Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 30

du estis rimarkinda pro tio, ke oni ne
intersxangxis parolajn vortojn. Ili aplikis ian gestolingvon. Kiel mi
poste lernis, la maharoj havas nek orelojn nek parolan lingvon. Inter
si mem ili komunikigxas per rimedo, kiu laux Perry devas esti ia sesa
sentumo, kiu perceptas kvaran dimension.

Ni neniam tute komprenis lin, kvankam li tre ofte klopodis klarigi
gxin al mi. Mi sugestis telepation, sed li neis, dirante, ke ne temas
pri telepatio, cxar ili povis interkomunikigxi nur dum kunestado, kaj
cxar ili ne povas paroli kun la sagotoj aux la aliaj logxantoj de
Pelucidaro per la sama rimedo, per kiu ili mem interparolis.

"Ili faras jenon," diris Perry. "Ili projekcias siajn pensojn en la
kvaran dimension, en kiu ili farigxas percepteblaj per la sesa
sentumo de la auxskultanto. Cxu mi faras la aferon tute klara?"

"Tute ne, Perry," mi respondis. Li malespere balancis sian kapon kaj
returnis sin al sia laboro. Ili donis al ni taskon porti grandan
kvanton da mahara literaturo de unu ejo al alia, kie ni devis arangxi
gxin sur bretoj. Mi sugestis al Perry, ke ni estas en la publika
biblioteko de Futra, sed poste, kiam li komencis trovi la sxlosilon
al ilia skriba lingvo, li informis min, ke temas pri la antikva
arkivo de la raso.

Dum tiu tempo mi konstante pensis pri Dian la Bela. Mi gxojis,
kompreneble, ke sxi fugxis de la maharoj kaj de la sorto aludita de
la sagoto, kiu intencis acxeti sxin cxe nia alveno al Futra. Mi ofte
scivolis, cxu la grupeto de fugxintoj estis kaptita de la gardistoj,
kiuj reiris por sercxi ilin. Foje, mi ecx kredis, ke mi pli
kontentus, se Dian estus en Futra, anstataux dependa de la indulgo de
Hugxa la Ruza.

Gak, Perry kaj mi ofte interparolis pri la eblo forfugxi, sed la
sariano estis tiel saturita de sia tutviva kredo pri la neebleco
fugxi de la maharoj, krom per miraklo, ke li ne multe helpis al
ni--lia sinteno estis tiu de homo, kiu atendas, ke la miraklo venu al
li.

Je mia propono, Perry kaj mi faris kelkajn glavojn el pecoj de fero,
kiujn ni trovis inter diversaj forjxetajxoj en la cxeloj, kie ni
dormis, cxar oni lasis al ni preskaux senliman liberecon en la limoj
de la konstruajxo, en kiun oni metis nin. Tiel multe da sklavoj
priservis la enlogxantojn de Futra, ke neniu el ni estis trosxargxita
per laboro, kaj niaj mastroj ne traktis nin kruele.

Ni kasxis niajn novajn armilojn sub la feloj, kiuj estis niaj litoj,
kaj poste Perry koncipis la ideon fari pafarkojn kaj sagojn--armilojn
sxajne nekonatajn en Pelucidaro. Poste sxildoj; sed akiri ilin estis
por mi facile, cxar

Last Page Next Page

Text Comparison with The Son of Tarzan

Page 7
"You discourage this, of course?" she ventured.
Page 22
That I left him alone for a few minutes, and that you sneaked in and the ape killed you.
Page 26
As the lad rose to meet him Condon heard a low growl at his back, then he felt his wrists seized by the boy, and realized that beneath those tapering, white fingers played muscles of steel.
Page 47
But a new power moved the son of Tarzan.
Page 62
The hair down Akut's spine stiffened--the symptoms of happiness and anger are often similar.
Page 63
His legs were stiff, imparting a halting, jerky motion to his gait.
Page 73
He bared his yellow fangs as he approached, and to his surprise The Killer bared his likewise, but he bared them at Akut, and snarled menacingly.
Page 86
Always she had loved Korak.
Page 87
The apes jabbered and chattered and growled among themselves for a time.
Page 96
It was then that Korak slid silently from the tree that had hidden him and dropped lightly to the ground within the enclosure.
Page 100
" "Good-bye!" cried the girl.
Page 101
jungle.
Page 121
They were pleased and flattered by the words of the strange Tarmangani, who called himself Mangani and spoke the language of the hairy progenitors of man.
Page 133
He saw Numa hesitate.
Page 148
Out upon the plain a lone horseman muttered a low curse as he saw the two disappear from sight.
Page 163
In his mind, of course, was the suggestion of another meeting between Meriem and the young Englishman that had been borne to him by the girl's parting: "Tonight!" He had not followed Meriem because he knew from the direction from which she had come and in which she returned that wheresoever she had found an asylum it lay out across the plains and not wishing to.
Page 165
They rode north along the edge of the jungle for a mile and then turned straight into it toward the west.
Page 178
A dozen yards lay between her and.
Page 204
Baynes went white with horror.
Page 213
Baynes was close behind her, their horses running at full speed.