Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 16

dum
malvarma sxvito ekkovris mian frunton, kiam mi vidis la abismojn
sube, en kiujn mi jxetigxus, se ecx nur unu el miaj portantoj
mispasxus. Dum ili portadis min, mil konfuzaj pensoj plenigis mian
kapon. Kio okazis al Perry? Cxu mi iam revidos lin? Kion planas la
duonhomaj estajxoj, en kies manojn mi falis? Cxu ili estas logxantoj
de la sama mondo, en kiu mi naskigxis? Ne! Ne povis esti. Sed kie mi
do estis? Mi ne forlasis la Teron--pri tio mi certis. Tamen, mi
ankaux ne povis akordigi la viditajxojn kun la kredo, ke mi ankoraux
estas en la mondo de mia naskigxo. Suspirante, mi cxesis pripensi la
aferon.




3-a cxapitro

NOVAJ MASTROJ


Ni vojagxis sxajne plurajn mejlojn tra la malluma kaj morna arbaro,
antaux ol ni subite alvenis densan vilagxon, konstruitan en la
superaj brancxoj de la arboj. Dum ni proksimigxis al gxi, mia
eskortanto komencis sovagxe kriadi, kio tuj eligis respondon el la
interno, kaj post momento, svarmo de estajxoj de la sama raso kiel
niaj kaptintoj alrapidis por renkonti nin. Denove mi estis en la mezo
de freneze babilanta amaso. Mi estis sxovita tien kaj reen. Ili
pincxis kaj frapis min, gxis mia hauxto kontuzigxis, sed mi kredas,
ke ili traktis min tiel ne pro krueleco aux malico--mi estis por ili
kuriozajxo, strangajxo, nova ludajxo, kaj iliaj infanecaj mensoj
bezonis la aldonan atestadon de cxiuj sentumoj por kredebligi tion,
kion ili vidis per la okuloj.

Post iom da tempo ili trenis min en la vilagxon, kiu konsistis el
kelkcent krudaj logxejoj el brancxoj kaj folioj subtenitaj de la
arbobrancxoj. Inter la dometoj sternigxis mortaj brancxoj kaj trunkoj
de malgrandaj arboj, kiuj kunligis la logxejojn en unu arbo kun tiuj
en apudaj arboj, kaj tiel kelkfoje formigxis serpentumaj stratoj. La
tuta reto de logxejoj kaj vojoj formis preskaux senbrecxan plankon 50
futojn super la tero.

Komence mi scivolis, kial tiuj lertmovaj estajxoj bezonis kunligi la
arbojn per tiaj pontoj, sed pli poste, kiam mi vidis la diversajn
duonsovagxajn bestojn, kiujn ili tenadis interne de la vilagxo, mi
ekkomprenis la neceson de la vojoj. Estis kelkaj sovagxaj luphundoj
samspecaj, kiajn mi laste vidis gxenantajn la diriton, kaj multaj
kapro-similaj bestoj, kies plenplenaj mamoj evidentigis la kialon de
ilia tenado.

Mia gardanto haltis antaux unu el la dometoj, en kiun li pusxis min,
kaj tiam du el tiuj estajxoj ekkauxris antaux la pordo--sendube por
malebligi al mi forfugxi, kvankam mi apenaux sciis, kien fugxi.

Mi jxus eniris la malluman internon, kiam mi ekauxdis konatan vocxon,
pregxantan.

"Perry!" mi kriis. "Kara Perry! Dank' al Dio, ke vi savigxis."

"David! Cxu povas esti, ke vi travivis?" Kaj la maljunulo stumble
proksimigxis al mi kaj forte cxirkauxpremis min.

Li vidis

Last Page Next Page

Text Comparison with The Outlaw of Torn

Page 1
For this fell purpose he had backed the astounded De Vac twice around the hall when, with a clever feint, and backward step,.
Page 6
Whatever else of mischief De Vac might be up to, Brus was quite sure that in so far as the King was concerned, the key to the postern gate was as safe in De Vac's hands as though Henry himself had it.
Page 7
" "Silence, old hag," cried De Vac.
Page 8
" But the old woman's threats had already caused De Vac a feeling of uneasiness, which would have been reflected to an exaggerated degree in the old woman had she known the determination her words had caused in the mind of the old master of fence.
Page 24
His efforts became weaker and weaker.
Page 27
was clothed in a rough under tunic of wool, stained red, over which he wore a short leathern jerkin, while his doublet was also of leather, a soft and finely tanned piece of undressed doeskin.
Page 29
He would not call upon his friends for aid, but presently, to his relief, Beauchamp sprang between them with drawn sword, crying "Enough, gentlemen, enough! You have no quarrel.
Page 31
Therefore you may talk to me, priest," he concluded with haughty peremptoriness.
Page 33
So it was, now, that instead of being satisfied with his victory,.
Page 38
The original keep was there with its huge, buttressed Saxon towers whose mighty fifteen foot walls were pierced with stairways and vaulted chambers, lighted by embrasures which, mere slits in the outer periphery of the walls, spread to larger dimensions within, some even attaining the area of small triangular chambers.
Page 52
"Why say you that?" snapped the little old man, eyeing Father Claude narrowly.
Page 55
"If I am to meet with this wild ruffian, it were better that.
Page 65
Thus the keen dagger in the girl's hand put an end to all hopes of entering without completely demolishing the door.
Page 70
Turning to meet their assault, the knight was forced to abandon the terror-stricken Baron for an instant, and again he had made for the doorway bent only on escape; but the girl had divined his intentions, and running quickly to the entrance, she turned the great lock and threw the key with all her might to the far corner of the hall.
Page 74
"Will you see him in peace, My Lord?" "Let him enter," said De Montfort, "but no knavery, now, we are a thousand men here, well armed and ready fighters.
Page 104
"You, Shandy, place your men where they can prevent my being interrupted.
Page 110
And, as the officer hurried from the castle and, with his men at his back, galloped furiously away toward the west, the girl sank down upon a bench, pressing her little hands to her throbbing temples.
Page 115
so covered the public highways that it became a matter of grievous import to the King's party, for no one was safe in the district who even so much as sympathized with the King's cause, and many were the dead foreheads that bore the grim mark of the Devil of Torn.
Page 126
They marched until late the following evening, passing some twenty miles out of their way to visit a certain royalist stronghold.
Page 127
"Hold!" he cried, and, turning directly to Roger de Leybourn, "I have no quarrel with thee, My Lord, but again I come for a guest within thy halls.