Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 45

polvereto, kiu iras sian vojon inter
la rokoj de la universo--la buleto de malseka grundo, kiun ni tiel
fiere nomas la Mondo.

Mi do rezignis pri tio kaj pridemandis lin pri li mem. Li diris, ke
li estas mezopo kaj nomigxas Jxa.

"Kiu estas la mezopoj?" mi demandis. "Kie ili vivas?"

Li mirigite rigardis min.

"Mi preskaux povas kredi, ke vi estas el alia mondo," li diris, "cxar
kiu pelucidarano povus estis tiel nescia! La mezopoj vivas sur la
maraj insuloj. Mi almenaux neniam auxdis pri mezopo, kiu vivas
aliloke, kaj sur la insuloj vivas nur mezopoj, kvankam povus esti
tute alie en aliaj, foraj landoj. Mi ne scias. Almenaux estas tiel,
ke en cxi tiu maro kaj en la proksimaj, nur homoj de mia gento logxas
sur la insuloj.

"Ni estas fisxkaptantoj, kvankam ni ankaux bone cxasas. Ni ofte iras
al la cxeftero por sercxi cxasbestojn, cxar ili maloftas sur cxiuj
insuloj, krom la grandaj. Ni estas ankaux militistoj," li aldonis
fiere. "Ecx la sagotoj de la maharoj timas nin. Iam, kiam Pelucidaro
estis juna, la sagotoj sxatis kapti kaj sklavigi nin, kiel la aliajn
homojn de Pelucidaro. Tiel jam delonge rerakontas patroj al filoj.
Sed ni batalis tiel furioze kaj mortigis tiom da maharoj en iliaj
propraj urboj, ke ili fine lernis, ke pli prudente estus ne gxeni
nin, kaj ankoraux pli poste venis tempo, kiam la maharoj estis tro
pigraj ecx por kapti por si mem fisxojn, krom por distrigxi, kaj tiam
ni farigxis por ili utilaj provizantoj de bezonajxoj, kaj sekve
estigxis paco inter la rasoj. Nun ili donas al ni aferojn, kiujn ni
ne kapablas produkti, kontraux la fisxoj, kiujn ni kaptas, kaj tiel
la maharoj vivas en paco kun la mezopoj.

"La grandeguloj ecx venis al niaj insuloj. Tie, for de la avidaj
rigardoj de iliaj propraj sagotoj, ili praktikas siajn religiajn
ritojn en la temploj, kiujn ili kun nia helpo konstruis tie. Se vi
eklogxos cxe ni, vi sendube vidos, kiajn ritojn ili havas, vere
strangajn, kaj terure malfelicxajn por la kompatindaj sklavoj, kiujn
ili alportas por partopreni en ili."

Dum Jxa parolis, mi havis bonegan okazon por pli precize ekzameni
lin. Li estis giganta ulo, kiu altis laux mia takso ses futojn kaj
ses aux sep colojn, belforma kaj kun kupre rugxa hauxtkoloro ne multe
alia ol tiu de niaj nordamerikaj indianoj, kaj ankaux liaj trajtoj
similis al iliaj. Li havis aglan nazon, kian oni trovas cxe multaj
anoj de la pli altaj triboj, elstarantajn vangostojn kaj nigrajn
harojn kaj okulojn, sed liaj lipoj kaj busxo estis pli belformaj.
Entute, Jxa estis impona kaj bela, kaj belparola ecx en la mizera
helpa jxargono, kiun

Last Page Next Page

Text Comparison with The Mucker

Page 1
So Billy had known nothing of the sparring lessons his young neighbor had taken, or of the work he had done at the down-town gymnasium of.
Page 3
" Before the man's companions realized what had happened Billy had possessed himself of the fallen club and struck one of them a blinding, staggering blow across the eyes.
Page 35
If there had been hate in the mucker's eyes as he looked at the girl, it was as nothing by comparison with the loathing and disgust which sprang to hers as they rested upon his sullen face.
Page 43
With the utmost difficulty a sea anchor was rigged and tumbled over the Halfmoon's pitching bow into the angry sea, that was rising to more gigantic proportions with each succeeding minute.
Page 55
The moment that the man saw the two who were in the wheelhouse and the work that they were doing he sprang quickly toward them.
Page 56
They saw now what Skipper Simms had failed to see--the little cove beyond, and the chance for safety that the bold stroke offered if it proved successful.
Page 59
" As he finished speaking he turned toward Billy Byrne.
Page 85
THE FIGHT IN THE PALACE BARBARA HARDING heard the samurai in the room beyond.
Page 86
Turning to face this new danger, she was startled into a little cry of surprise to see the head and shoulders of the mucker framed in the broken square of the half-demolished window.
Page 87
Barbara Harding took one look at the carnage behind her and then sprang to the window.
Page 111
Either they would be picked up by a passing vessel or murdered by the natives, but in the latter event his separation from the woman he loved would be no more certain or absolute than in her return to her own people, for Billy Byrne knew that he "didn't belong" in any society that knew Miss Barbara Harding, and he feared that once they had regained civilization there would be a return on the girl's part to the old haughty aloofness, and that again he would be to her only a creature of a lower order, such as she and her kind addressed with a patronizing air as, "my man.
Page 145
" Billy Byrne let a rather unpleasant smile curl his lips.
Page 146
" Suddenly a thought came to Billy Byrne.
Page 186
This time he was not recalled.
Page 189
A moment later he was in conversation with Pesita, unburdening himself of his suspicions, and outlining a plan.
Page 227
The other three sides of the guardhouse appeared to be unwatched.
Page 244
The window belonged to the bedroom of Miss Barbara Harding.
Page 252
For a mile it was distinct, and then disappeared as though the riders had separated.
Page 264
" "They keep a sentry way down the trail all night," replied the girl.
Page 276
Daylight had come revealing to the watchers in the ranchhouse the figures of the combatants.