Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 6

neniam informis min, ke la rapideco de la masxino estos
tiel alta, Perry. Cxu vi sciis?"

"Ne," li respondis. "Mi ne povis precize kalkuli la rapidecon, cxar
mi ne havis instrumenton, kiu povus mezuri la egan potencon de mia
generatoro. Sed mi kredis, ke ni movigxos po proksimume kvincent
jardojn[7] hore."

"Kaj ni movigxas po sep mejlojn hore," mi konkludis por li,
rigardante la distancometron. "Kiel dika estas la krusto de la Tero,
Perry?" mi demandis.

"Ekzistas preskaux tiom da konjektoj, kiom geologoj," li respondis.
"Oni taksas gxin je tridek mejloj, cxar la interna varmeco, kiu
pliigxas po proksimume unu gradon je cxiu sesdek- aux sepdekfuta
profundigxo, suficxus por fandi la plej fandimunajn substancojn je
tiu distanco sub la tersuprajxo. Sed alia supozas, ke la fenomenoj de
precesio kaj nutacio postulas, ke la Tero, se gxi ne estas tute
solida, devas havi kruston dikan je pli ol okcent mejloj. Do jen. Vi
povas elekti."

"Kaj se gxi montrigxos solida?" mi demandis.

"Estos al ni finfine egale, David," respondis Perry. "En la plej bona
okazo suficxos nia fuelo por tri- aux kvartaga veturado, dum ne
restos aero pli ol tri tagojn. Ambaux, do, ne suficxos por
sendangxere travojagxi okmil mejlojn da roko al la antipodo."

"Se la krusto estas suficxe dika, ni fine haltos inter sescent kaj
sepcent mejloj sub la tersuprajxo; sed dum la lastaj cent kvindek
mejloj ni estos kadavroj. Cxu gxuste?" mi demandis.

"Tute, David. Cxu vi timas?"

"Mi ne scias. Cxio okazis tiel subite, ke sxajne nek vi nek mi
komprenas la veran terurecon de nia situacio. Mi devus esti timigita
gxis paniko; tamen mi ne estas. Kredeble, la sxoko estis tiel granda,
ke gxi multe obtuzigis niaj sentojn."

Denove mi turnis min al la termometro. La hidrargo altigxis pli
malrapide. Nun la temperaturo estis nur 140-grada, kvankam ni jam
penetris gxis preskaux kvarmejla profundeco. Mi informis Perry, kaj
li ridetis.

"Almenaux ni frakasis unu teorion," li diris nur, kaj tiam li denove
komencis blasfemi per pitoreskaj vortoj pri la stirilo. Unufoje mi
auxdis piraton blasfemi, sed ties plej bonaj klopodoj estis tiuj de
amatoro kompare kun la science majstreca fiparolo de Perry.

Denove mi penis movi la stirilon, sed estis kvazaux mi provus svingi
la Teron mem. Je mia propono Perry malsxaltis la generatoron, kaj
kiam ni haltis, mi denove supermezure elversxis mian tutan forton por
movi la ilon ecx la dikecon de haro--sed la klopodo estis tiel
senfrukta kiel tiu farita dum nia plenrapideca veturo.

Mi malgaje balancis la kapon kaj montris la funkciigilon. Perry tiris
kaj ni denove ekplongxis malsupren en la eternecon po sep mejlojn
hore. Ni sidadis kun la okuloj kvazaux gluitaj al la termometro kaj
la distancometro.

Last Page Next Page

Text Comparison with Out of Time's Abyss

Page 0
"We'll try to go around him.
Page 6
"Won't do.
Page 8
He did not need to look up at the white-shrouded figure winging slowly away into the night to know that their grim visitor had returned.
Page 9
This was a new menace that threatened them, something that they couldn't explain; and so, naturally, it aroused within them superstitious fear which Tippet's attitude only tended.
Page 11
It might have turned itself into this thing, which ain't no natural thing at all, just to get poor Tippet.
Page 17
It was assumed that Bradley, Tyler and the girl had already succumbed to some of the savage denizens of Caspak, while the fate of the Germans was equally unknown, though it might readily be believed that they had made good their escape.
Page 26
"You will come here again just before Lua hides his face behind the great cliff," announced the creature, "unless before that you are summoned by Him Who Speaks for Luata, in which case you will not have to eat any more.
Page 27
He dared not use his pistol for fear that once they discovered its power he would be overcome by weight of numbers and relieved of possession of what he considered his trump card, to be reserved until the last moment that it might be used to aid in his escape, for already the Englishman was planning, though almost hopelessly, such an attempt.
Page 28
So sudden was the assault and so surprising the strength of the Wieroo that the Englishman was taken completely off his guard.
Page 29
In one corner was a pile of human skulls reaching almost to the ceiling and in another a stack of dried Wieroo wings.
Page 37
"Food! There is a way out!" Bradley felt teeth upon his jugular.
Page 38
"I am An-Tak, the Galu," replied the man.
Page 43
Below him rose more and more distinctly the sound of running water.
Page 45
His eyes still rested upon the opening when there shot downward from it to the water below the naked body of a human being which almost immediately rose to the surface again and floated off down the stream.
Page 52
" The girl followed him; but at the doorway both drew back, for from below came the sound of some one ascending.
Page 60
Beneath the perch he paused.
Page 70
For two days Bradley and the girl lived in a constant state of apprehension, awaiting the moment when the hunters would come for them; but nothing happened until just after dawn of the third day, when the flapping of wings apprised them of the approach of Wieroos.
Page 71
After a moment's hesitation they obeyed.
Page 78
We have a last sad duty here--we must search for Miss La Rue and Mr.
Page 82
"Ajor," he said, "permit me to introduce Lieutenant Bradley; Lieutenant, Mrs.