Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 47

tiel
diversaj la interpadaj medioj kaj la distancoj, kiujn oni devis
retroiri ekde la padofinoj por ilin trovi, ke mezopo ofte igxas viro
antaux ol koni ecx tiujn, kiuj kondukas de lia propra urbo al la
maro.

Fakte, tri kvaronoj de la edukigxo de mezopa junulo konsistas el
konatigxo kun tiuj gxangalaj vojoj, kaj la relativa rango de iu
plenkreskulo dependas plejparte de la nombro de vojoj sur lia propra
insulo, kiujn li kapablas sekvi. La inoj nenion lernas pri ili, cxar
de la naskigxo gxis la morto ili neniam forlasas la arbaran
maldensejon, en kiu situas ilia naskigxa vilagxo, krom se ilin
edzinigas viro el alia vilagxo, aux se ilin militkaptas malamikoj de
ilia tribo.

Migrinte eble kvin mejlojn tra la gxangalo, ni subite eniris grandan
maldensejon, en kies preciza centro staris vilagxo tiel drolaspekta,
kiel oni povus imagi.

Estis forhakitaj la suproj de iuj grandaj arboj dekkvin aux dudek
futojn super la tero, kaj sur tiuj trunkoj estis konstruitaj sferaj
logxejoj el kototegitaj plektitaj vergoj. Sur la verto de cxiu el la
pilkecaj domoj staris iuspeca skulptajxo, kiu laux la klarigo de Jxa
identigis gxian logxanton.

Horizontalaj aperturoj, ses colojn altaj kaj du aux tri futojn
longaj, servis por enlasi lumon kaj ventumi. La enirejo de domo estis
malgranda aperturo en la bazo de arbo, kiu gvidis per kruda
sxtupetaro supren tra la kavigita trunko al la supra cxambraro. La
amplekso de la domoj variis de du gxis pluraj cxambroj. La plej
granda, kiun mi eniris, havis du etagxojn kaj ok apartamentojn.

Cxirkaux la vilagxo, inter gxi kaj la gxangalo, estis bele kulturitaj
agroj, sur kiuj la mezopoj kultivis la bezonatajn grenojn, fruktojn
kaj legomojn. Virinoj kaj infanoj laboris en tiuj gxardenoj, kiam ni
transiris al la vilagxo. Vidante Jxa, ili salutis respekteme, sed min
ili tute ne atentis. En ilia mezo kaj cxe la periferio de la
kultivita tereno estis multe da militistoj. Ankaux tiuj salutis Jxa,
tusxante la teron tuj antaux si per la pintoj de siaj lancoj.

Jxa kondukis min al granda domo meze de la vilagxo--la okcxambra--kaj
invitinte min enveni, li donis al mi mangxajxon kaj trinkajxon. Tie
mi konatigxis kun lia edzino, belulino kun mamsucxanta bebo en la
brakoj. Jxa rakontis al sxi, kiel mi savis al li la vivon, kaj post
tio sxi cxiam traktis min tre kompleze kaj gastigeme, permesante al
mi ecx teni kaj amuzi la adoratan etulon, kiu, laux Jxa, estis la
regonto de la tribo, cxar Jxa sxajnis esti la nuna reganto de la
komunumo.

Ni mangxis kaj ripozis, kaj mi dormis, pri kio Jxa tre amuzigxis,
cxar lauxsxajne li malofte aux ecx neniam tion faris, kaj poste la
rugxulo proponis, ke

Last Page Next Page

Text Comparison with The Lost Continent

Page 13
At the sight of the Coldwater once more under control, the three men burst into a glad cheer.
Page 18
There we would be welcomed as long-lost brothers.
Page 21
As we talked, Snider joined us, and I returned his rifle to him.
Page 24
Subsequently we heard it pronounced Grabrittin and Grubritten.
Page 30
He was hairy and unkempt, and as he finally stepped into view I saw that he was garbed in the same primitive fashion.
Page 37
But my mother will die soon--she is very old--and then the man to whom I belong will become king.
Page 38
The hair of both men and women was confined by a rawhide thong passing about the forehead and tied behind.
Page 40
Here they threw me upon the ground, binding my ankles together and trussing them up to my wrists behind.
Page 49
He had discovered the interloper.
Page 50
" She ran up to it and pushed.
Page 54
I do not know, now, but that they were more nearly right than we have guessed, at least in so far as modern civilized woman is concerned.
Page 56
Victory, animated by a bravery no less ferocious than that of the dumb beast assailing us, swam straight for me.
Page 59
They must have passed us in the dark, and why I did not hear the sound of the propeller I do not know, unless it passed me at a time when the lions were making an unusually earsplitting din upon the opposite side.
Page 67
Aside from the natural gratitude I felt for her since she had saved my life, I owed her nothing.
Page 75
Colonel Belik had accorded me the greatest liberty, permitting me to go where I pleased, after my few duties had been performed.
Page 77
Just outside, soldiers were engaged in throwing up earthworks.
Page 79
It seemed beyond the pale of possibility, and yet I should try.
Page 80
I have not attempted to fully describe my sensations at the moment I recognized Victory, because, I can assure you, they were entirely indescribable.
Page 83
"I love you, Victory.
Page 87
The empire of Japan no longer exists, having been conquered and absorbed by China over a hundred years ago.