Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 84

antauxeniris laux la kornico, mi donis al Dian
precizajn instrukciojn por trovi mian kavernon, pro la ebleco, ke io
povus okazi al mi. Mi sciis, ke sxi estus tute eksterdangxere kasxita
de postcxaso, atinginte mian logxejon, kaj la valo provizus al sxi
ampleksan vivtenajxon.

Multe incitis min ankaux sxia traktado de mi. Mia koro, malgxojis kaj
pezis, kaj mi volis cxagreni sxin, sugestante, ke io terura povus
okazi al mi--fakte, ke mi povus esti mortigita. Sed la efiko estis
nula, almenaux kiom mi povis percepti. Dian nur skuis siajn belegajn
sxultrojn kaj murmuris ion signifantan, ke oni ne tiel facile
senigxas je siaj problemoj.

Dum iom da tempo mi restis silenta. Mi estis komplete
malesperigxinta. Komprenu, ke mi dufoje sxin defendis de atako--la
lastan fojon kun risko al mia propra vivo por savi sxian. Estis
nekredeble, ke ecx idino de la sxtonepoko povus esti tiel
nedankema--tiel senkora--sed eble sxia koro posedis la atributon de
sxia epoko.

Fine, ni trovis fendigxon en la krutajxo, kiu largxigxis kaj
etendigxis pro la efiko de akvo versxigxanta tra gxi de la
altebenajxo, kiu etendigxis kelkajn mejlojn al la cxefmontaro.
Malantaux ni kusxis la largxa interna maro, kurbigxanta supren en la
senhorizonta malproksimeco kaj kunfandigxanta kun la bluo de la
cxielo, tiel ke gxi aspektis gxuste kvazaux la maro returnigxus kaj
formus kompletan arkon super ni, malaperante malantaux la foraj
montoj malantaux ni--la stranga kaj mistera aspekto de la pelucidaraj
marpejzagxoj estas nepriskribebla.

Dekstre staris densa arbaro, sed maldekstre la tereno estis maldensa
kaj senobstakla gxis la ekstera rando de la altebenajxo. Tiudirekte
kondukis nia vojo, kaj ni jxus turnigxis por dauxrigi la iradon, kiam
Dian tusxis mian brakon. Mi turnis min al sxi, pensante, ke sxi
inauxguros repacigxon, sed mi eraris.

"Jubal," sxi diris, kapgestante al la arbaro.

Mi rigardis, kaj jen, eliranta el la densa arbaro, venis vere balena
viro. Li sxajnis sep futojn alta, kaj estis same grandproporcia. Li
estis ankoraux tro malproksima, por ke mi distingu liajn trajtojn.

"Kuru," mi diris al Dian. "Mi kontrauxbatalos lin, gxis vi estos jam
bone ekirinta. Eble mi povos okupi lin, gxis vi estos tute for," kaj
tiam, sen ekrigardi malantauxen, mi antauxeniris por renkonti la
Malbelulon. Mi esperis, ke Dian diros al mi ion bonvolan antaux ol
foriri, cxar certe sxi sciis, ke mi iras al la morto pro sxi; sed sxi
ecx ne adiauxis min, kaj kun peza koro mi pasxis tra la florkovrita
herbo al mia morto.

Kiam mi venis suficxe proksimen al Jubal por rekoni liajn trajtojn,
mi ekkomprenis, kiel li gajnis la alnomon Malbelulo. Sxajne, iu
timinda bestego desxiris unu tutan flankon de lia vizagxo. Mankis
okulo, la nazo, kaj la tuta karno, tiel ke

Last Page Next Page

Text Comparison with The Gods of Mars

Page 12
our attention was again attracted by the shrill wail of the caller above our heads.
Page 36
"Labyrinthine passages connect these caves with the luxurious palaces of the Holy Therns, and through them pass upon their many duties the lesser therns, and hordes of slaves, and prisoners, and fierce beasts; the grim inhabitants of this sunless world.
Page 51
"Do you understand now, O Prince," she said, "why a million warriors guard the domains of the Holy Therns by day and by night?" "The scene you are witnessing now is but a repetition of what I have seen enacted a score of times during the fifteen years I have been a prisoner here.
Page 55
The vessel was slowly rising and now the anchor was beyond the blacks who faced me and several feet above their heads.
Page 75
"And you! You shall be the meanest slave in the service of the goddess you have attempted to humiliate.
Page 102
As the waters of the planet dried and the seas receded, all other resources dwindled until life upon the planet became a constant battle for survival.
Page 108
And I knew then that the First Born had stolen it from the ships of Helium, for only they are thus geared.
Page 117
" "And by what name has your mother called you, my boy?" I asked.
Page 128
CHAPTER XV FLIGHT AND PURSUIT I could not have been unconscious more than a few seconds, and yet I know that I was unconscious, for the next thing I realized was that a growing radiance was illuminating the corridor about me and the eyes were gone.
Page 132
Xodar and the green Jeddak were formally presented to each other.
Page 133
We sprang to our hobbled thoats, freed them, and mounted.
Page 134
Everything pointed toward a splendid ending of my second journey to Barsoom.
Page 142
Late in the afternoon a messenger arrived from Zat Arrras to inform us that we would be tried by an impartial body of nobles in the great hall of the temple at the 1st zode* on the following day, or about 8:40 A.
Page 151
She was Thuvia, the Princess of Ptarth.
Page 152
The fleet in the darkness of the preceding night had barely grazed the crest of the hills, and in the brief span that they hovered close to the surface the black guard had pitched me, as he supposed, to my death.
Page 174
Fully twenty vessels had emerged, and though they gave battle immediately in an effort to stem the tide that rolled from the black pit, the odds against them were too great and they were forced to flee.
Page 183
Time and time again I rose with upstretched hand, only to feel the disappointing rocks close above me.
Page 184
Its sole occupant lay prone upon a low couch at the further side, apparently in sleep.
Page 187
A silk lay upon the floor.
Page 190
"The blacks have fired the temple," he cried.