Ĉe la koro de la tero

By Edgar Rice Burroughs

Page 15

de la piedoj ortangule--cxar ili
kutimis logxi en arboj, kredeble. Malantauxe ili trenis longan,
maldikan voston, kiun ili uzis por grimpi, same kiel la manojn kaj
piedojn.

Mi stumblante starigxis, tuj kiam mi eltrovis, ke la luphundoj tenas
la diriton for. Vidinte min, kelkaj el la sovagxaj kreitajxoj cxesis
timigi la bestegon kaj avide venis al mi kun la dentegoj malkovritaj
kaj kiam mi turnigxis por forkuri al la arboj por denove rifugxi
inter la malsupraj brancxoj, mi vidis kelkajn el la simiohomoj
saltadi kaj babilbleki en la foliaro de la plej proksima arbo.

Inter ili kaj la bestoj malantaux mi estis neniu vere elektinda
alternativo, sed dum mi povis almenaux dubi pri la bonvenigo ricevota
de tiuj groteskaj homparodioj, mi ne povis dubi pri la sorto, kiu
atendus min sub la avidaj dentegoj de miaj ferocaj postcxasantoj.

Do mi kuregis al la arboj, intencante pasi sub tiu, kiu entenas la
simiohomojn, kaj rifugxi en alian pli malproksiman; sed la luphundoj
estis tre proksimaj malantaux mi--tiel proksimaj, ke mi cxesis esperi
savigxon de ili, sed jen unu el la estajxoj en la arbo super mi
svingigxis malsupren, metante la kapon antauxen kaj tenante la voston
ligita cxirkaux granda brancxo, kaj kaptante min sub la akseloj,
svingis min supren inter siajn kunulojn kaj ekster dangxeron.

Tie ili komencis ekzameni min kun multe da ekscitita scivolemo. Ili
esploris miajn vestajxojn, hararon kaj karnon. Ili turnis min por
eltrovi, cxu mi havas voston, kaj kiam ili trovis min ne tiel
ekipita, ili freneze ekridegis. Ili havis dentojn tre grandajn kaj
blankajn kaj ebenajn, kvankam la supraj kojnodentoj estis iom pli
longaj ol la aliaj kaj elstaris iomete cxe fermita busxo.

Ekzameninte min dum kelkaj momentoj, unu el ili eltrovis, ke miaj
vestajxoj ne estas parto de mi, kaj tiam ili eksxiris de sur mi la
vestajxojn, pecon post peco, freneze ridegante. Simiece, ili klopodis
mem surmeti la vestajxojn, sed ili ne estis suficxe lertaj por la
tasko, do ili rezignis.

Intertempe, mi strecxis la okulojn por ekvidi Perry, sed nenie mi
povis vidi lin, kvankam estis plene videbla la aro de arboj, en kiun
li unue rifugxis. Premis min la timo, ke io okazis al li, kaj kvankam
mi kriis lian nomon kelkfoje, ne venis respondo.

Fine, lacaj de sia ludado kun miaj vestajxoj, la kreitajxoj jxetis
ilin teren, kaj havante po unu el ili ambauxflanke, kiu tenis min je
la brako, ni ekmovigxis per tre timiga rapideco tra la arbosuproj.
Neniam antauxe aux poste mi spertis tian vojagxon--ecx nun mi ofte
vekigxas el profunda dormo hantita de la abomena rememoro pri tiu
acxa travivajxo.

De arbo al arbo la lertaj estajxoj saltis kiel sciuropteroj,

Last Page Next Page

Text Comparison with Tarzan and the Jewels of Opar

Page 0
The young man brooded continually over his fate.
Page 12
The first intimation the black man had that he was in danger was the crash of twigs as Numa charged through the bushes into the game trail not twenty yards behind him.
Page 13
Where he had fallen beneath the spring of the lion the witch-doctor lay, torn and bleeding, unable to drag himself away and watched the terrific battle between these two lords of the jungle.
Page 28
Emulating his example the few warriors who remained to him fought like demons; but one by one they fell, until only Mugambi remained to defend the life and honor of the ape-man's mate.
Page 35
"Stay, you shall!" she screamed.
Page 39
When he killed he shared the meat with Werper; but had Werper ever, by accident, laid a hand upon Tarzan's share, he would have aroused the same savage, and resentful warning.
Page 42
If 'Lady' and our women live the greater the need of haste, and warriors cannot travel fast upon empty lungs.
Page 46
As he stood in the shadow of a great tree, reconnoitering, he saw a man, ragged and disheveled, emerge from the jungle almost at his elbow.
Page 48
He was alone.
Page 53
A plump young mare and a fat stallion grazed nearest to him as he neared the herd.
Page 68
Failure but tended to further enrage the mad creature.
Page 70
In a few minutes even the noise of his trumpeting was lost in the distance.
Page 89
As they set off, the balance of the tribe vouchsafed them but a parting stare, and then resumed the serious business of feeding.
Page 97
A single mighty leap carried it to the top, where it poised but for an instant before dropping to the ground upon the opposite side.
Page 102
Then he recalled how he had buried his pretty pebbles, and the suggestion that had caused him to do it.
Page 113
She did not hear the sniffing of his nostrils as he smelled about her.
Page 124
"You can escape this fate," continued the Arab; "Mohammed Beyd will save you," and he reached out a brown hand and seized the fingers of her right hand in a grasp so sudden and so fierce that his brutal passion was revealed as clearly in the act as though his lips had confessed it in words.
Page 134
Dismounting, he quickly climbed into the tree, where he could obtain a view of all its branches.
Page 135
A fat yearling rewarded a half hour of stealthy creeping and a sudden, savage rush, and it was late in the afternoon when the ape-man settled.
Page 145
Several about it broke their tethers and plunged madly about the camp.