Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 64

ecx per duono de okulo."

"Nu, estas via malbona sxanco," li rimarkis seke, "ke oni eble jugxos
vin ne per tuta, sed duona okulo."

"Kion ili faros al mi," mi demandis, "se ili rifuzos kredi min?"

"Eble ili kondamnos vin al la areno, aux al la fosajxoj por la
eksperimentoj de la erudiciuloj," li respondis.

"Kaj kion ili farus al mi tie?" mi persistis.

"Neniu scias, krom la maharoj kaj tiuj, kiuj iras al la fosajxoj kun
ili, sed cxar la lastaj neniam revenas, ilia scio ne multe utilas al
ili. Onidire, la erudiciuloj distrancxas siajn esplorobjektojn
ankoraux vivaj, kaj lernas per tio multajn utilajn aferojn. Sed
supozeble tio ne montrigxas tre utila al tiu, kiun oni distrancxas.
Kompreneble, tio estas nur konjektoj. Postnelonge, vi versxajne scios
multe pli pri gxi ol mi," kaj li ridetis, dum li parolis. La sagotoj
disvolvis jam grandan humursenton.

"Kaj se estos la areno," mi dauxrigis, "kio tiam?"

"Vi vidis tiujn du, kiuj alfrontis la taragon kaj la dagon tiam, kiam
vi forkuris?" li diris.

"Jes."

"Via morto en la areno similus al tiu, kiun oni planis por ili," li
klarigis, "kvankam oni eble uzus alispecajn bestojn, kompreneble."

"Cxu la morto estas certa en cxiu okazo?" mi demandis.

"Kio okazas al tiuj, kiuj foriras al la erudiciuloj, mi ne scias, kaj
neniu alia scias," li respondis, "sed tiuj, kiuj iras al la areno
povas eliri vivaj kaj tiumaniere regajni sian liberon, kiel okazis al
tiuj du, kiujn vi vidis."

"Ili regajnis sian liberon? Kiel?"

"Estas kutimo de la maharoj liberigi tiujn, kiuj restas vivaj en la
areno post la foriro aux morto de la bestoj. Tiel okazis, ke pluraj
potencaj militistoj el tre malproksimaj landoj, kiujn ni kaptis en
niaj sklavkaptaj misioj, batalis kaj mortigis la bestegojn, kiujn oni
ellasis kontraux ilin, kaj tiel regajnis sian liberon. Tiufoje, kiam
vi spektis, la bestoj mortigis unu la alian, sed la rezulto estas la
sama--oni provizis la viron kaj virinon per armiloj kaj liberigis
ilin, kaj ili ekvojagxis hejmen. Sur la maldekstra sxultro de ambaux
oni bruligis markon--la markon de la maharoj--kiu por cxiam protektos
ilin de la sklavkaptaj bandoj."

"Do mi havus etan sxancon pluvivi, se ili sendus min al la areno, sed
absolute neniun, se la erudiciuloj trenos min al la fosajxoj?"

"Vi tute pravas," li respondis, "sed ne sentu vin felicxa, se oni
sendos vin al la areno, cxar apenaux unu el mil eliras viva."

Je mia miro, oni resendis min al la sama konstruajxo, kie mi estis
tenata kun Perry kaj Gak antaux ol fugxi. Cxe la pordo oni transdonis
min al la gardistaro tie.

"Oni sendube baldaux vokos lin al la enketistoj," diris tiu, kiu
revenigis

Last Page Next Page

Text Comparison with Tarzan the Terrible

Page 9
Casting aside his loin cloth and weapons Tarzan entered the little pool beneath the tree and after a moment emerged, greatly refreshed and filled with a keen desire to breakfast.
Page 10
But presently the ape-man saw.
Page 12
Tarzan watched interestedly the outcome of their meeting.
Page 21
In one hand she held a thin piece of metal, apparently of hammered gold, with serrated edges, and in the other a short, stiff brush.
Page 29
"Pan-at-lee should be in her cave.
Page 40
With her knife she fell to work cleaning away the debris by the simple expedient of pushing it over the edge, and always her eyes turned constantly toward the silent gorge where lurked the fearsome creatures of Pal-ul-don.
Page 47
And then she screamed and tried to fight the thing from her; but her scream was answered by a low growl and another hairy hand seized her by the hair of the head.
Page 55
There was but a single alternative to remaining for annihilation and that was flight--swift and immediate.
Page 56
I cannot understand it.
Page 71
Not the least of these were in a measure spiritual, and one that had doubtless been as strong as another in influencing Tarzan's love of the jungle had.
Page 93
"And Lu-don is your judge," cried the high priest.
Page 110
The idle moments afforded him an opportunity to evolve a more satisfactory scheme for attaching his stolen caudal appendage.
Page 119
Before him now appeared the black opening of the corridor from which the beast had emerged into the larger chamber.
Page 141
What the self-sufficient German could not see was plain to Jane Clayton--that the sympathies of Obergatz' native soldiers lay with the villagers and that all were so heartily sickened by his abuse that it needed now but the slightest spark to detonate the mine of revenge.
Page 148
Later, she promised herself, she should have others--many of them--and they would be spears of which even the greatest of the Waziri spear-men might be proud.
Page 151
Their canoe was taken from them and pushed into the lake and they were all but lifted bodily from their feet and put aboard it.
Page 179
From within there came to his sensitive nostrils the same delicate aroma that had arrested his eager attention at the little stream a mile away.
Page 191
It was morning before they could leave for Ja-lur, but Tarzan found the GRYF lying where he had left him the night before beside the carcasses of two antelope and a lion; but now there was nothing but the GRYF.
Page 195
Quickly and silently they bound her wrists and gagged her and during the brief time that their work required there was no sound that might have been heard by occupants of the adjoining apartments.
Page 215
The GRYF of Pal-ul-don is similar except that it is omnivorous, has strong, powerfully armed jaws and talons instead of hoofs.