Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 38

preskaux ploris pro faciligxo.

Kaj nun, dum ili ambaux staris sxtonigxintaj pro timego, mi vidis la
farinton de tiu korpremiga sono silente sxteliri al loko, kie mi
povis gxin vidi. Estis grandega tigro--de tia speco, kiu cxasis la
grandajn bovojn tra la pragxangaloj dum la junagxo de nia mondo. Laux
la formo kaj eksteraj markoj gxi ne malsimilis al la plej noblaj
bengalaj tigroj de nia propra mondo, sed kiom gxiaj dimensioj
gigantis, tiom gxiaj koloroj imponis. La brilega flavo preskaux
stridis, gxia blanko estis lanuga, gxia nigro glimis kiel la plej
bona antracito, kaj gxia felo estis longa kaj hirta kiel tiu de monta
kapro. Neniu povus nei la belegon de tiu besto, sed same kiel cxio
sur Pelucidaro pli grandas kaj pli intense buntas, tiel ankaux pli
intensa estis gxia feroca tenigxo. Ne nur unuopaj anoj de tiu specio
cxasas homojn--cxiuj estas homcxasantoj. Sed ili ne limigas sian
furagxadon al homoj. Cxiajn bestojn kaj fisxojn de Pelucidaro ili
mangxas kun avido cxe siaj konstantaj penadoj nutri siajn potencajn
muskolojn.

Cxe unu flanko de la mortkondamnita paro la dago mugxis kaj
antauxenpasxis, kaj cxe la alia flanko la angorinspira _tarago_
sxtele proksimigxis al ili kun malfermita fauxko kaj salivgutantaj
dentegoj.

La viro ekkaptis la lancojn kaj transdonis unu al la virino. Auxdinte
la mugxadon de la tigro, la tauxro ekhurlis per rabia furiozeco.
Neniam en mia vivo mi auxdis tiel inferan bruegon kiel faris la du
bestegoj, kaj pripensu, ke gxi restis neauxdebla al la fiaj rampuloj,
pro kies distro oni okazigis la spektaklon!

Nun la dago kuratakis de unu flanko, kaj la tarago de la alia. La du
nanoj starantaj meze sxajnis tuj pereontaj, sed gxuste kiam la
brutacxoj atingis ilin, la viro ekkaptis la brakon de sia kompanino,
kaj kune ili saltis flanken, dum la furiozaj kreitajxoj trafis unu la
alian kiel koliziantaj lokomotivoj.

Sekvis batalego, kies senintermita kaj timinda feroco transcendas la
eblojn de imagado kaj priskribado. Ree kaj ree la enorma tauxro
jxetis la kolosan tigron alten en la aeron, sed kiam la katego
frapigxis al la tero, gxi cxiufoje rekuris al la lukto kun energio
sxajne ne reduktita kaj kun videble pli forta kolero.

Dum kelka tempo la geviroj penadis nur resti for de la du bestegoj,
sed fine mi vidis ilin disigxi. Ambaux sxtele pasxis al po unu el la
luktantoj. Nun la tigro estis sur la largxa dorso de la tauxro,
krocxite al la granda kolo per la tenajlaj dentegoj kaj dissxirante
la dikan hauxton en striojn kaj pecojn per siaj longaj kaj fortikaj
ungegoj.

Dum momento la tauxro staris mugxante kaj tremante pro doloro kaj
rabio, kun la fendohufoj vaste elmetitaj, dum gxi vigle

Last Page Next Page

Text Comparison with Tarzan and the Jewels of Opar

Page 9
Down to the ground he came in the utter blackness of the close-set boles and the overhanging verdure of the jungle.
Page 11
His tail shot suddenly erect and at the same instant the wary ape-man, knowing all too well what the signal portended, grasped the remainder of the deer's hind quarter between his teeth and leaped into a nearby tree as Numa charged him with all the speed and a sufficient semblance of the weight of an express train.
Page 25
The Greystoke bungalow was not well adapted for defense.
Page 33
.
Page 35
"Stay, and you shall be High Priest.
Page 43
If he could but obtain possession of this! He must! He would! His eyes wandered to the object of his greed.
Page 50
In the darkness he passed, unchallenged, as one of their number, and as they returned from the gates to their respective tents and huts, Mugambi melted into the shadows and disappeared.
Page 51
Again came the soft sound of padded footsteps in the reeds--closer this time.
Page 54
The ape-man placed a foot upon her carcass and raised his voice in the victory call of the Mangani.
Page 67
In an instant Tarzan was upon the ground.
Page 70
Such was La.
Page 88
It would be better to wait until that had healed before he pitted himself again against the guns of the Tarmangani.
Page 97
The impact of his mighty shoulders bowled them over upon their backs, and before they could scramble to their feet, the ape was gone, darting in the shadows of the huts toward the palisade at the far end of the village.
Page 98
The primitive instinct of self-preservation acknowledges many arts and wiles; but argument is not one of them, nor did he now waste precious time in an attempt to convince the raiders that he was not a wolf in sheep's clothing.
Page 100
Taglat might travel far; but Tarzan would find him in the end, though he had to search every tree in the mighty forest.
Page 101
Beneath him, as unconscious of his presence as were the Abyssinians before and behind him, rode Albert Werper, while the ape-man scrutinized the Belgian for some sign of the pouch which he had stolen.
Page 111
Watching from above, Chulk saw the black warrior stretched thus in the unconsciousness of sleep one sultry afternoon.
Page 129
She is not dead--only slightly wounded.
Page 138
They were not Tarzan's pebbles.
Page 147
He, too, saw the savage faces of the approaching anthropoids and scarcely knew whether to be relieved or terror-stricken.