Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 44

per la tuta forto de miaj du brakoj inter
la algapantajn makzelojn de la hidrofidio[16].

Lauxte siblante, la bestego delasis de sia predo kaj atakis min, sed
la lanco, krocxita en gxia gorgxo, vanigis gxian provon kapti min,
kvankam gxi preskaux renversis la pirogon per sia furioza strebo
atingi min.


Subnotoj

[15] 1 funto = 0,453 kg.

[16] prabesto-specio.




8-a cxapitro

LA TEMPLO DE LA MAHAROJ


La indigxeno, sxajne nevundita, rapide grimpis en la pirogon kaj,
tenante la lancon kun mi, helpis forteni la furiozan estajxon. Nun la
sango el la vundita rampulo rugxigis la akvon cxirkaux ni, kaj
baldaux gxia debiligxo en la lukto evidentigis, ke mi morte vundis
gxin. Fine, gxiaj klopodoj por atingi nin tute cxesis, kaj post
kelkaj konvulsioj gxi turnigxis sur la dorson, sxtone morta.

Jen trairis mian kapon la subita ekpripenso pri la situacio, en kiun
mi venigis min. Mia plua sorto estis plene je la dispozicio de la
sovagxulo, kies pirogon mi sxtelis. Ankoraux tenante la lancon, mi
rigardis en lian vizagxon kaj trovis, ke li absorbite pristudas min.
Tiel ni staris dum pluraj minutoj, fikstenante ambaux la armilon, dum
ni gapis per stulta miro unu la alian.

Mi ne scias, kio trakuris lian kapon, sed mian trakuris nur unu
demando: kiom da tempo, gxis la ulo rekomencos la atakon.

Fine li alparolis min, sed en lingvo nekonata al mi. Mi balancis mian
kapon por signali nescion de lia lingvo, samtempe alparolante lin per
la jxargonacxo, kiun la sagotoj uzas por interparoli kun la homaj
sklavoj de la maharoj.

Je mia gxojo, li komprenis min kaj respondis per la sama jxargono.

"Kial vi tenas mian lancon?" li demandis.

"Por ke vi ne trapiku min per gxi," mi respondis.

"Tion mi ne farus," li diris, "cxar vi jxus savis mian vivon," kaj
tion dirinte li forprenis la manojn de la lanco kaj ekkauxris sur la
fundo de la pirogo.

"Kiu vi estas," li demandis plu, "kaj el kiu lando vi venis?"

Ankaux mi sidigxis, metante la lancon inter nin, kaj provis klarigi,
kiel mi venis al Pelucidaro kaj de kie, sed estis por li tiom neeble
kompreni aux kredi la kuriozan historion, kiun mi rakontis al li,
kiom versxajne por vi kredi je la ekzisto de la interna mondo.

Sxajnis al li tute ridinda la imago, ke malproksime sub liaj piedoj
ekzistus alia mondo, logxata de homoj similaj al li mem, kaj ju pli
li primeditis tion, des pli lauxte li ridis. Sed tiel cxiam estis.
Tio, kion nia povra, limigita mondosperto neniam inkluzivis, tio
kvazaux ne povas esti--niaj nesenlimaj mensoj povas kompreni nur
tion, kio ekzistas laux la kondicxoj, kiujn ni trovas cxirkaux ni,
sur la eksterajxo de sensignifa

Last Page Next Page

Text Comparison with Tarzan and the Jewels of Opar

Page 8
He ate burnt flesh when he would have preferred it raw and unspoiled, and he brought down game with arrow or spear when he would far rather have leaped upon it from ambush and sunk his strong teeth in its.
Page 9
He sought and found a wide game trail and at last his nostrils were rewarded with the scent of the fresh spoor of Bara, the deer.
Page 16
He saw the giant ape-man swing himself nimbly up the face of the great rock.
Page 30
He blundered on through the darkness as though he were traversing an open plain under the brilliance of a noonday sun, and suddenly there happened that which had to happen under the circumstances of his rash advance.
Page 42
The treasure buried, the blacks removed themselves a short distance up wind from the fetid corpses, where they made camp, that they might rest before setting out in pursuit of the Arabs.
Page 55
Stretching lazily he dropped to the ground and moved slowly toward the river.
Page 58
When Atlantis, with all her mighty cities and her cultivated fields and her great commerce and culture and riches sank into the sea long ages since, she took with her all but a handful of her colonists working the vast gold mines of Central Africa.
Page 63
He knew that his giant muscles could not part the many strands that bound his wrists and ankles, for he had strained often, but ineffectually for release.
Page 79
The horse, with a shrill neigh of terror, shrank sideways almost upon the Belgian, the lion dragged the helpless Arab from his saddle, and the horse leaped back into the trail and fled away.
Page 85
Achmet Zek caught his breath with a muttered exclamation of incredulity and an imprecation.
Page 86
At the same instant a naked, brown giant dropped from the branches of a tree at the right of the clearing.
Page 101
It stumbled forward once in a futile effort to rise, and then mighty muscles dragged its head far back, gave the neck a vicious wrench, and Bara was dead.
Page 107
Let us each, then, take that which he most desires and go our separate ways in peace.
Page 118
"I think that the thing can be accomplished, for.
Page 131
"Then come and throw yourself limply across my left shoulder," and Werper knelt to receive her.
Page 139
He noted the strange contrast of primitive weapons and apparel, and the easy, fluent French which the man spoke.
Page 140
" "Your legal rights are not above suspicion, my friend," replied Tarzan, "and your power to enforce your commands are only apparent--not real.
Page 142
That which.
Page 147
In an instant he was up again; but the Belgian guessed from his unsteady gait that he was hard hit.
Page 149
At the suggestion Tarzan started as though struck with a whip.