Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 85

liaj makzeloj kaj tuta
dentaro montrigxis kaj ridetis tra la abomena cikatro.

Antauxe, li eble estis tiel bonaspekta kiel aliaj anoj de lia bela
gento, kaj povas esti, ke la terura rezulto de tiu alfrontigxo efikis
amarige al lia karaktero jam forta kaj bruteca. Kiel ajn, li nun ne
estis bela vidajxo, kaj nun kun vizagxtrajtoj, aux kio restis el
tiuj, tordigxintaj pro kolero je la vido de Dian kun alia viro, estis
terure vidi lin--kaj multe pli terure renkonti lin.

Nun li estis ekkurinta, kaj dum li proksimigxis, li levis sian
grandegan lancon, dum mi haltis, kaj metante sagon en mian arkon, mi
celis lauxeble sensxancele. Necesis pli longa tempo ol kutime, cxar
mi devas konfesi, ke vidi tiun abomenan viron tordis miajn nervojn
tiom, ke miaj genuoj igxis tute ne firmaj. Kian sxancon mi havis
kontraux tiu potenca militisto, kiun ecx ne timigas la plej sovagxa
kavernurso! Cxu mi povus esperi venki iun, kiu bucxis la sadokon kaj
la diriton propramane! Mi ektremegis, sed por esti justa al mi mem,
mi timis pli pro Dian ol pro mia propra sorto.

Kaj tiam la granda bruto jxetpafis sian masivan sxtonpintan lancon,
kaj mi levis mian sxildon por deteni la forton de gxia terura
rapideco. La frapo pusxis min sur la genuojn, sed la sxildo devojigis
la armilon, kaj mi estis nevundita. Jubal nun rapidis al mi kun la
sola restanta armilo, kiun li portis--murdaspekta trancxilo. Li estis
tro proksima por preciza sagpafo, sed mi pafis al li dum li venis,
sen celi. Mia sago enpikis la karnon de lia femuro, kauxzante
doloran, sed ne senkapabligan vundon. Kaj tiam li min atingis.

Mia lertmoveco pormomente min savis. Mi rapide kauxrigis min sub lia
levita brako, kaj kiam li cxirkauxpivotis por denove ataki min, li
trovis glavpinton cxe sia vizagxo. Kaj momenton poste, li sentis
colon aux du colojn de gxi en la muskoloj de sia trancxilbrako, tiel
ke poste li estis iom pli singarda.

Nun estis duelo de strategio--la granda, vila viro manovris por
trabrecxi mian memgardadon, kie li povus ekuzi siajn enormajn
muskolojn, dum mia mensa okupigxo estis restigi lin je braklonga
distanco. Trifoje li sturmis al mi, kaj trifoje mi trafigis lian
trancxilbaton sur mian sxildon. Cxiufoje, mia glavo trafis lian
korpon, unufoje enpenetrante lian pulmon. Nun li estis jam kovrita de
sango, kaj la interna sangado kauxzis paroksismojn de tusado, kiu
portis la rugxan fluajxon tra la fiaj busxo kaj nazo, kovrante liajn
vizagxon kaj bruston de sanga sxauxmajxo. Li estis vidajxo plej
malbela, sed li estis malproksima de la morto.

Dum la duelo dauxris, mi komencis havi esperon, cxar por esti tute
malkasxema, mi ne atendis postvivi

Last Page Next Page

Text Comparison with Jungle Tales of Tarzan

Page 10
As he swung upon a great limb Numa, the lion, and Sabor, the lioness, passed beneath him, side by side, and Sabor leaned against the lion and bit playfully at his cheek.
Page 11
Seizing the bars of his prison, he shook them frantically, and all the while he roared and growled terrifically.
Page 51
The elastic maw, which could accommodate a rabbit or a horned buck with equal facility, yawned for him; but Histah, in turning his attention upon.
Page 52
Why then had he done this thing? Histah was not food for him when he was dead.
Page 75
In the heart of Momaya was a great fear and a great exultation, for never before had she walked with God, and never had she been so happy.
Page 83
The putrid old man would kill him and eat him, for the goats would never be forthcoming.
Page 88
Instead he greeted them with an insolent stare, intended to awe them, as they came and squatted in a semi-circle before him.
Page 92
"He is not dead at the bottom of the river," cried Bukawai.
Page 97
The moaning rose to a great volume of sound.
Page 98
Yet it came.
Page 100
He knew that they but waited for the time when he should be helpless, or when their hatred should rise to such a height as to submerge their cringing fear of him.
Page 133
While Tarzan had been occupied with his own devices in the cabin of his dead sire, Taug, Teeka's mighty mate, had been hunting a mile to the north of the tribe.
Page 134
He did not fear Dango; but he wanted to see what it was that Dango stalked.
Page 135
Answering his cries came the cries of the tribe as they swung through the trees toward him.
Page 142
The little monkey danced upon his perch and screamed with delight.
Page 150
He heard and followed the movements of the insect with his keen ears, and then he felt it alight upon his forehead.
Page 151
And as Rabba Kega turned, a lithe figure shot outward and downward from the tree above upon his broad shoulders.
Page 153
Tomorrow he would be forgotten.
Page 155
When he saw that two warriors were placed beside the cage, and that these drove off the women and children and young men who would have eventually tortured Numa to death, he knew that the lion would be safe until he was needed for the evening's entertainment, when he would be more cruelly and scientifically tortured for the edification of the entire tribe.
Page 169
Numa, the lion, caught the scent of man, and warily stalked it until he came within sight of his prey upon the head of the mighty tusker; then he turned, growling and muttering, away in search of more propitious hunting grounds.