Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 57

ekzisto de iu
ajn unuopulo. Oni povas perei sen ecx momenta averto, kaj dum unu
kurta tago la amikoj de la mortinto priparolos lin per dampita vocxo.
La postan matenon, dum la unua vermo laboradas por kontroli la
konstruon de la cxerko, la amikoj ekludas je golfo, suferonte pli
grandan cxagrenon pro mistrafita pilko, ol ili sentis afliktigxon pro
la tro frua--el la konjektebla vidpunkto de la mortinto--pereo.

La labirintodono nun proksimigxis pli malrapide. Gxi sxajnis
kompreni, ke fugxi al mi ne eblis, kaj mi pretus jxuri, ke gxia
granda, dentegoza makzelparo ridetis, kiam gxi plezure pritaksis mian
situacion, aux cxu eble gxi ridetis pro la atendata sukoplena
frandajxo, kiu baldaux pulpigxos inter tiuj elstarantaj dentoj.

Li estis proksimume kvindek futojn for, kiam mi auxdis vocxon voki
min el la direkto de la krutajxo maldekstre de mi. Mi rigardis kaj
preskaux gxojkriis pro la vidajxo, kiu trafis miajn okulojn, cxar tie
staris Jxa kaj verve mangestadis, urgxante min forkuri al la bazo de
la krutajxo.

Mi tute ne kredis, ke mi kapablos eskapi la monstron, kiu elektis min
por sia matenmangxo, sed mi almenaux ne mortus sola. Homaj okuloj
rigardus mian finon. Ne tre trankviliga afero, mi supozas, sed mi
cxerpis iomete da komforto el la pripenso pri tio.

Kuri sxajnis ridinde, precipe al tiu apika kaj ne surgrimpebla
krutajxo, sed mi tamen kuris, kaj dum tio mi vidis Jxa grimpi
malsupren sur la apika rokaro, tiel lerte kiel simio, tenante sin je
malgrandaj elstarajxoj kaj je la fortikaj grimpoplantoj tie kaj tie
enradikigxintaj.

La labirintodono evidente pensis, ke Jxa alvenas por duobligi lian
porcion de homa viando, do li ne rapidis cxasi min al la krutajxo,
por ne fortimigi la alian frandajxon. Anstataux tio, li nur
posttrotetis min.

Proksimigxante al la bazo de la krutajxo, mi ekvidis, kion Jxa
intencas, sed mi dubis, ke tio finigxos sukcese. Li jam alvenis gxis
dudekfuta alteco super la bazo, kaj tie, tenante sin per unu mano je
roka egxo kaj malfirme apogante la piedojn sur kelkaj arbustetoj,
kiuj elkreskis el la solida roko, li suben mallevis la pinton de sia
longa lanco, gxis gxi pendis ses futojn super la tero.

Suprengrimpi per tiu maldika stango sen fortiri Jxa, kio ja
rezultigus por ni ambaux tiun pereon, de kiu la kuprulo provis gxuste
savi min--tio sxajnis neeblajxo, kaj proksimigxante al la lanco, mi
diris al li tion, kaj ke mi ne volos riski lian vivon per la provo
savi mian.

Sed li insiste asertis scii, kion li faras, kaj ke li mem ne estas en
dangxero.

"_Vi_ estas en dangxero, cxar se vi ne movigxos multe pli rapide ol
nun, la _sitiko_ atingos vin kaj retiros vin,

Last Page Next Page

Text Comparison with Thuvia, Maid of Mars

Page 6
Had he returned at once he would have found her prone upon the ersite bench, her face buried in her arms.
Page 10
The flier passed on above her to disappear beyond a grove of lofty skeel trees that grew within the palace grounds.
Page 16
"There must be no war between Ptarth and Helium, my son," said John Carter.
Page 19
Who could have done the thing--and why? Carthoris could not hazard even a faint guess.
Page 22
At the side of his thoat were slung his long radium rifle and his great, forty-foot, metal-shod spear, while from his own harness depended his long-sword and his short-sword, as well as his lesser weapons.
Page 27
Beside him was a small, flat boulder, not larger than the deck of a ten-man flier, nor standing to a greater height than twice his own stature.
Page 30
The mad rending, the hideous and deafening roaring, the implacable savagery of the blood-stained beasts held him in the paralysis of fascination, and when it was over and the two creatures, their heads and shoulders torn to ribbons, lay with their dead jaws still buried in each other's bodies, Carthoris tore himself from the spell only by an effort of the will.
Page 41
"We saw thousands emerge from this very gate, overwhelming the hordes of Torquas and putting them to rout with their deadly arrows and their fierce banths.
Page 50
"Jav!" he exclaimed.
Page 51
He would see me fall beneath the spell of your charms, and then he, your master, would direct my destiny and--my end.
Page 54
It was with difficulty that she refrained from rushing forward to meet him.
Page 62
"Come!" he whispered to the girl.
Page 66
.
Page 69
"Good!" exclaimed the other, when he had done.
Page 73
" Then they left him to the silence and the darkness.
Page 97
" There was little of the respect due royalty in the tone of the speaker's voice.
Page 98
Until it was too late neither Vas Kor nor Astok dreamed of that which lay in the panthan's mind; but at last as the fellow stood with his back toward the door, both understood--they were penned in their own prison, and now the intruder could slay them at his will, for Thuvia of Ptarth was bolting the door at the man's direction, first taking the key from the opposite side, where Astok had left it when they had entered.
Page 99
" Carthoris smiled.
Page 106
Banth.
Page 109
(See THE WARLORD OF MARS.