Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 21

la felon.

Niaj gardantoj, kiujn mi jam priskribis kiel gorilecajn homojn, estis
iom pli malpezaj ol goriloj, sed tamen ili estis fortegaj. Iliaj
brakoj kaj kruroj pli akordis al homaj proporcioj, sed hirtaj, brunaj
haroj kovris ilian tutan korpon, kaj iliaj vizagxoj estis same tiel
brutalaspektaj kiel tiuj de la kelkaj remburitaj specimenoj, kiujn mi
vidis en la muzeoj de la ekstera mondo.

Ilia sola nobliga trajto estis la alta disvolvigxo de la kapo super
kaj malantaux la oreloj. Tiurilate ili estis ne malpli homecaj ol ni.
Ilia vestajxo estis ia tuniko el malpeza sxtofo, kiu etendigxis gxis
la genuoj. Sub gxi ili portis nur zontukon el la sama sxtofo, dum ili
kovris siajn piedojn per la dika felo de iuspeca mamuto de tiu
interna mondo.

Cxirkaux iliaj brakoj kaj koloj pendis multaj ornamajxoj el
metalo--plejparte argxento--kaj sur iliaj tunikoj estis alkudritaj la
kapoj de etaj rampuloj, strange kaj artece arangxitaj. Ili parolis
inter si, dum ili marsxadis ambauxflanke de ni, sed en lingvo, kiun
mi perceptis diferenca de tiu, kiun uzis niaj kunkaptitoj. Kiam ili
alparolis tiujn, ili sxajnis uzi trian lingvon, pri kiu mi pli poste
eksciis, ke gxi estas jxargono simila laux la tipo al la pigxina
lingvo de cxina kulio.

Nek mi nek Perry havas klaran imagon pri la marsxita distanco. Ni
ambaux dormis jam dum multe da horoj, antaux ol oni haltis por
ripozi, kaj tiam ni falis teren por dormi plu. Mi diras "dum horoj,"
sed kiel oni mezuru la tempon, kie la tempo ne ekzistas! Kiam nia
marsxo komencigxis, la suno estis rekte super ni, kaj kiam ni haltis,
niaj ombroj direktigxis al la nadiro. Cxu pasis momento aux cxu
eterneco da Tera tempo? Neniu scias! Eble tiu marsxo okupis naux
jarojn kaj dek unu monatojn el la dek jaroj, kiujn mi pasigis en la
interna mondo, aux eble gxi plenumigxis en ono de sekundo--mi ne
scias. Sed unu aferon mi ja scias, kaj de kiam vi diris al mi, ke
pasis dek jaroj post mia foriro el la ekstera mondo, mi perdis cxian
respekton por la tempo--mi ekdubas, cxu gxi ecx ekzistas, krom en la
malfortaj, limigitaj mensoj de homoj.


Subnotoj

[9] specio de praaj predobestoj, "hienodentulo".

[10] urbeto en la nordorienta Usona sxtato Massachusetts havanta
plurajn konatajn superajn lernejojn kaj kolegiojn.

[11] fama universitato en la sxtato Connecticut, unu el la plej
malnovaj en Usono.

[12] la plej eminentaj usonaj bazopilkaj teamoj apartenas al unu
el du "grandaj ligoj".




4-a cxapitro

DIAN LA BELA


Kiam la gardistoj vekis nin, ni estis multe pli fresxaj. Ili donis al
ni mangxajxon. Gxi konsistis el strioj de sekigita viando, sed gxi
donis al ni novajn viglon kaj forton, tiel ke

Last Page Next Page

Text Comparison with Jungle Tales of Tarzan

Page 6
He saw the ape-boy, the cause of his discomfiture, scarce forty feet before him, and Sheeta charged.
Page 15
Only for Tarzan of the Apes is there none.
Page 25
And so it is to be doubted that Tantor would have attempted to overcome his instinctive fear of the black men in an effort to succor Tarzan.
Page 33
And then the maddened bull came from beneath, and instantly Tarzan was transformed from a good-natured, teasing youth into a snarling, savage beast.
Page 35
Sheeta's yellow-green eyes glared terribly at Tarzan, and past Tarzan they shot brief glances at the apes of Kerchak advancing upon him.
Page 38
4 The God of Tarzan AMONG THE BOOKS of his dead father in the little cabin by the land-locked harbor, Tarzan of the Apes found many things to puzzle his young head.
Page 42
If he met God, Tarzan would be prepared.
Page 49
It was pity--pity for a poor, frightened, old man.
Page 64
Tarzan tried to comfort him, even as fierce Kala had comforted Tarzan when the ape-man was a balu, but all to no avail.
Page 66
From one of the warriors of the village, whom she knew to have once stumbled upon the lair of Bukawai, the mother of Tibo learned how she might find it--near a spring of water which rose in a small rocky canyon between two hills, the easternmost of which was easily recognizable because of a huge granite boulder which rested upon its summit.
Page 104
He knew that he would return, though many times he might wheel and fly before he summoned the courage to lead his harem and his offspring to the water.
Page 108
his great hunger in the consuming passion of his rage, leaving his meat for considerable spaces of time in vain efforts to catch his enemy.
Page 126
With a mighty effort the ape-man wrenched himself loose, and as he slid to the ground, the dream gorilla turned ferociously upon him, seized him once more and buried great fangs in a sleek, brown shoulder.
Page 130
Little Gazan started to run toward his mother, but she warned him away with a quick "Kreeg-ah!" telling him to run high into a tall tree.
Page 131
Struggling and biting she fought to free herself; but the giant muscles of the great bull were too much for her lesser strength.
Page 133
At his side hung a pocket pouch taken from the body of one of the numerous black warriors he had slain.
Page 142
And indeed he might well be delighted, for it was a lovely fight.
Page 149
This Tarzan noted, and it filled him with satisfaction--his being radiated a grim and terrible content.
Page 155
And just in proportion as his anger rose against the Gomangani his savage sympathy went out to Numa, the lion, for, though Numa was his lifetime enemy, there was neither bitterness nor contempt in Tarzan's sentiments toward him.
Page 161
Because of these differences Tarzan loved to investigate the jungle by night.