom da tempo li kusxis
grandokula kaj senkomprena. Tiam lia skuita menso malrapide
reordigxis, kaj li eksidis, flarante la aeron kun mirega mieno.

"David," li kriis fine, "jen aero, tiel certe kiel mia vivo. Sed kion
signifas tio? Kie en la mondo ni estas? Kio okazis?"

"Gxi signifas ja, ke ni reatingis la suprajxon de la Tero, Perry," mi
kriis, "sed mi ne scias gxuste kie. Mi ankoraux ne malfermis la
pordon. Mi estis tro okupita per via revivigo. Je Dio, homo, vi
preskaux maltrafis vian savigxon!"

"Vi diris, ke ni reatingis la suprajxon, David? Kiel tio povas esti?
Dum kiom da tempo mi estis senkonscia?"

"Ne longe. Ni turnigxis en la glacia tavolo. Cxu vi ne memoras la
subitan

Last Page Next Page

Text Comparison with The Return of Tarzan

Page 17
" "Well," laughed Tarzan, "we shall not quarrel over the money.
Page 27
But you need feel no shame.
Page 47
"I thank God that I did not kill you.
Page 56
"Come!" cried the Ouled-Nail.
Page 57
"In the meantime shove everything in the room against that door--it may delay them long enough.
Page 69
He had long been convinced that there were hired assassins on his trail, nor was he in great doubt but that Rokoff was at the bottom of the plot.
Page 71
Gernois' cordiality was short-lived.
Page 94
Marrying from a sense of duty! I think it is perfectly wicked, and I told her so.
Page 95
As Tarzan looked into the eyes of Monsieur Thuran he was struck by the strange familiarity of their expression.
Page 112
Horta passed beneath Tarzan--a few more steps and he would be within the radius of Numa's spring.
Page 113
It was quite dark by the time Tarzan had gorged himself.
Page 128
Tarzan ran a short distance along the ground before he took to the trees.
Page 154
"Come!" he said, to his Waziri.
Page 155
That is the way with spirits.
Page 168
From the first the Russian had exhibited every trait of his true character--selfishness, boorishness, arrogance, cowardice, and lust.
Page 172
Nearly two months of this existence had passed when the first great calamity befell them.
Page 191
"Here is water," he said.
Page 192
Sometimes he spoke of it as a train, and wondered if it were being delayed by snowstorms.
Page 197
But there seemed no other way, and so he turned and ran swiftly back into the passageway beyond the broken wall.
Page 198
In a moment his head was above the edge of the shaft.