Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 49

flanko de la muro."

Li apenaux finparolis, kiam auxdigxis super ni la plauxdado de
svingigxantaj flugilegoj, kaj momenton poste, longa procesio de
timigaj pelucidaraj rampuloj malrapide kaj majeste flugis tra la
granda malfermajxo en la mezo de la tegmento kaj solene
cxirkauxsxvebis la randon de la templo.

Kelkaj maharoj iris unuaj, postsekvite de almenaux dudek konsternaj
pterodaktiloj--tipdaroj, kiel oni nomas ilin en Pelucidaro. Malantaux
tiuj venis la regxino, flanke eskortita de aliaj tipdaroj, same kiel
okazis, kiam sxi eniris la amfiteatron de Futra.

Trifoje ili iris cxirkauxe en la interno de la ovala salonego, kaj
fine ripozigis sin sur la malsekaj kaj malvarmaj rokegoj, kiuj
elstaras cxe la ekstera rando de la baseno. En la centro de unu
flanko la plej granda roko estis rezervita por la regxino, kaj sur
gxi sxi kusxigis sin, cxirkauxita de sia terura gardistaro.

Preninte siajn lokojn, cxiuj kusxis dum kelkaj minutoj kviete. Oni
povis imagi, ke ili silente pregxas. La kompatindaj sklavoj sur la
insuletoj per largxaj okuloj gapis la fibestojn. Plimulto de la viroj
rekte kaj majeste staris kun la brakoj kunfalditaj sur la brusto,
atendante sian pereon; sed la virinoj kaj infanoj sin krocxis unu al
la alia, kasxigxante malantaux la viroj. Ili estis noblaspekta raso,
la kavernohomoj de Pelucidaro, kaj se niaj prauloj similis al ili, do
la homaro de la ekstera mondo ne plibonigxis, sed degeneris dum la
paso de la epokoj. Al ili mankas nur bonaj okazoj. Ni havas bonajn
okazojn kaj malmulton alian.

Nun movigxis la regxino. Sxi levis sian malbelan kapon por
cxirkauxrigardi; poste, sxi tre malrapide sxovis sin al la rando de
sia trono kaj glitis senbrue en la akvon. Tien kaj reen sxi nagxis en
la longa akvujo, returnigxante cxe la ekstremoj, kiel oni vidas
kaptitajn fokojn fari en siaj basenetoj, turnigxante surdorsen kaj
plongxante suben.

Pli kaj pli proksime al la insuloj sxi venis, gxis finfine sxi restis
senmova antaux la plej granda, rekte trans la akvo de sxia trono.
Levante sian fian kapon el la akvo, sxi fiksrigardis per la grandaj,
rondaj okuloj la sklavojn. Tiuj estis grasaj kaj belformaj, cxar oni
alportis ilin el fora mahara urbo, kie oni tenis homojn en gregoj,
bredis kaj grasigis ilin, kiel ni bredas kaj grasigas brutojn.

La regxino krocxis siajn okulojn al graseta junulino. Sxia viktimo
provis forturni sin, kasxis sian vizagxon per la manoj kaj genuigxis
malantaux iu virino; sed la rampulo, sen palpebrumi, tiel fikse
alrigardis, ke mi povus jxuri, ke sxia rigardo penetras la virinon
tra sxiaj brakoj, trafante fine gxis la kerno de sxia cerbo.

La kapo de la rampulo komencis malrapide balancigxi, sed la okuloj
neniam cxesis direktigxi al la timigita virino, kaj

Last Page Next Page

Text Comparison with At the Earth's Core

Page 13
The few seconds of grace that this gave me found me safely lodged in the branches of a tree a few paces from that in which Perry had at last found a haven.
Page 18
"They seem to be quite the thing this season.
Page 20
A short distance before us rose a few low, rocky hills.
Page 23
When we halted our shadows still pointed toward nadir.
Page 29
They had already killed two near the head of the line, and were like to have finished the balance of us when their leader finally put a stop to the brutal slaughter.
Page 35
These relatively small areas of ocean follow the general lines of the continents of the outer world.
Page 37
These terrible convulsions of nature time and time again wiped out the existing species--but for this fact some monster of the Saurozoic epoch might rule today upon our own world.
Page 42
I could not at first see the beast from which emanated this fearsome challenge, but the sound had the effect of bringing the two victims around with a sudden start, and then I saw the girl's face--she was not Dian! I could have wept for relief.
Page 53
These too saluted Ja, by touching the points of their spears to the ground directly before them.
Page 66
intentions and that he was quite likely to lose all his meal instead of having it doubled as he had hoped.
Page 69
"It is what a brave man and a good friend should do," he said; "yet it seems most foolish, for the Mahars will most certainly condemn you to death for running away, and so you will be accomplishing nothing for your friends by returning.
Page 70
If we kill an enemy we place his body in the ground that it may go to Molop Az.
Page 71
"I am a stranger within Pellucidar and know no other where than Phutra.
Page 78
Crawling to the limit of my chain, I found that by reaching one hand as far out as I could my fingers still fell an inch short of the coveted instrument.
Page 83
We managed to keep the heads erect by passing our swords up through the necks, and by the same means were enabled to move them about in a life-like manner.
Page 91
The sides of the opposite hills were green with verdure, for a great forest.
Page 97
It was incredible that even a daughter of the Stone Age could be so ungrateful--so heartless; but maybe her heart partook of the qualities of her epoch.
Page 102
Someone may have to kill them all, if I am to return to my people.
Page 110
The Sagoths could not understand these seemingly paradoxical instructions, though their purpose was quite evident to me.
Page 116
And always do these awful questions harass me when I think of David Innes and his strange adventures.