Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 2

La du novalvenintoj baldaux rekonas sian mision: alporti al
la pelucidara homaro kulturon kaj civilizon, kaj liberigi gxin elsub
la maharoj, venigante gxin al gxia lauxrajta loko pinte de la
specioj.




ANTAUxPAROLO


Unue, bonvolu memori, ke mi ne supozas, ke vi kredos cxi tiun
historion. Do vi ne mirus pri lastatempa travivajxo mia, en kiu,
kirasite per naiva fido, mi sengxene rakontis gxian esencon al membro
de la Regxa Geologia Societo okaze de mia lasta vojagxo al Londono.

Certe sxajnus al vi, kvazaux oni kaptis min cxe tiel abomena krimo
kiel la sxtelo de la Juveloj de la Krono el la Turo[1] aux la
venenado de la kafo de lia Mosxto la Regxo.

La erudiciulo, al kiu mi konfidis, glaciigxis antaux ol mi atingis la
duonon--nur tio savis lin de eksplodigxo--kaj miaj revoj pri honora
membreco en la Societo, oraj medaloj kaj nicxo en la Glorhalo
forvaporigxis en la maldensan, fridan aeron de lia arkta tenigxo.

Sed mi kredas la historion, kaj ankaux vi kredus, kaj ankaux la
klerulo de la Regxa Geologia Societo kredus, se vi ambaux povus auxdi
gxin el la busxo de tiu viro, kiu rakontis gxin al mi. Se vi estus
vidinta, kiel mi, la fajron de veremo en tiuj grizaj okuloj,
auxdinta la tonon de sincero en tiu mallauxta vocxo, sentinta la
kortusxecon--ankaux vi kredus. Vi ne bezonus la definitivan pruvon,
kiun mi vidis: la bizaran ramforinko-similan beston, kiun li
kunportis el la interna mondo.

Mi trovis lin tute subite kaj ne malpli neatendite, cxe la rando de
la granda Sahara Dezerto. Li staris antaux kaprofela tendo meze de
areto da daktilpalmoj cxe eta oazo. Araba tendaro kun ok aux dek
tendoj staris proksime.

Mi estis en Afriko por cxasi leonojn. Mia trupo konsistis el dek du
dezertidoj; mi estis la sola "blankulo". Dum ni proksimigxis al la
punkto de verdajxo, mi vidis la viron eliri el sia tendo kaj
scivoleme rigardadi al ni, ombrante siajn okulojn per levita mano.
Ekvidinte min, li rapidis antauxen por renkonti nin.

"Blankulo!" li ekkriis. "Lauxdon al la Sinjoro! Jam de horoj mi vin
rigardas, esperante, sed ankaux dubante, ke cxi-foje venas blankulo.
Diru al mi la daton. Kiun jaron ni havas?"

Kaj kiam mi respondis, li sxanceligxis kvazaux batite rekte sur la
vizagxon, kaj li devis ekkapti la ledrimenon de mia piedingo por sin
apogi.

"Ne povas esti!" li kriis post momento. "Ne povas esti! Diru, ke vi
malpravas aux ke vi nur sxercas."

"Mi diras al vi la veron, mia amiko," mi respondis. "Kial mi trompus
aux provus trompi nekonaton pri tia banalajxo kiel la dato?"

Dum longa tempo li staris silenta kaj kun klinita kapo.

"Dek jaroj!" li murmuris finfine.

Last Page Next Page

Text Comparison with The Outlaw of Torn

Page 10
Richard was devoting his royal energies to chasing an elusive butterfly which fate led nearer and nearer to the cold, hard watcher in the bushes.
Page 21
The old planking of the floors, long unused, groaned and rattled beneath their approach.
Page 41
"And at times, Father Claude, as I grow older, I doubt much that the nameless old man of Torn is my father, so little do I favor him, and never in all my life have I heard a word of fatherly endearment or felt a caress, even as a little child.
Page 51
Then, fearing that it might be stolen from him by some vandals of the road, he had One Eye Kanty rivet it at each side of the gorget so that it could not be removed by other than a smithy, and thus, strapped face to tail upon a donkey, he sent the great Bishop of Norwich rattling down the dusty road with his head, at least, protected from the idle gaze of whomsoever he might chance to meet.
Page 53
let us understand each other once and for all.
Page 74
"What means this," cried De Montfort, "has the rascal offered you harm or indignity?" "You craven liar," cried Henry de Montfort, "but yesterday you swore upon your honor that you did not hold my sister, and I, like a fool, believed.
Page 82
No it is impossible.
Page 83
Thou be too strong a man to so throw thy life uselessly away to satisfy the choler of another.
Page 105
Claudia Leybourn sat frozen with horror at the sight she was witnessing, and, as Norman of Torn wrenched his blade from the dead body before him and wiped it on the rushes of the floor, she gazed in awful fascination while he drew his dagger and made a mark upon the forehead of the dead nobleman.
Page 128
" "I would gladly go to hell after Peter of Colfax," replied the outlaw.
Page 130
Cold and hard, he looked with no love upon the man he still called "my son.
Page 131
"The great and bloody outlaw?" Upon his handsome face there was no look of fear or repugnance.
Page 133
"Some one be hoaxing you.
Page 135
Through many dim corridors, the lackey led them, and up winding stairways until presently he stopped before a low door.
Page 137
That, when you think of me, it will always be with loathing and contempt is the best that I can hope.
Page 138
" "What do you mean?" he whispered.
Page 139
Wait here, I will be gone but a moment.
Page 143
Go, I beg of thee, and take her with thee, out of harm's way.
Page 147
"Madame!" exclaimed the surprised man.
Page 150
reasons of clarity: "chid" to "chide" "sword play" to "swordplay" "subtile" to "subtle".