A Princess of Mars

By Edgar Rice Burroughs

Page 144

free from Dejah Thoris' grasp, and again we
faced each other. He was soon joined by a quartet of officers, and,
with my back against a golden throne, I fought once again for Dejah
Thoris. I was hard pressed to defend myself and yet not strike down
Sab Than and, with him, my last chance to win the woman I loved. My
blade was swinging with the rapidity of lightning as I sought to parry
the thrusts and cuts of my opponents. Two I had disarmed, and one was
down, when several more rushed to the aid of their new ruler, and to
avenge the death of the old.

As they advanced there were cries of "The woman! The woman! Strike
her down; it is her plot. Kill her! Kill her!"

Calling to Dejah Thoris to get behind me I worked my way toward the
little doorway back of the throne, but the officers realized my
intentions, and three of them sprang in behind me and blocked my
chances for gaining a position where I could have defended Dejah Thoris
against an army of swordsmen.

The Tharks were having their hands full in the center of the room, and
I began to realize that nothing short of a miracle could save Dejah
Thoris and myself, when I saw Tars Tarkas surging through the crowd of
pygmies that swarmed about him. With one swing of his mighty longsword
he laid a dozen corpses at his feet, and so he hewed a pathway before
him until in another moment he stood upon the platform beside me,
dealing death and destruction right and left.

The bravery of the Zodangans was awe-inspiring, not one attempted to
escape, and when the fighting ceased it was because only Tharks
remained alive in the great hall, other than Dejah Thoris and myself.

Sab Than lay dead beside his father, and the corpses of the flower of
Zodangan nobility and chivalry covered the floor of the bloody shambles.

My first thought when the battle was over was for Kantos Kan, and
leaving Dejah Thoris in charge of Tars Tarkas I took a dozen warriors
and hastened to the dungeons beneath the palace. The jailers had all
left to join the fighters in the throne room, so we searched the
labyrinthine prison without opposition.

I called Kantos Kan's name aloud in each new corridor and compartment,
and finally I was rewarded by hearing a faint response. Guided by the
sound, we soon found him helpless in a dark recess.

He was overjoyed at seeing

Last Page Next Page

Text Comparison with Ĉe la koro de la tero

Page 5
"Ni povus halti cxi tie kaj morti de sufokigxo, kiam malplenigxos niaj aer-rezervujoj," respondis Perry, "aux ni povus dauxrigi antauxen kun la eta espero, ke ni baldaux suficxe devojigos la borveturilon el gxia vertikala pozicio, por ke ni iru laux la arko de granda cirklo, kio finfine revenigus nin al la tersuprajxo.
Page 16
Komence mi scivolis, kial tiuj lertmovaj estajxoj bezonis kunligi la arbojn per tiaj pontoj, sed pli poste, kiam mi vidis la diversajn duonsovagxajn bestojn, kiujn ili tenadis interne de la vilagxo, mi ekkomprenis la neceson de la vojoj.
Page 26
Ankaux la gardistoj vidis tion, kaj la vidajxo de ilia feroca kolerego estis terura.
Page 27
"Li prenis la virinon, kiun vi rifuzis havi," li dauxrigis, ekrigardante min.
Page 32
Kiel ekfulmo la penso venis al mi, ke tiuj dormantaj rampuloj donas al ni mirindan okazon eviti la atenton de niaj kaptintoj kaj de la sagotaj gardistoj.
Page 37
Ili svingis siajn grandajn flugilojn supren-malsupren kaj batis siajn rokajn sidlokojn per la potencaj vostoj, gxis la tero tremis.
Page 43
Enpikita en la pruo de la pirogo estis la lanco jxetita kontraux mi de tiu, kiun savi mi subite deziris.
Page 49
Sxi levis sian malbelan kapon por cxirkauxrigardi; poste, sxi tre malrapide sxovis sin al la rando de sia trono kaj glitis senbrue en la akvon.
Page 57
Mi tute ne kredis, ke mi kapablos eskapi la monstron, kiu elektis min por sia matenmangxo, sed mi almenaux ne mortus sola.
Page 61
Sed Perry estas tro pia, ol ke mi iam versxajne devus savi lin el tiu loko.
Page 65
Lia indiferenteco kaj mirigis kaj cxagrenis min.
Page 69
Tamen, estis kredeble, ke per gxi mi povus sendangxere trairi la plenajn koridorojn kaj kamerojn de la superaj niveloj, do mi ekiris kun Perry kaj Gak--cxe kio la fetoro de la malbone tanitaj feloj dume preskaux sufokis min.
Page 72
Poste mi mallevis la kapon, kaj malrapide dauxrigis pasxi antauxen.
Page 80
Kaj je la unua ekrigardo, trafis miajn teruroplenajn okulojn la plej timinda afero, kiun mi iam vidis, ecx en Pelucidaro.
Page 81
posedis terurajn ungegojn.
Page 87
Dian! Ondeto da dubo traversxis min.
Page 91
Kaj sxi estis cxio cxi malgraux tio, ke observi cxi tiujn virtojn kuntrenis suferadon kaj dangxeron kaj eblan morton.
Page 92
kunfrapis la manojn kaj jxetis siajn manojn cxirkaux mian kolon kaj diris la mi, kia mirindulo mi estas.
Page 99
Tamen, eble estus egale bone, cxar ju pli proskimigxas la horo, des pli malgrandaj sxajnas miaj sxancoj sukcesi.
Page 100
Fino.