Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 46

ni devis uzi.

Dum nia interparolo, Jxa prenis la remilon kaj remis la pirogon per
viglaj tiroj antauxen al granda insulo, kiu situis proksimume duonan
mejlon for de la cxeftero. Lia lerta manovrado de la kruda kaj
malfacila boato elvokis mian plej profundan admiron, cxar nelonge
antauxe mi mem manovris gxin tiel fiaske.

Ektusxinte la belan, ebenan plagxon, Jxa elsaltis, kaj mi sekvis lin.
Kune ni trenis la pirogon suficxe for inter la arbustojn, kiuj
kreskis post la sablo.

"Necesas kasxi la pirogojn," Jxa klarigis, "cxar la mezopoj de Luana
konstante militas kontraux ni kaj sxtelus ilin, se ili trovus ilin."
Li montris per la kapo al insulo pli fora en la maro, tiel dista, ke
gxi sxajnis nura nebulajxo pendanta en la malproksima cxielo. La
suprenira kurbigxo de la surfaco de Pelucidaro konstante malkasxis al
la okuloj de homo de la ekstera Tero nekredeblajxojn. Vidi la teron
kaj akvon kurbigxi supren en la malproksimo, gxis gxi sxajnis
kurbigxi al la rigardanto, fandigxante poste kun la fora cxielo.
Percepti la marojn kaj montojn pendi super la kapo postulis tiel
plenan inversigxon de la sentuma kaj rezona fakultoj, ke oni preskaux
nur gapmiris.

Kasxinte la pirogon, Jxa tuj sin jxetis en la gxangalon, kaj baldaux
venis sur stretan, sed klare videblan padon, kiu serpentumis tien kaj
reen, kiel la vojoj de cxiuj primitivaj gentoj, sed kiel mi poste
konstatis, unu strangajxo distingas ilin disde cxiuj aliaj, kiujn mi
iam ajn vidis, cxu ene de la Tero cxu sur gxi.

Cxiufoje la pado iradis, videbla kaj neta kaj bone eltretita, gxis
abrupte gxi finigxis, meze de iu densa gxangala implikajxo, kaj tiam
Jxa subite retroiris kelkajn pasxojn malantauxen, saltis sur arbon,
tragrimpis gxin gxis la alia flanko, faligis sin sur trunkon de
falinta arbo, saltis preter malaltan arbuston kaj alterigxis sur tute
alian nete videblan padon, kiun li kurtan distancon sekvis, turnigxis
kaj retroiris mejlon aux malpli ol mejlon, gxis kie tiu nova pado
finigxis tiel abrupte kaj mistere kiel la antauxa vojparto. Tie li
denove transpasis cxiufoje ian medion, kie ne eblis lasi spuron, kaj
poste resurpasxis la interrompitan vojon.

Kiam mi ekkomprenis la celecon de tiu miriga itinero, mi ne povis ne
admiri la indigxenan sagacon de tiu antikva pramezopo, kiu elpensis
tiun originalan artifikon por malhelpi persekutadon fare de malamikoj
kaj por prokrasti aux malebligi tute ties provojn sekvi lin en liajn
urbojn profunde sub la tero.

Al vi, homoj de la ekstera mondo, tio eble sxajnas malrapida kaj
peniga metodo por vojagxi tra la gxangalo, sed se vi estus
pelucidarano, vi komprenus, ke la tempo estas nenia faktoro, kie gxi
ne ekzistas. Tiel labirintaj estas la sinuoj de la padoj, kaj

Last Page Next Page

Text Comparison with Pellucidar

Page 0
The date of my departure had been set; I was to leave in two weeks.
Page 3
I called it literature before, but--again pardon my candor--your story is not.
Page 4
I liked him immensely from the first, and I hope that after our three months together in the desert country--three months not entirely lacking in adventure--he found that a man may be a writer of "impossible trash" and yet have some redeeming qualities.
Page 17
It didn't stop him, though.
Page 30
The tropical luxuriance of the foliage that dripped almost to the water's edge and the vivid colors of the blooms that shot the green made a most gorgeous spectacle.
Page 31
A warrior rose from his knees, threw his paddle aloft, stiffened into rigidity for an instant, and then toppled overboard.
Page 35
I warned him, however, not to be too ambitious, and to forget about dreadnoughts and armored cruisers for a while and build instead.
Page 41
It was then that a strange thing happened.
Page 50
Ghak tried to dissuade me, though I could tell that his heart was with me in my wish to be away and really doing something.
Page 71
"You are an enemy," was Gr-gr-gr's initial declaration.
Page 77
Beneath the glaring noonday sun, in the sweltering heat of the mesa-top, the huge, hairy creatures leaped in a great circle.
Page 80
The dugout, which contained but two men, was drawn close to the rocky wall.
Page 82
We were planning to combine all the prisoners, seize weapons, and when most of Hooja's warriors were away, slay the rest and retake our hilltop.
Page 99
Upon its back were two human figures.
Page 108
For some reason he did not recognize his former prisoner and slave--possibly because he had so many of them.
Page 109
In consequence, his requests that we stop suddenly changed to commands as he became aware that we were trying to escape him.
Page 111
It was pretty close quarters in that little dugout for three human beings and two practically wild, man-eating dogs; but we had to make the best of it, since I would not listen to Juag's suggestion that we kill and eat Raja and Ranee.
Page 117
But I had soon learned that while one might easily astonish them with some new engine of war, it was an utter impossibility to frighten them into surrender.
Page 121
"Time!" exclaimed Perry.
Page 124
From the deck of the Amoz I scanned the shore through the glasses that Perry had brought with him.