Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 26

ofendis Dian la Bela, mi ne povis igi sxin paroli kun mi, por ke
mi lernu, kion mi misfaris--tiel multon respondus Sfinkso, se mi
parolus al gxi. Fine, mia propra malsagxa fiero grandigxis kaj ne
allasis, ke mi plu klopodu, kaj tiel nia kamaradeco, kiu sen mia
konscio farigxis al mi tre grava, forsxvebis. Poste, mi parolis nur
kun Perry. Hugxa nek renovigis sian sinaltrudadon al la virino nek
proksimigxis al mi.

Denove, la laciga kaj sxajne senfina marsxado igxis por mi vera
inkubo. Ju pli mi ekkomprenis, kiel gravis por mi la amikeco kun
Dian, des pli mi bedauxris gxian mankon, kaj des pli granda baro
estis mia stulta fiero. Sed mi estis tre juna kaj mi rifuzis peti de
Gak la klarigon, kiun li sendube povus doni, kaj kiu povus cxion
regxustigi.

Dum la marsxo kaj dum haltoj, Dian konstante rifuzis vidi min--kiam
sxia rigardo vagis en mia direkto, sxi aux rigardis super mian kapon
aux rekte preter min. Finfine, mi farigxis tiel senespera, ke mi
decidis subigi mian memestimon kaj denove demandi al sxi, kiel mi
ofendis kaj kiel mi povos esti pardonita. Mi decidis fari tion dum la
venonta halto. Tiutempe ni proksimigxis al alia montocxeno, kaj kiam
ni atingis gxin, ni ne serpentumis trans ilin tra iu tre alta
montpasejo, sed eniris grandan naturan tunelon--fakte, temis pri
serio de labirintaj grotoj, tiel mallumaj kiel Erebo.

La gardistoj havis neniujn torcxojn aux aliajn lumigilojn. Efektive,
ni tute ne vidis signojn de fajro aux artefarita lumo, de kiam ni
eniris Pelucidaron. En lando de cxiama tagmezo ne necesis lumigado
sur la tersuprajxo, sed mi miris, ke mankas al ili rimedoj por lumigi
la vojon en tiuj malhelaj subteraj pasejoj. Do ni antauxeniris per
helika rapideco, ofte stumblante kaj falante--dum la gardistoj
sonigis muzikecan cxanton antaux ni, en kiu foje trovigxis iuj altaj
notoj, kiuj cxiam indikis krudajn lokojn kaj vojturnigxojn.

Nun la haltoj plioftigxis, sed mi ne volis alparoli Dian, gxis mi
povos vidi laux sxia mieno, kiel sxi akceptas miajn pardonpetojn.
Finfine, febla heligxo antaux ni sciigis nin pri la fino de la
tunelo, pro kio almenaux mi estis tre dankema. Tiam, post subita
vojturnigxo, ni elvenis en la plenan lumon de la tagmeza suno.

Sed samtempe mi subite ekrimarkis ion por mi vere katastrofan--Dian
estis for, kaj ankaux kvin aux ses aliaj malliberigitoj. Ankaux la
gardistoj vidis tion, kaj la vidajxo de ilia feroca kolerego estis
terura. Iliaj timindaj, bestaj vizagxoj tordigxis al la plej
diablecaj mienoj, kiam ili akuzis unu la alian pri respondeco pro la
perdo. Ili poste atakis nin, batante nin per lancostangoj kaj
hakiletoj. Ili jam mortigis du kaptitojn apud la antauxo

Last Page Next Page

Text Comparison with The Mad King

Page 11
But I suppose you learned of that, and because of it you escaped!" "This Peter person is all-powerful in Lutha?" he asked.
Page 14
Instead, she hurried down the steep embankment toward the underbrush into which the two men had fallen.
Page 27
So it was that he seemed much relieved when he found that Barney insisted upon saving the girl before any thought of their own escape should be taken into consideration.
Page 33
"Stop!" she cried.
Page 35
From above Joseph was lowering the rope; but it was too late.
Page 42
father is a poor man, so that it will take a long time before he can accumulate so large a sum.
Page 56
It was when my father was still a young man--before he had yet come to the throne--and though his reign was marked with great peace and prosperity for the people of Lutha, his own private fortunes were most unhappy.
Page 68
Old Von der Tann stood close behind Barney prompting him upon the royal duties that had fallen so suddenly upon his shoulders, and none thought it strange that he was unfamiliar with the craft of kingship, for was it not common knowledge that he had been kept a close prisoner in Blentz since boyhood, nor been given any coaching for the duties Peter of Blentz never intended he should perform? After it was all over Prince Ludwig's grim and leathery face relaxed into a smile of satisfaction.
Page 72
A stinging uppercut lifted Coblich clear of the ground to drop him, dazed and bewildered, at the foot of the monarch he had outraged.
Page 75
"There is more than a throne at stake for me, but to win them both I could not do the thing you suggest.
Page 78
"Your majesty," said the old man, "what.
Page 90
"Have mercy on an old man, your majesty.
Page 92
"I think his majesty is quite right," he said, "and tonight I can leave the palace after dark and cross the border some time tomorrow evening.
Page 106
Evidently they were in some fear of the unknown assailant they sought, for they did not move about with undue rashness.
Page 133
His mind has been prepared to receive almost gratefully any insinuations against the loyalty of Von der Tann.
Page 144
Barney turned into the wood smiling.
Page 153
The fugitives were congratulating themselves upon the excellent chance they now had to reach Lustadt.
Page 176
Upon many a lip was open disgust at the supine attitude of Leopold of Lutha in the face of an Austrian invasion of his country.
Page 179
And now he gave the word to the commander of the reserve.
Page 180
shout rose from the Luthanian ranks--an answering groan from the throats of the Austrians.