Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 74

la
marsxado. Kun tia handikapo, ecx malpli rapidaj postsekvantoj ol la
sagotoj povus facile gxisatingi nin, antaux ol ni povus transiri la
krudan altajxon, kiun ni frontis.

"Vi kaj Hugxa iru antauxe," mi diris. "Perry kaj mi alvenos, se ni
povos. Ni ne povas vojagxi tiel rapide kiel vi, kaj ne necesas, ke vi
mortu pro tio. Gxi estas neevitebla. Ni devos gxin fronti."

"Mi ne forlasos kamaradon," estis la simpla respondo de Gak. Mi ne
sciis, ke tiu granda, vila praepoka viro havas tiel noblan karakteron
interne de si. Mi cxiam sxatis lin, sed nun, aldonigxis honoro kaj
respekto al mia sxato. Jes, ankaux amo.

Sed tamen mi pluurgxis lin antauxen, insistante, ke se li povos
atingi sian popolon, li eble povos venigi suficxe grandan
militistaron por forpeli la sagotojn kaj savi Perry kaj min.

Sed ne, li rifuzis forlasi nin, kaj tiel finigxis la diskuto, sed li
sugestis, ke Hugxa rapidu antauxen por averti la sarianojn pri la
dangxero al la regxo. Ne necesis multe da instigado por ekmarsxigi
Hugxan--la nura ideo suficxis por forsendi lin salte antauxen en la
antauxmontetojn, kiujn ni intertempe atingis.

Perry sciis, ke li endangxerigas la vivon de Gak kaj mi, kaj la
maljunulo preskaux insiste petegis, ke ni antauxeniru sen li, kvankam
mi sciis, ke li suferas veran angoron de teruro je la penso, ke li
povus fali en la manojn de la sagotoj. Fine, Gak parte solvis la
problemon, levante Perry per siaj potencaj brakoj kaj portante lin.
Dum tiu agmaniero malrapidigis Gak, li povis tamen antauxeniri pli
rapide tiel, ol kiam li duone apogis la stumblantan maljunulon.




13-a cxapitro

LA RUZULO


La sagotoj rapide proksimigxis al ni, cxar vidinte nin, ili multe
akcelis sian rapidecon. Plu kaj plu ni stumblis supren laux la
mallargxa kanjono, kiun Gak elektis por proksimigxi al la altajxo de
Sari. Ambauxflanke altigxis apikaj krutajxoj el belega plurkolora
roko, dum sub niaj piedoj la densa montoherbo prezentis molan kaj
senbruan tapisxon. De kiam ni eniris la kanjonon, ni tute ne vidis
niajn postsekvantojn, kaj mi komencis esperi, ke ili perdis nian
spuron, kaj ke ni atingos la nun rapide proksimigxantajn krutajxojn
gxustatempe por suprengrimpi ilin, antaux ol esti atingitaj.

Antaux ni, ni nek vidis nek auxdis signon, kiu povus auxguri la
sukceson de la komisio de Hugxa. Intertempe li devus esti atinginta
la antauxpostenojn de la sarianoj, kaj ni devus almenaux auxdi la
sovagxajn kriojn de la tribanoj, dum ili svarmas al siaj armiloj por
respondi la regxan helpalvokon. Post momento, la severaspektaj
krutajxoj antaux ni devus nigrigxi je praepokaj militistoj. Sed
okazis nenio tia--efektive, la Ruzulo perfidis nin. Tiumomente, kiam
ni atendis vidi sariajn lancportantojn kurataki malantaux Hugxa por
helpi

Last Page Next Page

Text Comparison with The Lost Continent

Page 3
unpeopled spaces of the mighty oceans.
Page 8
"No, sir," he replied.
Page 10
Even while these thoughts were passing through my mind I was busy with the details of my duties.
Page 12
At least, they should not be able to charge me with a willful violation of the dead lines regulation.
Page 13
We all shouted, and I fired my pistol to attract their.
Page 15
Beyond thirty, and separated from my ship, my authority ceased.
Page 22
The thing was a puzzle to me.
Page 24
"What is England?" "Why this is a part of England!" I exclaimed.
Page 25
"Long ago, it is said, my people dwelt across the waters upon that other land; but the wild beasts devoured them in such numbers that finally they were driven here, paddling across upon logs and driftwood, nor has any dared return since, because of the frightful creatures which dwell in that horrid country.
Page 26
As we sailed away, after procuring the necessary ingredients of our chemical fuel, the Grubittens lined the shore in silent wonder at the strange sight of our dainty craft dancing over the sparkling waters, and watched us until we were lost to their sight.
Page 31
There was no time to argue now, other than with the weapons we wore, and so, as the fellow lunged at me again with the wicked-looking knife, I covered his heart and pulled the trigger.
Page 32
But they only mistook my solicitude for them for fear, and, with shouts of rage and derision, leaped forward once again to overwhelm me.
Page 39
The people greeted her with every mark of respect as she hastened to a large hut near the center of the camp.
Page 41
"Will you do something for me, Mary?" I asked.
Page 43
The noises were hideous.
Page 48
The entire lower story and part of the second story of what must once have been a splendid public building rose from a great knoll of shrubbery and trees, while ivy, thick and luxuriant, clambered upward to the summit of the broken walls.
Page 49
Splendid tapestries, now mildewed and rotting, hung upon the walls.
Page 65
I felt, rather than saw, Taylor turn his eyes slowly toward my profile, and, as mine swung to meet them, the expression upon his face recalled me.
Page 71
Every two weeks a dust-covered trooper would trot his jaded mount into the post and deliver a bulging sack of mail at headquarters.
Page 88
My return to Pan-America was very different from anything I could possibly have imagined a year before.