Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 19

ni
trarompigxis en la internan mondon. Pasis eble horoj, eble tagoj--kiu
povus diri tion en mondo de cxiama tagmezo! Laux la suno, pasis
neniom da tempo--sed mi taksis, ke jam de kelkaj horoj ni trovigxas
en tiu bizara mondo.

Post iom da tempo ni eliris el la arbaro sur platan ebenajxon.
Mallongan distancon antaux ni staris kelkaj malaltaj, rokaj montetoj.
Niaj kaptintoj pelis nin al ili, kaj post mallonga tempo ili gvidis
nin tra mallargxa montpasejo en rondan valeton. Tie ili eklaboris,
kaj ni baldaux konvinkigxis, ke se ni ne mortos kiel okaze de romia
festotago, io alia tamen mortigos nin. La konduto de niaj kaptintoj
tuj sxangxigxis, kiam ili eniris la naturan arenon inter la rokozaj
montetoj. Cxesis ilia ridado. Minaca krueleco vidigxis sur iliaj
bestaj vizagxoj--elbusxigitaj dentegoj minacis nin.

Oni metis nin en la centron de la amfiteatro, kaj la mil simiohomoj
formis grandan rondon cxirkaux ni. Tiam oni alportis luphundon--Perry
nomis gxin hienodono[9]--kaj oni liberigis la bestegon en la rondon
kun ni. Gxia korpo estis tiel granda kiel tiu de plenkreska dogo;
gxiaj kruroj estis mallongaj kaj potencaj; gxiaj makzeloj estis
largxaj kaj fortaj. Malhelaj, hirtaj haroj kovris gxiajn dorson kaj
flankojn, dum gxiaj brusto kaj ventro estis tute blankaj. Dum gxi
malrapide kaj minace alproksimigxis al ni, gxi prezentis aspekton tre
timigan, kun suprentiritaj lipoj, kio videbligas la terure grandajn
dentegojn.

Perry estis sur la genuoj, pregxanta. Mi klinigxis kaj prenis
sxtonon. Pro mia movigxo la besto iom retirigxis kaj komencis rondiri
cxirkaux ni. Evidente iu jam antauxe alcelis gxin per sxtonoj. La
simiohomoj dancis supren kaj malsupren, urgxante la beston antauxen
per sovagxaj krioj, gxis gxi fine vidis, ke mi ne jxetas, kaj atake
alkuris.

Cxe Andover[10] kaj poste cxe Yale[11], mi estis jxetisto cxe
venkantaj basbalaj teamoj. Kaj mia rapideco kaj mia celkapablo
sxajnis fakte eksterordinaraj, cxar la rekordo, kiun mi atingis dum
mia lasta kolegia jaro, estis tiel bona, ke unu el la plej prestigxaj
grandligaj teamoj[12] en Usono faris ofertojn al mi; sed ecx en la
plej malfacila situacio, kiun mi frontis en la pasinteco, mi ne
bezonis tiel precize celi kiel nun.

Kiam mi levis mian brakon por jxeti, mi regis miajn nervojn kaj
muskolojn absolute, kvankam la ridetantaj makzeloj pafigxis al mi per
terura rapideco. Kaj tiam mi jxetis, uzante por la jxeto cxiun uncon
de miaj pezo, forto kaj lerteco. La sxtono trafis la hienodonon rekte
sur la nazon kaj forte repusxis lin sur la dorson.

Sammomente, hxoro de kricxoj kaj hurloj levigxis el la spektantaro,
pro kio mi dum momento kredis, ke la kauxzo estas mia venko super
ilia cxampiono; sed mi baldaux konstatis mian eraron. Dum mi
rigardis, la simiohomoj forkuris cxiudirekte

Last Page Next Page

Text Comparison with Tarzan the Untamed

Page 0
At the forefront of the column staggered two naked savages fastened to each other by a neck chain.
Page 22
Down went the buck and Tarzan and his captive had meat.
Page 45
"The fellow must have been the same as he who leaped into the general's headquarters and carried off Schneider," asserted one.
Page 48
She found, just before dark, an open meadow-like break in the almost interminable bush.
Page 59
This he soon found leading toward the east, and as he set out upon it something prompted him to feel for the locket he had hung about his neck.
Page 88
He beat upon his great breast and screamed forth his challenge as his smooth, brown hide brushed the shaggy coats of his fellows.
Page 94
It is a terrible thing which filled the hearts of our soldiers with terror, for it flew over our camps at night and dropped bombs upon us.
Page 114
By the time Tarzan had recovered his own weapons the girl had released the young Englishman, and, with the six remaining apes, the three Europeans moved slowly toward the village gate, the aviator arming himself with a spear discarded by one of the scalded warriors, as they eagerly advanced toward the outer darkness.
Page 117
"Come slowly toward me," he called to them.
Page 120
"I think that we should try to return to the white settlements.
Page 129
Smith-Oldwick lay in such a position that he could see nearly the entire expanse of meadow and the aeroplane a short distance away.
Page 135
Tarzan glanced downward.
Page 137
They saw as they circled above the meadow the black fists shaken at them, and the rifles brandishing a menace toward them.
Page 145
However, what assurance had Tarzan that Numa would not leap out instantly the way to freedom was open, and before the ape-man could gain the safety of the trees? Regardless of the fact that Tarzan felt no such fear of the lion as you and I might experience under like circumstances, he yet was imbued with the sense of caution that is necessary to all creatures of the wild if they are to survive.
Page 154
" "But you haven't a kitchen chair," she reminded him.
Page 174
And when he was quite sure that there was no lion close by in the forest, and none in the clearing between himself and the wall, he dropped lightly to the ground and moved stealthily out into.
Page 176
Chapter XVIII Among the Maniacs As the lions swarmed over her protectors, Bertha Kircher shrank back in the cave in a momentary paralysis of fright super-induced, perhaps, by the long days of terrific nerve strain which she had undergone.
Page 178
man regarded one of their captors closely for a moment and then, turning to the girl asked, "Did you ever visit a madhouse?" She looked up at him in quick understanding and with a horrified expression in her eyes.
Page 199
"I could not tell it," she said, "from lamb or veal.
Page 229
Along this the man was swimming with easy powerful strokes, at the same time holding her chin above the water.