Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 53

la fiaj maharoj de Pelucidaro estigas en
la spirito de homo--kaj aldone al tio senti sin stirata de tiuj
acxaj, sxlimaj kaj nauxzaj estajxoj, kiuj pretas treni homon sub la
akvon por mangxi lin! Terurveka afero.

Sed ili ne venis, kaj fine mi konkludis, ke mi estas vere sola en la
templo. Kiel longe mi restos sola: jen la sekvanta demando, kiu
trafis en mian kapon, dum mi furioze cxirkauxnagxis denove, sercxante
manieron fugxi.

Plurfoje mi vokis al Jxa, sed lauxsxajne li foriris post mia falo en
la basenon, cxar miaj krioj ne elvokis respondon. Sendube li sentis
sin tiel certa pri mia mortonteco, kiam li vidis min fali el nia
kasxejo, kiel mi tiam sentis, kaj timante mem esti eltrovita, rapidis
el la templo al sia vilagxo.

Mi sciis, ke la konstruajxo devas havi enirejon flanke de la
tegmentaj enirejoj, cxar ne sxajnis kredeble, ke la miloj da sklavoj,
kiujn oni venigadis, por ke la maharoj satigxu je la de ili avidata
homviando, estus altransportitaj tra la aero, do mi plusercxis, gxis
fine min rekompencis la malkovro de kelkaj lozaj granitaj blokoj en
la masonajxo je unu flanko de la templo.

Malgranda peno montrigxis suficxa por deloki suficxe da sxtonoj, por
ke mi trarompu vojon en la maldensejon, kaj momenton poste mi jam
tragalopis la interspacon al la densa gxangalo post gxi.

Tie mi falis, anhelante kaj tremante, sur la herbtapisxon sub la
gigantaj arboj, cxar mi sentis min kvazaux fugxinta el la ridetanta
fauxko de la morto kaj el la profundo de mia propra tombo. Kia ajn
dangxero kasxigxos en tiu insula gxangalo, neniu povos esti tiel
timinda kiel tiuj, de kiuj mi jxus forkuris. Mi sciis, ke mi povos
renkonti la morton kun kuragxo, se gxi nur venos en la formo de iu
konata besto aux de homo--kio ajn, sed nur ne la turpaj kaj misteraj
maharoj.




9-a cxapitro

LA VIZAGxO DE LA MORTO


Sxajne mi ekdormis pro lacego. Post la vekigxo mi estis tre malsata,
kaj okupinte min dum iom da tempo per fruktosercxado, mi ekmarsxis
tra la gxangalo por trovi la plagxon. Mi sciis, ke la insulo estas
suficxe malgranda, por ke mi facile trovu la maron, se mi nur irus
rektlinie, sed gxuste tio estis la problemo, ke mankis rimedo
konstati la direkton kaj iradi laux gxi. La suno ja estis cxiam super
mia kapo, kaj la arboj estis tiel densaj, ke mi ne povis vidi iun ajn
malproksiman objekton, kiu gvidus min laux rekta linio.

Sed kiel okazis, mi sxajne marsxis longan distancon, cxar mi mangxis
kvarfoje kaj dormis dufoje antaux ol atingi la maron, sed post la
finfina alveno mia plezuro je gxia ekvido

Last Page Next Page

Text Comparison with The Outlaw of Torn

Page 13
Presently he began to whimper, for he was tired and hungry and frightened--just a poor little baby, helpless and hopeless in the hands of this cruel enemy--all his royalty as nothing, all gone with the silken finery which lay in the thick mud at the bottom of the Thames, and presently he dropped into a fitful sleep in the bottom of the skiff.
Page 14
The clanking armor, the heavy spurred feet, and the voices above him had awakened the little Prince and, with a startled cry, he sat upright in the bottom of the skiff.
Page 15
"A close shave," thought De Vac, as he again took up the child and prepared to gain the dock.
Page 23
As the animal plunged hither and thither in great leaps,.
Page 34
It was evident that the wounded man was in no danger, so Norman of Torn ordered the others to assist him into the hut, where they found Red Shandy sitting propped against the wall while the good father poured the contents of a flagon down his eager throat.
Page 40
So, as Norman of Torn rode down from his mighty castle to visit Father Claude, the sunlight playing on his clanking armor and glancing from the copper boss of his shield, the sight of a little group of woodmen kneeling uncovered by the roadside as he passed was not so remarkable after all.
Page 60
"Come, we need no further guide to our destination.
Page 73
Varied emotions filled the breasts of the several riders who wended their slow way down the mud-slippery road.
Page 74
"Will you see him in peace, My Lord?" "Let him enter," said De Montfort, "but no knavery, now, we are a thousand men here, well armed and ready fighters.
Page 78
" "You must not say that you love me, Bertrade.
Page 81
Nearly a year had elapsed since that day when he had held the fair form of Bertrade de Montfort in his arms, and in all that time he had heard no word from her.
Page 82
" "If that be the case," said Norman of Torn, "we shall have war and fighting in real earnest ere many months.
Page 88
Instead she put her arms about Joan and kissed her.
Page 93
Such a look would nerve a jackal to attack a drove of lions, thought the outlaw.
Page 100
"I fear I am not strong enough," she said finally.
Page 103
As they came forth into the courtyard, they descried an old man basking in the sun, upon a bench.
Page 109
"I have guessed what you would tell me, Norman of Torn.
Page 113
" "Would that I might, my friend," answered Norman of Torn.
Page 126
Presently they found it, and it was the work of but a moment to raise it to the sill of the low window, so that soon the twenty stood beside their chief within the walls of Leybourn.
Page 127
And then Roger de Leybourn spoke: "Norman of Torn, but once before have you entered within the walls of Leybourn, and then you did, in the service of another, a great service for the house of Leybourn; and you stayed the night, an honored guest.