Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 80

vizagxo kaj super la okuloj. Ilia grandeco
memorigis pri tiu de purrasa herforda virbovo, sed ili estis tre
lertpasxaj kaj rapidaj. Pro la largxaj flavaj strioj sur la
malhelkasxtane koloritaj feloj, mi prenis ilin por zebroj, kiam mi
ilin unuafoje vidis. Entute, ili estas admirindaj bestoj, kiuj
aldonis perfektigan efekton al la stranga kaj bela pejzagxo sternita
antaux mia nova hejmo.

Mi jam decidis fari el la kaverno mian sidejon, kaj uzante gxin kiel
bazon, fari lauxsisteman esploradon de la cxirkauxa tereno, sercxante
la landon Sari. Unue mi finmangxis la restajxon de la kadavro de la
ortopio, kiun mi mortigis antaux mia lasta dormo. Poste mi kasxis la
Grandan Sekreton en profunda fendo en la malantauxo de mia kaverno,
rulis la rokegon antaux mian pordon, kaj kun miaj pafarko, sagoj,
glavo kaj sxildo, mi grimpis malsupren en la pacan valon.

La pasxtantaj gregoj movigxis flanken, kiam mi ilin trapasis, plej
multe la etaj ortopioj, kiuj montris la plej grandan malfidon,
galopante ekster dangxeron. Cxiuj bestoj cxesis mangxi, kiam mi
proksimigxis, kaj movigxinte al loko, kie ili sentis sin ekster
dangxero, ili staris kaj ekzamenis min per seriozaj okuloj kaj
etenditaj oreloj. Unufoje, unu el la maljunaj virantilopoj el la
striohava speco malaltigis sian kapon kaj kolere mugxis--ecx farante
kelkajn pasxojn en mia direkto, tiel ke mi kredis lin sturmonta; sed
post mia preterpaso, li dauxrigis mangxi, kvazaux nenio lin gxenis.

Cxe la malsupera ekstremo de la valo mi preterpasis kelkajn tapirojn,
kaj trans la rivero mi vidis grandan sadokon, la enorman dukornan
praulon de la nuntempa rinocero. Cxe la fino de la valo, la krutajxoj
maldekstraflankaj pluiris gxis la maro, tiel, ke por ilin
cxirkauxpasi kiel mi deziris, necesis suprengrimpi ilin por sercxi
kornicon, laux kiu mi povus dauxrigi mian vojagxon. Cxirkaux kvindek
futojn de la bazo, mi atingis elstarajxon, kiu prezentis naturan
vojon cxe la fronto de la krutajxo, kaj mi gxin sekvis super la maro
al la fino de la krutajxo.

Tie, la elstarajxo rapide deklivis al la supro de la
krutajxoj--evidentis, ke la tavolo, kiu formis gxin, suprenpusxigxis
tiel krutdeklive, kiam naskigxis la montoj malantaux gxi. Dum mi
zorge grimpis supren laux la deklivo, subite tiris mian atenton
supren ia stranga siblo, kaj io, kio similis svingegadon de flugiloj.

Kaj je la unua ekrigardo, trafis miajn teruroplenajn okulojn la plej
timinda afero, kiun mi iam vidis, ecx en Pelucidaro. Gxi estis
giganta drako, kian oni bildigas en la legendoj kaj fabeloj de Teraj
popoloj. Gxia grandega korpo estis lauxsxajne kvardek futojn longa,
dum la verpertecaj flugiloj, kiuj sxvebigis gxin meze de la aero,
etendigxis plenajn tridek futojn. Gxiaj plene malfermitaj makzeloj
estis armitaj per longaj, akraj dentoj, kaj gxiaj piedoj

Last Page Next Page

Text Comparison with Tarzan and the Jewels of Opar

Page 4
" A smile of relief passed over the raider's face.
Page 9
And then he went on more slowly and with greater stealth and caution, for now Tarzan of the Apes was seeking a kill.
Page 24
They found the way blocked by jammed and distorted rock.
Page 35
"Tarzan does not desire you," he said, simply, and stepping to Werper's side he cut the Belgian's bonds and motioned him to follow.
Page 40
There was still another reason why he did not wish to interfere with the Waziri--they were bearing the great burden of treasure in the direction he wished it borne.
Page 44
Clutched tightly in his.
Page 50
Foaming with anger, Achmet Zek called his followers to horse, and though the night was pitchy black they set out to scour the adjoining forest for their quarry.
Page 51
The rustling curtain of vegetation parted a few paces from where the sleeper lay, and the massive head of a lion appeared.
Page 56
He and the lions had been making so much noise that neither could hear anything above their concerted bedlam, and so it was that Tarzan did not hear the great bulk bearing down upon him from behind until an instant before it was upon him, and then he turned to see Buto, the rhinoceros, his little, pig eyes blazing, charging madly toward him and already so close that escape seemed impossible; yet so perfectly were mind and muscles coordinated in this unspoiled, primitive man that almost simultaneously with the sense perception of the threatened danger he wheeled and hurled his spear at Buto's chest.
Page 61
Go; but make no sound!" and she waved her hands to include all her followers.
Page 66
He knew that he would suffer, for he recalled the faint memories of past burns.
Page 67
From the tangled forest came the sound of cracking limbs and crashing trunks--Tantor was coming down upon them, a huge Juggernaut of the jungle.
Page 72
"Protect her so that when Tarzan comes again he will find La there to greet him.
Page 75
Tarzan was not long in following the way that his prey had fled.
Page 83
Jules Frecoult, the Frenchman who had been the guest of his master and whom he last had seen entering the village of Achmet Zek under circumstances which pointed to his familiarity and friendship for the raiders.
Page 104
Before the frightened beast could gather himself for flight a naked giant was astride his back.
Page 108
with him, backed slowly down the trail until a turn hid him from the view of the watchful Arab.
Page 116
Descending from the tree, she set out in a southerly direction, toward the point where she believed the plains of Waziri lay, and though she knew that only ruin and desolation marked the.
Page 145
With the charge of the first lion, Jane Clayton had scrambled to her feet, and now she stood horror-struck at the scene of savage slaughter that swirled and eddied about her.
Page 148
Forgotten were the good intentions which the confidence of Jane Clayton in his honor had awakened.