Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 56

de nia propra ekstera mondo, por
rigardi gxiajn landojn kaj marojn, tutajn epokojn antaux ol homoj
movigxadis sur ili. Jen nova mondo, tute virga. Gxi alvokis min
esplori. Mi revadis pri la ekscito kaj aventuro atendonta min, se nur
Perry kaj mi povos fugxi de la maharoj, kiam ia cirkonstanco,
versxajne mallauxta sono, tiris mian atenton al mia dorsa flanko.

Dum mi turnigxis, abstraktaj meditoj pri romantiko, aventuroj kaj
eltrovoj forflugis vid-al-vide al la konkreta enkorpigxo de cxiuj
tri, kiun mi vidis ataki.

Granda, sxlima amfibio gxi estis, kun bufeca korpo kaj la fortaj
makzeloj de aligatoro. Gxia enorma korpo sxajnis pezi tunojn, sed
tamen gxi movigxis rapide kaj senbrue miadirekte. Cxe unu flanko
estis la krutajxo, kiu etendigxis de la kanjono en la maron, cxe la
alia flanko la timinda marcxo, el kiu la bestego sxteliris al mi,
malantauxe kusxis la granda, nemapita maro, kaj antaux mi, en la mezo
de la mallargxa vojo, kiu kondukus al rifugxo, staris tiu granda
monto de terura kaj minacanta karno.

Unusola ekrigardo al la kreitajxo suficxis por certigi min, ke
mi staras antaux unu el tiuj delonge malaperintaj, praepokaj
bestoj, kies fosiliaj postrestajxoj troveblas en la krusto de
la ekstera mondo, kiuj devenas ecx jam el la triasa epoko, granda
labirintodono[17], kaj aliflanke mi, nearmita, kaj escepte de
zontuko, tiel nuda kiel cxe mia naskigxo. Mi povis imagi, kion
sentis mia unua praulo en tiu fora, fruepoka tago, kiam li renkontis
unuafoje la teruran antauxulon de la besto, kiu pusxis min en
senelirejon apud la maltrankvila, mistera maro.

Sendube li forfugxis, cxar alie mi estus nek en Pelucidaro nek
aliloke, kaj tiumomente mi deziris, ke li estu dotinta min, inter la
diversaj atributoj, kiujn mi supozeble heredis de li, per la specifa
apliko de la memprotekta instinkto, kiu savis lin de la sorto, kiu
sxajnis trafonta min en tiu tago.

Rifugxi en la marcxon aux en la oceanon estus kiel salti en kusxejon
de leonoj por savi sin de unu leono ekster gxi. Kaj la maro kaj la
marcxo estis sendube plenaj de tiuj muskolozaj, karnomangxantaj
amfibioj, kaj se ne, tiu, kiu minacis min, povus cxasi min egale
facile en la maron aux en la marcxon.

Sxajnis, ke mi povos fari nenion, krom stari inerte kaj atendi la
morton. Mi pensis pri Perry--kaj kiel li scivolemos pri mia sorto. Mi
pensis pri miaj amikoj de la ekstera mondo kaj kiel ili pluvivados en
kompleta nescio pri la eksternorma kaj teruracxa sorto, kiu trafis
min, ne divenante la alimondan medion, en kiu okazis la timinda
agonio de mia estingigxo. Pensinte tion, mi ekkomprenis, kiel
sensignifa por la vivo kaj felicxo de la mondo estas la

Last Page Next Page

Text Comparison with The Return of Tarzan

Page 10
Cheating, murdering, lying, fighting, and all for things that the beasts of the jungle would not deign to possess--money to purchase the effeminate pleasures of weaklings.
Page 14
And because I would not consent to notify the officers, do not think that I am not sincerely grateful to you for the brave and chivalrous protection you rendered me.
Page 24
Not far from them he came to a well-lighted boulevard which it was necessary to cross.
Page 72
The sun sank lower and lower, yet there was no sign of returning SPAHIS.
Page 105
"Do you recall him? He said that he met you in America.
Page 109
He knew whom to thank for his present predicament, and as he lay in the sea, just supporting himself by a gentle movement of his hands, his chief emotion was one of chagrin that he had been so easily bested by Rokoff.
Page 111
Now was he living.
Page 118
It was during this dance that the ape-man first noticed that some of the men and many of the women wore ornaments of gold--principally anklets and armlets of great weight, apparently beaten out of the solid metal.
Page 121
In this little spring our river is born.
Page 122
"And so we clambered up the face of the rocky cliffs until we reached the summit, and there from a flat mountain-top we saw, not far beneath us, a shallow valley, very narrow; and upon the far side of it was a great village of stone, much of which had fallen and crumbled into decay.
Page 125
Then Tarzan spoke.
Page 137
With loud shouts and curses they aimed their guns full upon the bearers, threatening instant death to any who might lay down his load.
Page 149
"We must draw once more before we are too weak even to eat," he whispered.
Page 153
Then they came to a narrow cleft about twenty inches wide.
Page 167
If he is dying, let him die.
Page 169
"You do not for a moment imagine that one who has known both Monsieur Tarzan and you could ever believe such an impossible tale?" "Then why did he travel under an assumed name?" asked Monsieur Thuran.
Page 172
The man was armed with a stout stick--as efficacious against a hungry lion, he realized, as a toy pop-gun charged with a tethered cork.
Page 173
An ejaculation of surprise burst from his lips.
Page 194
"Heavens, no!" she cried.
Page 200
On through the passageways he trotted, past the first door and through the treasure vault; past the second door and into the long, straight tunnel that led to the lofty hidden exit beyond the city.