Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 68

manon
tiom, kiom mi povis, miaj fingroj restis ankoraux unu colon for de la
celata ilo. Estis turmente! Mi strecxis cxiun fibron, sed mi ne povis
atingi gxin.

Fine mi turnigxis, kaj etendis unu piedon al la objekto. Mia koro
saltis en mian gorgxon! Mi povis apenaux ektusxi gxin! Sed eble en
mia peno tiri gxin al mi, mi nevole sxovus gxin ankoraux pli
malproksimen, kie gxi estus neatingebla! Malvarma sxvito ekfluis sur
min el cxiu poro. Malrapide kaj zorgeme mi faris la penadon. Miaj
piedfingroj falis sur la malvarman metalon. Poiome mi movis gxin al
mi, gxis mi kredis gxin atingebla de mia mano, kaj momenton poste, mi
returnigxis, kaj la kara ilo estis en mia mano.

Mi diligente eklaboris je la mahara seruro, kiu tenis mian cxenon.
Estis ridinde simple. Ecx infano povus tiel malsxlosi gxin, kaj post
momento mi estis libera. La maharoj nun sxajne finis sian laboron cxe
la tablo. Unu jam forturnigxis kaj ekzamenis aliajn viktimojn, sxajne
intencante elekti la sekvontan operacioton.

La dorsoj de la cxetabluloj estis turnitaj al mi. Se ne estus la
estajxo, kiu marsxis al ni, mi povus fugxi tuj tiumomente. Malrapide,
la estulo alproksimigxis al mi, kiam gxian atenton allogis granda
sklavo cxenita kelkajn jardojn dekstre de mi. Tie, la reptilio
ekhaltis kaj komencis zorge ekzameni la kompatindulon, kaj farante
tion, gxi turnis sian dorson al mi dum momento, kaj gxuste tiam mi
faris du saltegojn, kiuj portis min el la kamero en la koridoron
trans gxi, laux kiu mi kuris tiel rapide kiel mi kapablis. Kie mi
estas kaj kien mi iras--tion mi ne sciis. Mia sola penso estis
plejeble malproksimigi min de tiu timindega torturkamero.

Poste, mi reduktis mian rapidecon al vigla marsxado, kaj pli poste,
ektimante la dangxeron, ke min trafus nova malagrabla situacio, se mi
malzorgus, mi movigxis ankoraux pli malrapide kaj zorgeme. Post
tempeto mi venis al koridoro, kiu sxajnis iel mistere konata al mi,
kaj iom poste, hazarde rigardante en kameron flanke de la koridoro,
mi vidis tri maharojn volvigxintajn en dormado sur lito el feloj. Mi
preskaux jubilis lauxte pro gxojo kaj trankviligxo. Estis la sama
koridoro kaj la samaj maharoj, al kiuj mi intencis asigni tiel gravan
rolon en nia fugxo el Futra. La Providenco vere gracis min, cxar la
reptilioj ankoraux dormis.

Nun la unusola granda dangxero estis la reiro al la superaj niveloj
por sercxi Perry kaj Gak, sed cxar nenio alia estis farebla, mi
rapidis supren. Kiam mi atingis la frekventatajn partojn de la
konstruajxo, mi trovis grandan sxargxon da feloj en angulo, kaj tiujn
mi levis al mia kapo, portante ilin tiel, ke la randoj kaj anguloj
pendis cxirkaux miaj

Last Page Next Page

Text Comparison with The Beasts of Tarzan

Page 0
He thought of the lengths to which Rokoff had once gone to compass his death, and he realized that what the man had already done would doubtless be as nothing by comparison with what he would wish and plot to do now that he was again free.
Page 16
Tarzan watched his every move, standing rigid as a statue.
Page 21
Chapter 4 Sheeta The next few days were occupied by Tarzan in completing his weapons and exploring the jungle.
Page 24
"I am Tarzan of the Apes," he said, "Mighty hunter.
Page 36
All went well until the canoe had passed beyond the reef.
Page 37
quiet them.
Page 41
"Yes," replied the black.
Page 47
Later the chief said that the very bad white man had remained a month in his village.
Page 50
The latter nodded his head, to signify that the chief had made no mistake in his suspicions.
Page 52
Already he knew who that one was, for his nostrils had told him as plainly as your eyes or mine tell us of the identity of an old friend whom we come upon in.
Page 54
through which it had entered.
Page 78
"What do we do with it now? Ay can't go back to the Kincaid.
Page 79
This, and the desire to make the journey as light as possible for the gently bred woman, kept Anderssen to a slow advance of short and easy marches with many rests.
Page 84
"I have just learned," he said, "from some men who live by the side of the great water, that your husband followed you up the Ugambi for several marches, when he was at last set upon by natives and killed.
Page 101
Over the ship's.
Page 118
In the cabin were arms and ammunition, and hidden in a secret receptacle in the cabin table was one of those infernal machines, the construction of which had occupied much of Paulvitch's spare time when he had stood high in the confidence of the Nihilists of his native land.
Page 125
"I'll go with you to see that you don't try any funny business," said the sailor, and he followed the Russian up the ladder to the deck.
Page 134
At last he rose.
Page 137
Now it happened that Gust was at that moment in the tent occupied by the cook, and this tent stood but a few feet from his own.
Page 143
They came running to his side; but Gust hesitated when he saw the nature of Tarzan's companion.